از پرده‌برداری شکاف اروپا و آمریکا تا شکست نمایش اپوزیسیون بر لبه جنگ

گروه سیاسی: کنفرانس امنیتی مونیخ امسال، نه صحنه اجماع، بلکه میدان عریان‌شدن شکاف‌های راهبردی غرب بود؛ شکافی که هم در سطح روابط فراآتلانتیک و هم در پروژه‌های حاشیه‌ای اپوزیسیون ایرانی خود را نشان داد.

 اتحاد نمایشی که به حاشیه رانده شد

به گزارش بولتن نیوز، آنچه با تبلیغات رسانه‌ای از آن به‌عنوان «اتحاد پهلوی و مجاهدین» یاد می‌شد، در عمل به برگزاری دو پانل فرعی و کم‌اثر انجامید؛ نشست‌هایی به مجری‌گری کریستین امانپور با حضور رضا پهلوی و تنها چهره سیاسی آمریکایی حاضر، لیندسی گراهام.

هدف این نمایش، القای سه پیام بود:

نمایش اتحاد اپوزیسیون خارج‌نشین
القای حمایت اروپا از پروژه پهلوی
نشان‌دادن آمادگی آمریکا برای اقدام نظامی علیه ایران

اما این پروژه، همانند تلاش‌های سازمان مجاهدین در دوران جنگ ایران و عراق، نتوانست از سطح جنگ روانی فراتر رود و عملاً در حاشیه کنفرانس دفن شد.

 شکاف راهبردی غرب؛ متن، نه حاشیه

در سوی دیگر، سخنان مقامات آلمانی علیه سیاست‌های یک‌جانبه آمریکا، و یادآوری مواضع تند جی‌دی ونس در دوره پیشین کنفرانس، نشان داد که اختلاف اروپا و آمریکا به سطحی ساختاری رسیده است؛ شکافی که انتظار می‌رود مارکو روبیو نیز در مواضع آتی خود به آن واکنش نشان دهد.

بیشتر بخوانید: از حاشیه‌سازی در مونیخ تا تهدید نظامی آمریکا؛ اتحاد پهلوی–رجوی برای تشدید فشار و توافق بر تجمع‌های مشترک

 گزارش مونیخ ۲۰۲۶؛ نظم در حال تخریب

گزارش رسمی کنفرانس امنیتی مونیخ ۲۰۲۶، تصویری تیره از آینده نظم جهانی ترسیم می‌کند. به‌گفته این گزارش، جهان وارد دوره‌ای از «سیاست‌های ویرانگرانه» شده است؛ دوره‌ای که در آن تخریب قواعد، جایگزین اصلاحات تدریجی شده است.

بر اساس این گزارش، نظم بین‌المللی پس از ۱۹۴۵ — شامل سازمان ملل، ناتو، نظام تجارت آزاد و رژیم‌های کنترل تسلیحات — که بیش از هشت دهه با محوریت ایالات متحده شکل گرفته بود، اکنون در معرض فرسایش جدی قرار دارد؛ به‌ویژه در دوره جدید ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ.

 سیاست توپ تخریب

خروج از توافق‌های چندجانبه، تضعیف ناتو، جنگ‌های تعرفه‌ای حتی علیه متحدان اروپایی، و شخصی‌سازی سیاست خارجی، همگی در گزارش مونیخ ذیل مفهوم «سیاست توپ تخریب» (Wrecking-Ball Politics) طبقه‌بندی شده‌اند؛ رویکردی که پیش‌بینی‌پذیری را از نظام جهانی سلب کرده و کشورها را به‌سوی رقابت سخت، بازدارندگی نظامی و حتی مسابقه تسلیحاتی سوق می‌دهد.

کنفرانس مونیخ ۲۰۲۶ نه صحنه قدرت‌نمایی اپوزیسیون، بلکه آینه‌ای از گذار ساختاری نظم جهانی بود:

گذار از چندجانبه‌گرایی لیبرال به نظمی سیال، پرتنش و کم‌قاعده؛ نظمی که در آن، پروژه‌های نمایشی بدون پشتوانه واقعی، پیش از آن‌که دیده شوند، فرومی‌ریزند.