مانور روانی دولت دونالد ترامپ و پیوند آن با راهبرد فشار حداکثری

گروه بین الملل: تحرکات اخیر ناوهای هواپیمابر آمریکا را می‌توان در چارچوب جنگ روانی و افزایش اهرم فشار در مذاکرات ارزیابی کرد. این اقدامات بیش از آنکه مقدمه‌ای برای درگیری نظامی باشد، بخشی از راهبرد فشار حداکثری و پیام‌رسانی سیاسی دولت ترامپ به شمار می‌رود.

۱. دیپلماسی ناوهای هواپیمابر؛ فراتر از بازدارندگی نظامی

به گزارش بولتن نیوز، اعزام و جابه‌جایی ناوهای هواپیمابر ایالات متحده در مقاطع حساس مذاکراتی، بیش از آنکه صرفاً یک اقدام نظامی باشد، ابزاری برای جنگ روانی و ارسال پیام سیاسی تلقی می‌شود. نمایش ناو هواپیمابر «جرالد فورد» به‌عنوان بزرگ‌ترین ناو هواپیمابر آمریکا، در آستانه یا هم‌زمان با دورهای مذاکرات، در همین چارچوب قابل تحلیل است.

۲. هم‌زمانی معنادار تحرکات نظامی با روند مذاکرات

پس از پایان دور نخست مذاکرات با ایران و برگزاری برخی برنامه‌های نمادین بر عرشه ناو «لینکلن»، اکنون در آستانه دور دوم گفت‌وگوها که گفته می‌شود در سواحل مدیترانه برگزار خواهد شد، به نمایش گذاشتن ناو هواپیمابر جرالد فورد می‌تواند تلاشی برای افزایش فشار روانی بر تیم مذاکره‌کننده ایران تلقی شود.

۳. نقش چهره‌های سیاسی–اقتصادی نزدیک به ترامپ

حضور چهره‌هایی چون جرد کوشنر و استیو ویتکاف در حاشیه این تحولات، چه در قالب دیدارهای غیررسمی و چه در برنامه‌های نمادین، به این گمانه‌زنی دامن زده است که دیپلماسی غیررسمی و پیام‌رسانی نمایشی بخشی از راهبرد کلان دولت ترامپ برای امتیازگیری در مذاکرات است.

۴. هزینه‌های سنگین برای مالیات‌دهندگان آمریکایی

اعزام هم‌زمان یا متوالی ناوهای هواپیمابر به آب‌های نزدیک ایران، هزینه‌ای بالغ بر صدها میلیون دلار در بر دارد که مستقیماً از منابع مالیات‌دهندگان آمریکایی تأمین می‌شود. این موضوع در داخل آمریکا نیز می‌تواند محل پرسش و انتقاد باشد، به‌ویژه در شرایطی که این تحرکات بیش از آنکه به درگیری نظامی منجر شود، کارکرد تبلیغاتی و روانی دارد.

۵. پیوند فشار نظامی با جنگ اقتصادی و ژئوپلیتیک

این نمایش قدرت دریایی را نمی‌توان جدا از سایر مؤلفه‌های سیاست خارجی ترامپ دانست؛ از جنگ تعرفه‌ای گرفته تا اظهارات جنجالی درباره گرینلند و حتی اطلاق عنوان «ایالت پنجاه‌ودوم» به کانادا. مجموع این اقدامات، تصویری از راهبردی یکپارچه را ترسیم می‌کند که هدف آن بازتعریف موازنه قدرت از مسیر فشار حداکثری هم‌زمان در حوزه نظامی، اقتصادی و روانی است.

تحرکات اخیر ناوهای هواپیمابر آمریکا را باید نه به‌عنوان مقدمه جنگ، بلکه به‌مثابه ابزار چانه‌زنی و اعمال فشار در میز مذاکرات ارزیابی کرد؛ ابزاری پرهزینه که بیش از همه، کارکرد آن در حوزه جنگ روانی و پیام‌رسانی سیاسی معنا پیدا می‌کند.