بستری بیمار روی صندلی در بیمارستان مازندران

بولتن نیوز: در اورژانس بیمارستان یکی از شهرهای  مازندران به دلیل نبود جا و امکانات، 2 بیمار  بر روی یک تخت و حتی در برخی موارد بیماران بر روی صندلی بستری می شوند.

خبرنگار بولتن که چندی پیش و شب هنگام در  اورژانس این بیمارستان حضور یافته بود، از نزدیک مشاهده کرد که اورژانس این بیمارستان از داشتن امکانات، بسیار محروم است و حتی بیمارانی که با مراجعه به بیمارستان و تشخیص پزشک عمومی باید در قسمت تحت نظر، منتظر ویزیت پزشک متخصص باشند، در شرایط نامناسبی به سر می برند و به دلیل نبود جا 2 بیمار بر روی یک تخت قرار می گیرند یا باید روی صندلی بنشینند ومنتظر پزشک باشند.



 نه تنها هیچ تفکیکی برای بیماران آقا و خانم بستری شده در این اتاق های تحت نظر، انجام نشده، بلکه بر روی هر تخت 2 بیمار بستری بودند.در یکی از این اتاق ها از آنجا که جایی برای بستری بیمار زن وجود نداشت، پرستار، زن میانسالی را  بر روی یک صندلی نشاند و دکتر مربوطه نیز پس از چند دقیقه انتظار، بیمار را روی صندلی ویزیت کرد. طبیعی است که در چنین حالتی امکان ویزیت مناسب و رسیدگی به بیمار و شناخت وضعیت بیمار به سختی انجام می شود و بیمار در شرایط نامناسبی به سر می برد و از بستری شدن می گذرد و درخواست می کند که به منزل برگردد.
این موضوع باعث شده که برخی بیماران و همراهان آنها، با مشاهده چنین وضعی، دوباره به منزل خود برگردند و یا مجبور شوند که به بیمارستان خصوصی بروند.
در اتاقی که چند مریض با مشکل تنفسی بستری بودند، پرستاران برای آنها اکسیژن وصل کردند اما جالب این بود که مانومتر اکسیژن بدون آب کار می کرد و هنگامی که همراه یک بیمار به این وضعیت اعتراض کرد، دکتر مربوطه به وی گفت: ایرادی ندارد مهم رساندن اکسیژن به مریض است.
این پرسش بلافاصله به ذهن متبادر می شود که چرا با وجود این همه امکانات در کشور، خدمات در چنین وضعیتی ارائه می شود؟ وچرا از این همه امکانات به درستی بهره نمی بریم؟ کدام دسته از مشکلات مدیریتی باعث این شرایط شده است در سطح کلان و نرخ گذاری خدمات مشکل داریم یا مدیریت بیمارستان ها، قادر به مدیریت مناسب آنها نیستند؟ انگیزه های مالی بیشتر موثر است یا انگیزه های انسانی و مدیریتی ضعف دارد؟
متاسفانه این وضعیت در بسیاری از بیمارستان های دولتی نقاط مختلف کشور، مشاهده می شود. به عنوان مثال، یک بیمار دیابتی که در روز تعطیل، مسافت درب ورودی یک بیمارستان دولتی در تهران را تا اورژانس که ته بیمارستان بود، بدون وسیله و با پای پیاده و عفونت دیده طی کرده بود، با برخورد سرد پرستار و دکتر مواجه شد. پرستار گفت که باید به بخش عفونی و دیابت مراجعه کنید و الان دکتر حاضر نیست باید  دو روز دیگر و بعد از تعطیلات مراجعه کنید و بیمار را بدون هیچ گونه رسیدگی رها کردند و به جای بستری کردن، تنها به گرفتن فشار خون اکتفا کردند و حتی میزان قند بیمار را کنترل نکردند و هیچ توصیه ای ارائه ندادند.

در بیمارستان دیگری، به بیمار  گفتند که تنها می توانید در دوسه روز آینده روی برانکارد و صندلی و در راهروهای اورژانس حضور داشته باشید تا شاید جای خالی برای شما پیدا شود و به شما اجازه دهند که بستری شوید.



