دکتر حجت اله میان آبادی بررسی می کند؛
طرح انتقال آب خزر به سمنان با راندمان کشاورزی 35 درصد
به جرات می توان گفت که تبعات منفی عدم مطالعه جامع و اجرای طرح های انتقال آب می تواند بسیار خطرناک تر و مخرب تر از احداث بی رویه سدها باشد. اجرای شتابزده و عدم مطالعات کافی و جامع طرح های انتقال آب علاوه بر مسایل زیست محیطی، بحران های اچتماعی، سیاسی و حتی امنیت ملی در پی خواهد داشت.
گروه اجتماعی: دکتر حجت اله میان آبادی در یادداشت پیش رو آورده است که این روزها و در کمال ناباوری، دوباره خبرهای پروژه دیگری از ده ها پروژه مساله دار طرح های کلان انتقال آب به گوش میرسد: طرح شیرین سازی و انتقال آب از دریای خزر به استان سمنان!
به گزارش خبرنگار بولتن نیوز، وی در ادامه این یادداشت که به صورت اختصاصی در اختیار خبرنگار ما قرار گرفته آورده است: اما نکته قابل تأمل در خصوص مسایل آب استان سمنان این است که طبق گفته مدیران دولتی، سالانه بیش از یک میلیارد و 100 میلیون متر مکعب آب در بخش های کشاورزی و شرب این استان مصرف می شود که حدود 90 درصد از این آب در بخش کشاورزی ، سه در صد در بخش صنعت و هفت درصد نیز به مصرف شرب می رسد (با این فرض که بتوان به این آمار اعتماد نمود) و این در حالی است که راندمان آبیاری در بخش کشاورزی در این استان حدود 35 درصد است (http://goo.gl/PwrQfb)
اما طبق اظهار نظر مدیران دولتی این استان، در صورت اصلاح روش ابیاری تنها 40 هزار هکتار از اراضی استان، حدود 110 میلیون متر مکعب آب صرفه جویی می شود و انی درحالی است که قرار است در افق طرح شیرین سازی آب دریای خزر و انتقال آن از دل کوه های البرز سالیانه تنها 200 میلیون مترمکعب آب به این استان منتقل شود. (http://goo.gl/PwrQfb)
علاوه براین مدیرعامل شرکت آبفای استان سمنان اظهار نموده که بیش از یک چهارم آب شرب این استان به دلیل فرسودگی شبکه توزیع آب هدر می رود در حالیکه چند سال پیش استاندار سمنان در شورای اداری استان به میزبانی شاهرود، هزینه تعویض خطوط قدیمی انتقال آب این استان را ۲۹ میلیارد تومان اعلام کرد. (http://goo.gl/9V4H3N)
متاسفانه تا کنون هزینه برآورد شده اجرای طرح شیرین سازی و انتقال آب خزر به سمنان اعلام نشده است ولی آیا هزینه اجرای طرح های غیرسازه ای و مدیریت تقاضا به منظور کاهش نیاز و مصرف آب از اجرای طرح های چند صدمیلیاردتومانی انتقال آب با تمامی ابعاد و تبعات احتمالی آن بیشتر است؟
اما نکته جالب در این خصوص توجیهات و واژه هایی است که برای اجرای این دست پروژه ها به کار برده می شود:
"مدیرعامل شرکت مدیریت منابع آب [...] این پروژه را بزرگترین طرح استفاده از آبهای غیرمتعارف در خاورمیانه توصیف کرد". (http://goo.gl/Uh5X27)
"[استاندار سمنان] پیگیری طرح انتقال آب دریای خزر و اجرای این طرح را عامل همگرایی مردم و مسوولان اعلام کرد". (http://goo.gl/I3soxN)
به جرات می توان گفت که تبعات منفی عدم مطالعه جامع و اجرای طرح های انتقال آب می تواند بسیار خطرناک تر و مخرب تر از احداث بی رویه سدها باشد. اجرای شتابزده و عدم مطالعات کافی و جامع طرح های انتقال آب علاوه بر مسایل زیست محیطی، بحران های اچتماعی، سیاسی و حتی امنیت ملی در پی خواهد داشت.
