کد خبر: ۶۸۲۳۶
تاریخ انتشار:
‍‍‍ پ پ ‍‍‍
مطالعات صورت گرفته در صنعت نشان می دهد؛

فاینانس روش نامناسب انتقال تکنولوژی در پتروشیمی

بر اساس مطالعات صورت گرفته در صنعت پتروشیمی، روش فاینانس روش مناسبی برای انتقال تکنولوژی نیست. چرا که این نوع تامین مالی علاوه بر اینکه قدرت چانه زنی در فاز عقد قرارداد و اعمال ملاحظات انتقال تکنولوژی را کاهش می دهد، بلکه بر اساس قوانین بین المللی کشور گیرنده لیسانس را نیز موظف می کند تا حدود 85 درصد از تجهیزات مورد نیاز خود را از کشور دهنده فاینانس خریداری نماید.
بولتن نیوز -پیمان جنوبی: با در نظر گرفتن این امر که صنایع پتروشیمی از جمله صنایع سرمایه بر هستند، رشد روز افزون این صنعت نیازمند تعمین منابع مالی فراوانی است و بر این اساس در کشور ما نیز طی سالهای اخیر بیشتر هزینه طرح های پتروشیمی از طریق فاینانس تامین شده است. این در حالی است که برخی مصالعات انجام شده در این نوع تامین مالی پروژه ها حکایت از آن دارد که روش فاینانس روش مناسبی برای انتقال تکنولوژی نیست. چرا که این نوع تامین مالی علاوه بر اینکه قدرت چانه زنی در فاز عقد قرارداد و اعمال ملاحظات انتقال تکنولوژی را کاهش می دهد، بلکه بر اساس قوانین بین المللی کشور گیرنده لیسانس را نیز موظف می کند تا حدود 85 درصد از تجهیزات مورد نیاز خود را از کشور دهنده فاینانس خریداری نماید. بر این اساس است که علی رغم سرمایه گذاریهای عظیم صورت گرفته در صنایع پتروشیمی کشور، در عمل ما شاهد بازار های محدود برای صنایع داخلی این بخش هستیم و این امر صنعت پتروشیمی را از کمک به توسعه تکنولوژی در صنایع جانبی ناتوان ساخته است.
 
 
 

از سوی دیگر بر اساس مطالعات صورت گرفته در خصوص برنامه های راهبردی صنعت پتروشیمی، تجربه نشان میدهد که در بیشتر قراردادهای فاینانس، دهنده تکنولوژی که عمدتاً همان فایننسور است تمایل چندانی به ارائه تکنولوژی های بروز از خود نشان نمی دهد و بحث بهینه‏ سازی و افزایش بهره‏ وری تولید نیز در این نوع قراردادها جایگاهی ندارد. این در حالی  است که سرمایه ‏گذاری مشترک با صاحبان تکنولوژی، ضمن برطرف ساختن بخشی از سرمایه مورد نیاز طرح، می  تواند به عنوان ابزاری مناسب برای انتقال تکنولوژی بشمار آید، چرا که صاحب تکنولوژی به جهت شراکت در سود حاصل از بهره برداری طرح، تلاش فراوانی در راستای طراحی  بهینه می کند و سعی میکند با ارائه تکنولوژی های نوین، رقابت پذیری طرح را افزایش داده و در مقاطع مختلف زمانی نسبت به بروز کردن تکنولوژی اقدام نماید. علاوه بر این در فرآیند همکاری برای اجرا و همچنین بهره برداری از طرح، فرصت بسیار مناسبی برای کسب تکنولوژی های بروز ایجاد می ‏شود و همچنین آموزش نیروهای داخلی توسط کارشناسان خارجی باعث توسعه مهارت های انسانی در کشور را فراهم می سازد.

مطالعه تاریخچه پتروشیمی نشان می دهد که تا به حال همکاری عمده ای به صورت سرمایه ‏گذاری مشترک در کشور صورت نگرفته است و این امر باعث شده که پشتوانه تکنولوژیکی موجود برای این مجتمع ها از بین رفته و امکان بروز رسانی و بهبود تکنولوژی های مصرفی از بین برود.

بی شک وجود موانع قانونی بر سر راه این نوع همکاری ها و کم دردسر بودن روش فاینانس، علت اصلی کم توجهی به روش سرمایه ‏گذاری مشترک بوده است. متأسفانه در بسیاری از موارد هم دیدگاه درستی در مورد سرمایه ‏گذاری مشترک وجود ندارد، بطوری که برخی ها معتقدند انجام سرمایه ‏گذاری مشترک در حوزه ‏هایی مثل پتروشیمی تقسیم کردن سود کشور با بیگانگان است، غافل از اینکه، با روش های حاضر عملاً هیچ سودی حاصل نمی ‏شود و چه بسا بسیاری از مجتمع های پتروشیمی که در حال حاضر دارای برخی عقب ماندگی های تکنولوژیکی هستند قادر خواهند شد با روش سرمایه گذاری مشترک به سودآوری مطلوبی برسند.

در نهایت به نظر می رسد که انجام سرمایه ‏گذاری ها در قالب فاینانس های خارجی، هیچ موقع نخواهد توانست منجر به یک توسعه پایدار در صنعت پتروشیمی گردد. چرا که توسعه پایدار نیازمند رشد بعد کیفی در کنار رشد کمی است و رشد کیفی هم ابزارهای خاص خود را می-طلبد که در حال حاضر نیاز به آن بیش از پیش احساس می شود.

شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.

bultannews@gmail.com

نظر شما

آخرین اخبار

پربازدید ها

پربحث ترین عناوین