اعترافات خواندنی «وال استریت ژورنال» درباره سیاست های غرب در قبال ایران

«فردا»:  روزنامه وال استریت ژورنال  که به پیگیری تام منافع لابی اسرائیل شهره است و بازتاب دهنده نظرات تندروها غربی در خصوص مسائل مختلف در  29 می‌(9 خرداد ماه) مطلبی را درج کرد که از هر حیث می تواند جالب توجه باشد . در این مطلب نویسنده  عجز و ناتوانی غرب در برابر ایران را تحلیل می کند و نه از قامت یک هوادار ایران بلکه از موضع یک مخالف و حتی «دشمن» به کارایی سیاست های ایران در برابر رویکرد استعماری غرب صحه می گذارد. متن کامل این تحلیل بدین شرح است.


رفتار ایران در برابر غرب همانند رفتار كوسه با صیدش است. جان كیفنر، گزارشگر نیویورك تایمز كه بحران گروگانگیری ایران را از ابتدا تا انتها پوشش خبری داده بود، در ماه می‌سال 1981 داستانی در این باره نوشت و تلاش كرد به چگونگی اشغال سفارت بپردازد و این كه چرا این بحران 444 روز طول كشید. اگرچه سی و یك سال از نگارش آن می‌گذرد اما این داستان هنوز خواندنی است. آقای كیفنر نوشته است: اولین تلاش‌ها برای انجام مذاكرات با اعتقادات مذهبی سرسخت آیت‌الله خمینی روبرو شد. او گفته بود: این مبارزه اسلام با كفر است. او احتمال رویارویی نظامی را رد كرده و گفته بود اگر ملت ما تشنه شهادتند و تهدید تحریم‌ها را نیز با این جمله خنثی كرد كه ما روزه گرفتن را دوست داریم. باید آیت‌الله فقید را تحسین كرد زیرا شجاعت لازم برای پای‌بندی به اعتقاداتش را داشت و همچنین غرب را نیز به خوبی می‌شناخت. رژیم او نیز به همین ترتیب است.

جمهوري اسلامي همواره در این زمینه كه انرژی هسته‌ای حق مسلم آن است، پافشاری كرده است و همواره با گسترش برنامه هسته‌ای به تهدیدها و تحریم‌ها پاسخ داده است و فشار اقتصادی را در حالی تحمل كرده است كه روز به روز فرصت چانه‌زنی را برای غرب كمتر و كمتر كرده است.آیا  كشوری را می‌شناسید كه اسرار یا اهداف سری‌اش را برای دشمنش آشكار كند؟ در كل می‌توان گفت ایران  رفتاری با غرب داشته است كه مشابه رفتار كوسه با صیدش است، یعنی رفتاری با اشتیاق و هیجان و در عین حال همراه با نفرت و انزجار از این كه می‌داند طرف مقابل جرات اقدام علیه او را ندارد.

هفته گذشته زمانی كه آمریكا و متحدانش برای دور جدید مذاكرات با تهران وارد بغداد شدند، در نهایت از این مساله اطمینان خاطر داشتند كه به دنبال راهی دیپلماتیك برای حل این بحران هستند. رئیس آژانس هسته‌ای سازمان ملل در انتهای این جلسه اعلام كرد كه در همه زمینه‌ها با همتای ایرانی خود به توافق رسیدند به جز بازرسی سایت‌های  مهم .

 مارك لندلر در 19 می‌در مجله تایمز نوشت: مذاكره‌كنندگان آمریكایی كه برای دور جدید مذاكرات حساس با ایران بر سر برنامه هسته‌ای این كشور عازم بغداد شده‌اند، حس جدیدی را تجربه می‌كنند كه در نتیجه بیش از یك دهه چانه‌زنی با ایران از دست داده بودند. این حس امیدواری است. دنیس راس،‌دیپلمات سابق به آقای لندلر گفته بود: ایرانیان در جایگاهی قرار دارند كه به دیپلماسی نیاز دارند و اینگونه نیست كه در حال حاضر خبرهای خوبی برای ما داشته باشند. شاید آقای راس روزی درابد كه هر بار به موفقیت دیپلماتیك چشم دوخته است-مانند مذاكرات با یاسر عرفات، ایران نه تنها درخواست تعطیلی تاسیسات زیرزمینی غنی‌سازی در فردو و فرستادن مواد هسته‌ای به خارج را رد كرده، بلكه اعلام كرده است كه درست عكس این درخواست‌ها را انجام خواهد داد یعنی سانتریفوژهای بیشتری را در فردو نصب كرده، غنی‌سازی را گسترش خواهد داد و به بازرسان سازمان ملل اجازه بازرسی سایت‌های نظامی مشكوك را نخواهد داد.

پاسخ غرب چه بوده است؟ با دور دیگر مذاكرات در ماه آینده در مسكو موافقت كرده است بنابراین آنچه را كه ایرانیان می‌خواستند از این مذاكرات به دست آورند، به آنها داد یعنی زمان. این اولین بار نیست كه غرب با هیجان به وعده موفقیت راه‌حل دیپلماتیك از سوی تهران چشم دوخته است.

  فرضیه تاكتیكی  ایران این است كه دولت اوباما به دلایلی باید مذاكرات را طولانی كند حداقل تا انتخابات ماه نوامبر. این فرضیه احتمالاً درست است. ایرانیان احتمالاً این نكته را نیز در نظر می‌گیرند كه حمله نظامی اسراییل پرهزینه، منفور و بی‌اثر خواهد بود و اسراییل را به عنوان مهاجم معرفی كرده و قدرت بازدارنده او را در طولانی‌مدت از بین می‌برد.

 این فرضیه‌ها در حد قمار و شرط‌بندی است اما ایرانیان حاضر به پذیرفتن این ریسك هستند. سوال مهمی كه در این‌جا مطرح می‌شود این است كه چرا آمریكا باز هم معتقد است می‌تواند با  ایران معامله كند و اندكی با موفقیت فاصله دارد.
 تحلیلگران غربی در توضیح این كه چرا تهران به بهانه‌های مختلف ـ شامل زمان نامناسب، موسیقی متن نامناسب، مفاد نامناسب ـ هر معاهده‌ای كه به آن پیشنهاد شده است را رد كرده، حرفه‌ای شده‌اند اما به این نكته كه آقای كیفنر در سال 1981 مطرح كرد توجه نمی‌كنند. او گفته است، ایرانیان معتقدند به خاطر عقایدشان باید بجنگند. آنها امتیازاتی كه ما به آنها می‌دهیم را ضعف از جانب ما در نظر می‌گیرند و مصلحت‌گرایی ما را فساد می‌دانند. آنها كاملاً هم اشتباه نمی‌كنند. 33 سال است كه ایران ما را دشمن خود می‌داند. اگر ما هم مانند آنها فكر نكنیم، باز هم فریب خواهیم خورد!!