این دست سوالات همچنان بی پاسخ است که چرا برخی مسوولان و سیاستگذاران اب کشور به جای بهبود وضعیت کشاورزی و افزایش فعالیت های مشارکتی با کشاورزان محلی برای افزایش راندمان آبی (ضمن حفظ میزان آب مصرفی و عدم افزایش سطح زیرکشت) همچنان تنها به راه کارهای غیرپایدار و بشدت هزینه بر اقتصادی با تبعات سیاسی، اجتماعی و هیدروپولیتیکی انتقال آب بین حوضه ای فکر می کنند؟
--------------------------------------------------
پ.ن.1: علاوه بر موارد ذکر شده باید این نکته مهم نیز یادآوری گردد که دریای خزر یکی از مهمترین منابع هیدروپولیتیکی کشور می باشد که مذاکرات آن بین کشورهای ساحلی برای حل اختلافات موجود بر سر تقسیم و بهره برداری از منابع آب و انرزی آن و همچنین مسایل محیط زیست در حال پیگیری و انجام است. سال گذشته نیز پروتکل حفاظت از دریای خزر در برابر آلودگی ناشی از منابع و فعالیتهای مستقر در خشکی الحاقی به کنوانسیون چهارچوب حفاظت از محیط زیست دریایی دریای خزر تصویب و توسط ریاست جمهوری ابلاغ گردید (http://goo.gl/kYvd7e).(متن کامل قانون حفاظت از دریای خزر: http://goo.gl/VZbqou). لذا ابعاد سیاسی و هیدروپولیتک چنین اقدامات احتمالی نظیر انتقال آب خزر به دریاچه ارومیه، شیرین سازی و انتقال آب خزر به سمنان، انتقال آب خزر به مشهد و انتقال آب خزر به فلات مرکزی باید به خوبی بررسی و مطالعه گردد.
پ.ن2: یادداشت "آیا بعد از ارومیه و زاینده رود نوبت به شمال کشور است؟" را از اینجا مطالعه کنید: https://goo.gl/WvbYGS
به گزارش خبرنگار بولتن نیوز، وی در ادامه این یادداشت که به صورت اختصاصی در اختیار خبرنگار ما قرار گرفته آورده است: اما نکته قابل تأمل در خصوص مسایل آب استان سمنان این است که طبق گفته مدیران دولتی، سالانه بیش از یک میلیارد و 100 میلیون متر مکعب آب در بخش های کشاورزی و شرب این استان مصرف می شود که حدود 90 درصد از این آب در بخش کشاورزی ، سه در صد در بخش صنعت و هفت درصد نیز به مصرف شرب می رسد (با این فرض که بتوان به این آمار اعتماد نمود) و این در حالی است که راندمان آبیاری در بخش کشاورزی در این استان حدود 35 درصد است (http://goo.gl/PwrQfb)
اما طبق اظهار نظر مدیران دولتی این استان، در صورت اصلاح روش ابیاری تنها 40 هزار هکتار از اراضی استان، حدود 110 میلیون متر مکعب آب صرفه جویی می شود و انی درحالی است که قرار است در افق طرح شیرین سازی آب دریای خزر و انتقال آن از دل کوه های البرز سالیانه تنها 200 میلیون مترمکعب آب به این استان منتقل شود. (http://goo.gl/PwrQfb)
علاوه براین مدیرعامل شرکت آبفای استان سمنان اظهار نموده که بیش از یک چهارم آب شرب این استان به دلیل فرسودگی شبکه توزیع آب هدر می رود در حالیکه چند سال پیش استاندار سمنان در شورای اداری استان به میزبانی شاهرود، هزینه تعویض خطوط قدیمی انتقال آب این استان را ۲۹ میلیارد تومان اعلام کرد. (http://goo.gl/9V4H3N)
متاسفانه تا کنون هزینه برآورد شده اجرای طرح شیرین سازی و انتقال آب خزر به سمنان اعلام نشده است ولی آیا هزینه اجرای طرح های غیرسازه ای و مدیریت تقاضا به منظور کاهش نیاز و مصرف آب از اجرای طرح های چند صدمیلیاردتومانی انتقال آب با تمامی ابعاد و تبعات احتمالی آن بیشتر است؟
اما نکته جالب در این خصوص توجیهات و واژه هایی است که برای اجرای این دست پروژه ها به کار برده می شود:
"مدیرعامل شرکت مدیریت منابع آب [...] این پروژه را بزرگترین طرح استفاده از آبهای غیرمتعارف در خاورمیانه توصیف کرد". (http://goo.gl/Uh5X27)
"[استاندار سمنان] پیگیری طرح انتقال آب دریای خزر و اجرای این طرح را عامل همگرایی مردم و مسوولان اعلام کرد". (http://goo.gl/I3soxN)
به جرات می توان گفت که تبعات منفی عدم مطالعه جامع و اجرای طرح های انتقال آب می تواند بسیار خطرناک تر و مخرب تر از احداث بی رویه سدها باشد. اجرای شتابزده و عدم مطالعات کافی و جامع طرح های انتقال آب علاوه بر مسایل زیست محیطی، بحران های اچتماعی، سیاسی و حتی امنیت ملی در پی خواهد داشت.