دسترسی به مطب های دکتر های متخصص در قلب پایتخت و در مرکز تهران نیز امکان پذیر نشد و تنها راه باقی مانده مراجعه به بیمارستان خصوصی بود و سوال این بود که چرا با وجود این همه پزشک، در مرکز پایتخت به پزشک دسترسی نداریم؟ اینجاست که نتیجه می گیریم مدیریت مشکل دارد و نرخ ها و سیستم درمان،  برای ایجاد انگیزه و شیفت پزشکان درست برنامه ریزی نکرده است. عده ای از  پزشکان پولشان از پارو بالا می رود و در تعطیلات به استراحت مشغولند،  عده ای نیز بیکار هستند و در نتیجه دسترسی بیمار به پزشک با نرخ مناسب و حداقل متوسط و بالاتر از نرخ دولتی و ارزان تر از خصوصی امکان پذیر نیست.
بیمار مورد نظر با مراجعه به بیمارستان های خصوصی، با هزینه های گزاف 2 تا 4 میلیون تومانی مواجه شد و هیچ بیمارستان دولتی برای بستری بیمار در روز تعطیل امکان پذیر نشد و سرانجام همراهان و بیمار تصمیم گرفتند که در شرایط خطرناک بالا بودن قند بیمار، سه روز صبر کنند. براستی در این مدت چه کسی پاسخ گوی خطری است که بیمار را تهدید می کند؟
آیا برای کشوری که 70 میلیون نفر جمعیت دارد و درآمد سرانه آن متاثر از منابع نفت وگاز و سایر ثروت های خدادادی باید از بسیاری کشورها بالاتر باشد، امکان ایجاد نظام تامین اجتماعی و بیمارستان هایی که حداقل در شهرهای بزرگ به دردها وخطرات مهم رسیدگی کنند، وجود ندارد؟
باوجود افزایش سریع تعداد پزشکان و بیمارستان ها و دانشکده های پزشکی، چه عاملی باعث شده که مدیریت این بیمارستان ها و شبکه های درمانی کشور تا این حد ناکارآمد و بدون انعطاف عمل کنند؟
آیا مشکل تنها باید از طریق صرف پول زیاد و ارقام عجیب و غریب بیمارستان های خصوصی حل شود؟ آیا نمی توان حداقل وضعیتی ایجاد کرد که هزینه کم بیمارستان دولتی و  هزینه گزاف بیمارستان خصوصی را تبدیل به نرخی رقابتی و خدماتی در دسترس همگان تبدیل کند؟ و به جای 4 میلیون تومان خصوصی و به جای 100 هزار تومان دولتی ، مثلا با 500 هزار تومان به وضع بیمار رسیدگی شود؟
در شرایطی که بسیاری از کسبه و سرمایه داران، بر سر هر کوچه ای یک بانک یا سوپر مارکت راه اندازی کرده اند آیا امکان تشویق و ایجاد انگیزه در پزشکان برای راه اندازی بیمارستان های عمومی با سهام خود مردم وجود ندارد؟ مشکل کجاست؟
آیا با وجود مازاد تعداد پزشکانی که به شغل های دیگر روی آورده اند، نمی توان شرایطی را ایجاد کرد که حداقل بیماری های شناخته شده مانند دیابت وقند وعفونت های ساده را رسیدگی کنند؟



 چه چیز باعث شده که مسائل انسانی، و رسیدگی به درد بیماران تا این حد با نبود مدیریت مناسب همراه شود. در شرایطی که سرانه پزشک بالا، بیمارستان وامکانات خوبی را در کشور داریم باید با  توزیع مناسب و نرخ ها و تعرفه های منطقی ، باعث شویم که خدمات بهتری ارائه شود.
وقتی عده ای از خارج کشور برای جراجی زیبایی و بینی، چاقی، موی سر و... به ایران می آیند و از نرخ های خوب و پزشکان عالی بهره می برند و خدماتی مانند وی آی پی و زایمان در آب رادر برخی بیمارستان های خصوصی داریم نباید بسیاری از دردهای اصلی و شناخته شده با عدم رسیدگی مناسب در بیمارستان ها مواجه شود. جامعه ای که اکثریت آن را طبقه کم درآمد و متوسط تشکیل می دهد باید مدیریت درمان کشور هر چه بیشتر رقابتی شود و شاهد کمبود تخت در بیمارستان های دولتی و عمومی نباشیم.

اگر مدیریت مناسب در بخش درمان و سلامت حاکم شود و در بیمارستان ها نیز متناسب با اختیارات مدیران، برنامه هایی برای ارائه نرخ درمان و دارو، بستری بیمار و پزشک و... در نظر گرفته شود مطمئنا وضعیت بهتری را هم در بیمارستان دولتی و هم خصوصی شاهد خواهیم بود.
اما در حال حاضر خدمات و نرخ بیمارستان دولتی با خصوصی تفاوت و فاصله بسیار دارد. در حالی که می توان شرایط رقابتی را بین آنها فراهم کرد تا بیمارستان خصوصی از وضعیت بیمارستان دولتی، سوء استفاده نکندو پزشکان و خدمات مختلف جذب بیمارستان دولتی و عمومی شود و سرمایه گذاران نیز  به سرمایه گذاری در بهداشت و درمان جذب و تشویق شوند.
سوال بسیار مهمی که در حال حاضر وجود دارد این است که چرا مردم ما در خرید و فروش طلا، ارز، سکه، سهام کارخانه ها و ... سرمایه گذاری می کنند اما در بخش بیمارستان ها و کلینیک ها سهام دار بسیار کمی داریم. اگر کسی بخواهد با انگیزه حقوق بشری و مسائل انسانی به هموطن خود کمک کند و به اندازه توانش سهام بیمارستان عمومی را بخرد، باید به کجا مراجعه کند؟ چرا جای این خدمات در کشور ما خالی است؟




یا بیمارستان کاملا دولتی است یا اگر خصوصی است و درآمد خوبی دارد سهامداران آن خاص هستند و عموم مردم دسترسی به سهام آنها ندارند.
در حالی که اگر نهاد عمومی مانند تامین اجتماعی، طوری بیمارستان ها را مدیریت کند که نه نرخ ارزان دولتی و نه نرخ گران خصوصی داشته باشند و هیات امنا ناظر بر مدیران بیمارستان های عمومی و مردمی باشد در آن صورت هم نرخ خدمات و کیفیت آن بالاتر خواهد رفت وهم سهام آن در بورس و بازارهای مختلف عرضه خواهد شد و حمایت بهتری را شاهد خواهیم بود.