مادرم هم زهرا بود؛ روایت آخرین آش نذری مادر در فاطمیه

به گزارش بولتن‌نیوز، سید عباس حسینی در یادداشتی به تاریخ ۲۱ آبان ۱۴۰۵ نوشت که هر سال با برافراشته‌شدن پرچم‌های عزای حضرت زهرا(س)، به یاد سال‌های کودکی و خانه پدری‌اش در گیلان می‌افتد؛ جایی که مادرش ساعت‌ها پای دیگ می‌ایستاد تا «آش حضرت فاطمه زهرا(س)» را برای نذر آماده کند.

به روایت حسینی، در گیلان این آش را در ایام فاطمیه به نیت حضرت زهرا(س) می‌پزند و میان مردم تقسیم می‌کنند. گاهی باید آش را نزدیک به دوازده ساعت پیوسته هم زد تا جا بیفتد. مادرش هر سال این زحمت را به جان می‌خرید و خودش آش را میان مردم پخش می‌کرد.

حسینی نوشت که در کودکی معنای آن ساعت‌های طولانی پای دیگ را به‌درستی درک نمی‌کرد. سال‌ها بعد فهمید که مادرش با همین نذر هر ساله، محبت حضرت زهرا(س) را به فرزندانش می‌آموخت. به گفته او، پدر و مادرش فرزندان خود را با ارادت به آن حضرت و فرزندانش بزرگ کردند. نام فاطمه از کودکی برایشان مایه آرامش بود و در فراز و نشیب زندگی، دعای خیر و عنایت آن حضرت را همراه خود احساس می‌کردند.

یازدهم بهمن ۱۳۹۸، مادر بار دیگر بساط آش نذری را برپا کرد. به نوشته حسینی، اندکی بعد بیمار شد و حدود یک ماه و نیم بعد از دنیا رفت. او از پیوند نام مادر با آن نذر خانوادگی چنین یاد کرد: «نام مادرم هم زهرا بود؛ زهرایی که عمری با عشق به حضرت زهرا(س) زندگی کرد و این محبت را در دل فرزندانش نیز پرورش داد.»

حسینی نوشت که از آن سال، در روزهای فاطمیه، عطر آش نذری و صدای دعای مادر دوباره در خانه‌شان جان می‌گیرد. او یادداشتش را با این دعا به پایان رساند: «مادر عزیزم، زهرا جان؛ روحت شاد. امیدوارم در جوار بانویی که عمری عاشق و دلباخته‌اش بودی، آرام گرفته باشی.»