پرده پوشی برای نمایندگان مجلس و پیگیری تخلف برای کارمندان دولت

البته در این میان، نمایندگانی چون احمدی بیغش و یا کریمی قدوسی نیز فریاد می زدند، اما نه تنها کسی به آنها گوش نمی داد، بلکه رجال مجلس آنها را تکذیب و یا تخطئه هم می کردند.

به طور مثال تلویحاً نماینده ای، یک نماینده دیگر را به شهادت گرفت که « احمدی بیغش از «بیخ!»، بازداشت یک نماینده به اتهام دخالت در سوء استفاده و پادرمیانی آقای لاریجانی رئیس مجلس برای آزادی وی را تکذیب کرده است» یا هنگامی که کریمی قدوسی طی تذکری از رئیس مجلس خواست که نقش مجلسی ها در این ماجرا برملا شود، آقای رئیس مجلس، آقای رئیس کمیسیون اصل 90 را به شهادت گرفت و آقای رئیس کمیسیون اصل 90 هم گفت: که هیچ شاهدی فراتر از توصیه نمایندگان در این ماجرا نیست و کمیسیون اصل 90 به چیزی نرسیده وگرنه در گزارش خود می آورد.

این ماجرا آنگاه سوگیری نقش نظارتی مجلس را هویدا می کند که مدعیانی چون احمد توکلی و دفتر تحت امرش یعنی مرکز پژوهش های مجلس حتی یکبار نه در گزارش و نه در نطق و سایت های وابسته اش، متعرض همکاران و همقطارانش در مجلس نمی شود. در واقع آبروداری می کند!

خط قرمز یعنی حریم همکاران مجلسی؟!

در حالی که قوه قضاییه کار قابل تقدیری را انجام داده و متخلفان و فرزندان آنها را احضار کرده و در مورد عملکرد آنها در ارتباط با پرونده بزرگ فساد مالی تحقیق کرده و دادستان محترم نیز بخشی از اطلاعات آن را رسانه ای کرده است و به طور مستمر از احضار و اتهام سنگین چند تن از نمایندگان و فرزند آنها سخن به میان آورده است ، اما ریاست محترم مجلس، رئیس کمیسیون اصل 90 و رئیس مرکز پژوهش های سینه چاک عدالت و برخورد با دانه درشت ها (از رئیس جمهور گرفته تا وزرا و مقامات دولتی) دم برنمی آورند و به موضوع تخلف  چند نماینده مجلس و فرزندان آنها اشاره نمی کنند.

آیا سزا است که نام کارکنان و مدیران بانک های صادرات، سامان، ملی، تات و بانک مرکزی شهره آفاق شود، اما اسامی نمایندگان مجلس مخفی بماند؟ آیا سزا است مجلسی ها برای بازخواست دولتی ها جلسه غیرعلنی  تشکیل دهند و آن را علنی کنند اما در ارتباط با تخلف چند نماینده، پرده پوشی کنند.

 آیا سزاست که این همه در خصوص دولت به زعم خودشان افشاگری کنند ولی به همقطاران و هم اطاق های مجلسی خود که می رسند سکوت کنند؟ چرا وقتی دادستان از این گونه مصلحت اندیشی ها و پرده پوشی ها عبور کرده رئیس شجاع سازمان بازرسی در جا می زند و از این خط نمی گذرد؟

 آیا نباید همه افراد از هر قوه  ودر هریک از ارکان نظام در برابر قانون برابر باشند؟ آیا یکبار دیگر حق نیست فریاد احمدی نژاد  اجرا شود که می گفت: از قوه قضائیه می خواهم که با هر کس در هر قوه و در هر لباسی که هستند برخورد شود.

آیا زمان آن نرسیده که «آینه که بدست می گیریم، اول عیب خودمان راببینیم نه اینکه دیگران را بشکنیم» و مصداق آینه آن روز که گیری بدست، خود شکن آن روز مشو خود پرست...

آیا آبروی مومن فقط اگر از قطار خودمان باشد عزیز است و اگر در قطار دیگری چون دولت باشد، مباح برای هتک حرمت است. اینها سئوالات مردمی از مجلسی است که به افکارشان احترام نشد، بلکه دست آویزی شد که آدرس و نشانی غلط به آنها داده شود، غافل از آنکه خدا بالای سر ما است نه رجال و روسا؟!

البته  اگر به خود نیاییم این ماجرا اولین و آخرین نخواهد بود. کما اینکه در ماجرای اخیر، یک نماینده مجلس، مهمان مجلس یعنی رئیس سازمان هدفمندی را به دروغ گویی متهم می کند، زیرگوش وی می زند، نماینده دولت را مضروب می کند؟! آنگاه مضروب اخراج می شود و نماینده ضارب مصون می ماند. تازه از رئیس سازمان هدفمندی شکایت هم باید بشود چون به قداست قدیسین خروشیده است. آری به تعبیر رئیس مجلس او الفبای مسئولیت را نمی داند! و نمی داند که اگرچه قرون وسطی تمام شده ولی او در وسط اقتدار و شأن مجلس معرکه حق طلبی گرفته است. تهمت و کتک را نوشیده که نوش اش باد، اما چرا ظلم را برنتابیده و بر ظالم می خروشد؟ پس، باز پرده دری همقطار مجلسی را پرده پوشی می کنند و آبروی یک سردار دفاع مقدس که دست بر قضا سوار قطار خدمت به مردم است را می ریزند که خبط و خشونت و بدخلقی همقطار (نماینده مجلس) رو نشود.