این دست سوالات همچنان بی پاسخ است که چرا برخی مسوولان و سیاستگذاران اب کشور به جای بهبود وضعیت کشاورزی و افزایش فعالیت های مشارکتی با کشاورزان محلی برای افزایش راندمان آبی (ضمن حفظ میزان آب مصرفی و عدم افزایش سطح زیرکشت) همچنان تنها به راه کارهای غیرپایدار و بشدت هزینه بر اقتصادی با تبعات سیاسی، اجتماعی و هیدروپولیتیکی انتقال آب بین حوضه ای فکر می کنند؟
--------------------------------------------------
پ.ن.1: علاوه بر موارد ذکر شده باید این نکته مهم نیز یادآوری گردد که دریای خزر یکی از مهمترین منابع هیدروپولیتیکی کشور می باشد که مذاکرات آن بین کشورهای ساحلی برای حل اختلافات موجود بر سر تقسیم و بهره برداری از منابع آب و انرزی آن و همچنین مسایل محیط زیست در حال پیگیری و انجام است. سال گذشته نیز پروتکل حفاظت از دریای خزر در برابر آلودگی ناشی از منابع و فعالیتهای مستقر در خشکی الحاقی به کنوانسیون چهارچوب حفاظت از محیط زیست دریایی دریای خزر تصویب و توسط ریاست جمهوری ابلاغ گردید (http://goo.gl/kYvd7e).(متن کامل قانون حفاظت از دریای خزر: http://goo.gl/VZbqou). لذا ابعاد سیاسی و هیدروپولیتک چنین اقدامات احتمالی نظیر انتقال آب خزر به دریاچه ارومیه، شیرین سازی و انتقال آب خزر به سمنان، انتقال آب خزر به مشهد و انتقال آب خزر به فلات مرکزی باید به خوبی بررسی و مطالعه گردد.
پ.ن2: یادداشت "آیا بعد از ارومیه و زاینده رود نوبت به شمال کشور است؟" را از اینجا مطالعه کنید: https://goo.gl/WvbYGS
منبع: بولتن نیوز
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
بعضی ها مثل احمدی نژاد فکر می کنند . انگار انتقال آب از دریای آلوده و رو به مرگ خزر، کار ساده ای در حد لوله کشی و پمپاژ است!!
نمی دانند که این طرح های خاله زنکی! برای خودنمایی سیاسی و پرکردن جیب پیمانکار است!
بقول معروف اگر برای مردم آب نداشته باشد، برای پیمانکاران که نان دارد!!
همچنین سطح دریای خزر از آبهای آزاد پایین تره.
همچنین شیرین سازی آب دریا برای مصرف در کشاورزی اصلا توجیه اقتصادی ندارد.
هر جا دریا باشه که بارندگی صورت نمیگیره.
عربستان از تمام جهات رو به دریاست ولی یکی از کم آب ترین نقاط دنیاست.