«نه» قاطع لیندسی گراهام به پروژه رهبرسازی؛ وقتی نبرد آخر به بن‌بست رسید

گروه بین الملل: آنچه قرار بود شب گذشته در حاشیه کنفرانس امنیتی مونیخ به نمایشی از اتحاد و «نبرد آخر» اپوزیسیون تبدیل شود، با سوالات صریح کریستین امانپور و پاسخ‌های سرد سناتور لیندسی گراهام، به صحنه‌ای از آشکار شدن شکاف‌ها بدل شد. پانلی که با ابهامات بی‌پاسخ رضا پهلوی آغاز و با تنش لفظی بر سر سیاست‌های داخلی آمریکا به پایان رسید.

به گزارش بولتن نیوز، فضای سالن سنگین است. دوربین‌ها روی چهره‌های اصلی زوم کرده‌اند. در یک سوی میدان، کریستین امانپور، روزنامه‌نگار کهنه‌کار قرار دارد که به نظر می‌رسد امشب قصد ندارد با کلی‌گویی‌ها کنار بیاید. در سوی دیگر، رضا پهلوی و سناتور جمهوری‌خواه، لیندسی گراهام نشسته‌اند. آنچه در ادامه می‌خوانید، بازسازی ژورنالیستی از دقایق کلیدی و پرتنش این نشست است.

پرده اول: ابهام در استراتژی

امانپور بدون فوت وقت به سراغ پاشنه آشیل ماجرا می‌رود. او می‌داند که «شعار» دیگر خریدار ندارد و به دنبال «نقشه راه» است.

امانپور: آقای پهلوی، شما بارها و در تریبون‌های مختلف از کلمه «آلترناتیو» استفاده کرده‌اید. اما بیایید صریح باشیم؛ مشخصاً چه سازوکاری قرار است شما را به رهبری آینده ایران برساند؟ مکانیسم اجرایی شما چیست؟

رضا پهلوی: (با مکث و لحنی کلی) ببینید، مسئله حمایت مردم است. ما صدای مردم هستیم و این ملت است که مسیر را تعیین می‌کند...

امانپور: (حرف او را قطع می‌کند) اما این یک پاسخ سیاسی است، نه اجرایی. من درباره ساختار قدرت، زمان‌بندی و برنامه مشخص می‌پرسم.

رضا پهلوی: (بدون ارائه جزئیات) ما در حال رایزنی هستیم و اتحاد مردم بزرگترین سرمایه ماست.

پرده دوم: حامیان نامرئی

مجری برنامه که از پاسخ اول قانع نشده، زاویه پرسش را به سمت سیاست خارجی می‌برد.

امانپور: بسیار خب، شما مدام از «حمایت بین‌المللی» سخن می‌گویید. این حمایت دقیقاً از سوی چه دولت‌هایی است؟ آیا می‌توانید نام ببرید که کدام قدرت جهانی در چه سطحی به شما تعهد داده است؟

رضا پهلوی: گفت‌وگوهای بسیاری انجام شده. ما ارتباطات گسترده‌ای داریم...

امانپور: اما هیچ نام یا تعهد رسمی روی میز نیست؟

رضا پهلوی: (سکوت و عبور از جزئیات) دیپلماسی زمان‌بر است.

پرده سوم: آب سرد سناتور گراهام

لحظه کلیدی پانل فرا می‌رسد. امانپور که متوجه فقدان برنامه مشخص در سخنان پهلوی شده، رو به سناتور با نفوذ آمریکایی می‌کند تا واقعیت میدان سیاست واشنگتن را بسنجد.

امانپور: سناتور گراهام، بگذارید مستقیم بپرسم. آیا شما و دولت ایالات متحده، رضا پهلوی را به‌عنوان رهبر آینده ایران و چهره مورد حمایت خود می‌شناسید؟

سالن برای لحظه‌ای در سکوت فرو می‌رود. نگاه‌ها به دهان گراهام دوخته شده است.

لیندسی گراهام: (قاطع و بدون تعارف) خیر.

(همهمه در سالن)

گراهام: (ادامه می‌دهد) موضع ما روشن است؛ ما از «مردم ایران» حمایت می‌کنیم، نه از تعیین یک رهبر مشخص یا یک فرد خاص. تغییر باید از درون باشد و ما اینجا نیستیم که پادشاه‌ساز باشیم.

پرده آخر: فرار به سیاست داخلی آمریکا

پاسخ صریح گراهام عملاً شیرازه سناریوی طراحی شده برای پانل را از هم می‌پاشد. فضای گفت‌وگو به سرعت متشنج می‌شود. بحث که قرار بود حول محور «آزادی ایران» باشد، به مشاجره‌ای لفظی میان گراهام و امانپور تبدیل می‌شود. گراهام بحث را به نگرانی‌های انتخاباتی جمهوری‌خواهان و انتقاد از سیاست‌های دموکرات‌ها می‌کشاند تا از فشار سوالات درباره ایران فرار کند.

نشست دیشب مونیخ، بیش از آنکه نمایش قدرت باشد، ویترینی از واقعیت‌های تلخ اپوزیسیون بود: فقدان رهبریِ دارای برنامه، نبودِ استراتژی مشخص اجرایی و از همه مهم‌تر، نبودِ حمایتِ واقعیِ بین‌المللی. پانلی که «نبرد آخر» نامیده می‌شد، بدون هیچ دستاوردی در هیاهوی دعواهای حزبی آمریکا گم شد.