گواردیولا، شمایل قهرمان ظلم‌ناپذیر

گروه ورزشی: اگر فوتبال انگلیس به دو دوره «قبل از گواردیولا» و «بعد از گواردیولا» تقسیم شود، اغراق نشده است. پپ گواردیولا با حضور در منچسترسیتی در سال ۲۰۱۶، انقلابی در این باشگاه به پا کرد که حاصل آن انباشت جام‌هایی است که در تاریخ لیگ برتر بی‌نظیر است. او در مدت یک دهه حضورش در ورزشگاه اتحاد، نه تنها ۲۰ جام به ویترین افتخارات باشگاه اضافه کرد، بلکه استاندارد‌های فوتبال هجومی و مالکانه را به سطحی بی‌سابقه ارتقا داد. تحت هدایت او، سیتی موفق به فتح ۶ عنوان قهرمانی لیگ برتر، ۵ جام اتحادیه، ۴ جام حذفی و مهم‌تر از همه، اولین عنوان لیگ قهرمانان اروپا در تاریخ باشگاه در سال ۲۰۲۳ شد. او تیمی ساخت که رکورد‌های تاریخی، چون «صد امتیازی‌ها» و «چهار قهرمانی متوالی» را در انگلیس به نام خود ثبت کرد. گواردیولا با ۴۱ جام در دوران مربیگری خود، اکنون از حیث تعداد عناوین، تنها پس از سر الکس فرگوسن بزرگ قرار دارد. به جرات می‌توان گفت نیم قرن تماشای فوتبال انگلیس، تکرار چنین نبوغی را به خود نخواهد دید.

به گزارش بولتن نیوز، اخبار مربوط به جدایی پپ همزمان با روز‌های پایانی فصل جاری قوت گرفت. طبق گزارش‌های «ESPN» و «The Athletic»، گواردیولا و مدیران ارشد باشگاه هر دو به صورت خصوصی پذیرفته‌اند که این چرخه تاریخی به پایان رسیده است. هرچند قرارداد او تا سال ۲۰۲۷ اعتبار داشت، اما به نظر می‌رسد او مصمم است که پس از دیدار پایانی فصل مقابل استون ویلا، خداحافظی کند. گفته می‌شود انزو مارسکا، سرمربی سابق چلسی و دستیار اسبق خود گواردیولا، گزینه اصلی جانشینی است و قراردادش برای هدایت سیتی در فصل آینده بسته شده است. خود گواردیولا پس از فتح فینال جام حذفی برابر چلسی، در پاسخ به سوالات خبرنگاران سکوت کرد و حتی باشگاه نیز برای جلوگیری از حواشی پایان فصل، تا زمان قطعی شدن قهرمانی لیگ، واکنش رسمی نشان نداده است. به نظر می‌رسد همه چیز به سمت جدایی پیش می‌رود و سیتی خود را برای آغاز عصر جدیدی بدون نابغه کاتالان آماده می‌کند.

جدایی گواردیولا در این مقطع زمانی خاص، بیش از آنکه صرفاً فنی به نظر برسد، بوی سیاست می‌دهد. گواردیولا در یک سال اخیر، تبدیل به رساترین صدای دنیای فوتبال در محکومیت نسل‌کشی رژیم صهیونیستی در غزه شده است. او در نشست‌های خبری و مراسم مختلف بار‌ها جنایات صهیونیست‌ها را «نسل‌کشی» خوانده و گفته است: «جهان فلسطین را تنها گذاشته است. ما کاری نکردیم و اجازه دادیم یک ملت کامل نابود شود.» مواضع صریح و انسان‌دوستانه او چنان تند و تیز بود که شورای نمایندگی یهودیان منچستر طی نامه‌ای به مدیران باشگاه از او خواست «فقط روی فوتبال تمرکز کند.»، اما گواردیولا نه تنها عقب‌نشینی نکرد، بلکه در دفاع از حق مردم فلسطین گفت که محکوم کردن کشتار غیرنظامیان، صرف نظر از هر دین و ملیتی، یک وظیفه انسانی است.

اما داستان به همین جا ختم نمی‌شود. در سمت دیگر میدان، مدیران و مالکان باشگاه منچسترسیتی قرار دارند که اماراتی هستند. همین چند ماه پیش بود که «خلدون المبارک»، رئیس باشگاه، در مجمع جهانی داووس سوئیس، امارات متحده عربی را به «هیئت صلح» دونالد ترامپ ملحق کرد؛ هیئتی که ماموریت رسمی آن حفظ آتش‌بس در جنگ غزه و عادی‌سازی روابط با رژیم صهیونیستی بود. مالک اصلی باشگاه یعنی «شیخ منصور بن زاید آل نهیان» نیز به عنوان یکی از معاونان نخست‌وزیر امارات، در اجلاس سران صلح غزه در مصر شرکت می‌کند و دونالد ترامپ نیز در حضورش از او با عبارت «پول نقد نامحدود» یاد کرده است. این در حالی است که این افراد و حاکمیت پشت سر آنها، سال‌هاست روابط رسمی و اقتصادی گسترده‌ای با رژیم صهیونیستی برقرار کرده‌اند. این تناقض آشکار میان افکار و اعتقادات انسانی گواردیولا با منافع و سیاست‌های مالکان اماراتی، به وضوح برای هر ناظر بیرونی قابل لمس است.

در حالی که گواردیولا از تریبون رسانه‌ها جنایات رژیم صهیونیستی را محکوم می‌کند، اماراتی‌های حاکم بر باشگاه، مشغول عادی‌سازی روابط با همان رژیم و پذیرش جایزه‌های دیپلماتیک از دونالد ترامپ به خاطر «حفظ آتش‌بس» در غزه هستند. این مسأله به خوبی نشان می‌دهد که چرا شاید محیط باشگاه برای ادامه کار برای فردی مثل گواردیولا سخت و غیرقابل تحمل شده است. همبستگی تاریخی گواردیولا با مردم مظلوم فلسطین و حمایت او از حقوق اولیه آنها، در تضاد کامل با مسیر دیپلماتیک کشور‌هایی است که حامیان مالی باشگاه از آن برخاسته‌اند. جالب اینجاست که در تاریخ باشگاه، بازیکنانی، چون ریاض محرز نیز در لحظات قهرمانی با برافراشتن پرچم فلسطین، همین همبستگی را نشان داده بودند، اما این بار تابوی سیاسی شکننده توسط مربی اول تیم شکسته شده است. به نظر می‌رسد این تزاحم منافع، یکی از دلایل پنهان، اما اصلی در پس‌پرده جدایی گواردیولا پس از یک دهه موفقیت بوده است.

با تمام این احوال، کنار رفتن پپ گواردیولا از منچسترسیتی، پایان یک دوران طلایی بی‌نظیر در تاریخ فوتبال جزیره است. اما اینکه این جدایی به دلیل فشار‌های سیاسی و عدم همسویی با سیاست‌های حاکم بر باشگاه صورت گرفته، یا صرفاً به خاطر اتمام یک چرخه فنی، در هاله‌ای از ابهام باقی خواهد ماند. نکته جالب اینکه هواداران اسرائیلی سیتی نیز که بین تعصب به باشگاه و ناراحتی از مواضع مربی محبوبشان سرگردان شده‌اند، خود به این تناقض اذعان دارند. گواردیولا رفتنی است؛ مردی که نه تنها فوتبال، بلکه وجدان بیدار جهان ورزش را به تصویر کشید. اکنون باید دید جانشین جدید از جانب حاکمیت اماراتی و سیاستمدارانشان، چه موضعی در قبال بزرگترین بحران انسانی عصر حاضر اتخاذ خواهد کرد. تا آن زمان، جدایی گواردیولا قطعی نیست، اما محتمل به نظر می‌رسد و امید می‌رود دلایل اصلی آن هرچه زودتر برای مردم جهان روشن شود.