آيا دولتائتلافي انگليس پايدار ميماند؟
در حالي كه كشور انگليس با چالش بزرگ كسري عظيم بودجه مواجه است اولين دولت ائتلافي اين كشور از زمان پايان جنگ جهاني دوم با ائتلاف 2 حزب محافظه كار و ليبرال دموكرات بر سر كار آمده است. اما سوال بسياري از مردم انگليس اين است كه اين دولت ائتلافي تا چه زماني پايدار خواهد ماند.
پس از رايزنيها و چانهزنيهاي فشرده، سرانجام با توافق ميان حزب دموكرات ليبرال و حزب محافظهكار و چشمپوشي رهبران اين 2 حزب از برخي خواستههاي خود، ديويد كامرون توانست پس از 13 سال به عنوان يك محافظهكار به مقام نخستوزيري انگلستان دست پيدا كند.
بهرغم وجود برخي اختلاف نظرها ميان اين 2 حزب از جمله مهاجرت و روند همگرايي در اتحاديه اروپا تنها موضوعي كه ميتواند موجب تداوم و استمرار اين دولت ائتلافي شود خواست مشترك اين 2 حزب براي مقابله با بدهي سر به فلك كشيده انگلستان است.
پيشبينيها حاكي از آن است كه كسري بودجه اين كشور 163 ميليارد پوند (240) ميليارد دلاراست كه حدود 11درصد توليد ناخالص داخلي اين كشور را شامل ميشود.
مارتين لافين، استاد دانشگاه دورهام دراين زمينه ميگويد به نظرمن هر 2 حزب بخصوص حزب ليبرال دموكرات درصدد هستند تا آنجا كه ممكن است قدرت را در اختيار خود داشته باشند.
دليل آن هم اين است كه با كاهش احتمالي ميزان محبوبيت اين دولت، آخرين گزينه و خواسته آنها برگزاري انتخابات زودرس خواهد بود. زماني هم كه اقتصاد انگلستان روبه بهبود بگذارد آنها ميتوانند بگويند خوب نگاه كنيد ما به وعدههاي خود در زمينه اقتصادي عمل كرديم.
نيك كلگ ، رهبرحزب ليبرال دموكرات در اولين كنفرانس مطبوعاتي خود با جيمز كامرون ، نخستوزير جديد انگلستان گفت اين دولت ائتلافي سالهاي زيادي استمرار پيدا خواهد كرد.
اگر چنانچه اختلاف خاصي در اين كابينه ائتلافي روي ندهد اين دولت تا 5 سال ديگر نيز قدرت را در اختيار خواهد داشت بدين معنا كه تا ماه مي سال 2015 انتخابات پارلماني در انگلستان برگزار نخواهد شد.
تبادل امتيازات
بسياري از ناظران سياسي از امتيازاتي كه ليبرال دموكراتها از حزب محافظه كار دريافت كردهاند شگفتزده شدهاند. در اين ميان محافظهكاران با روياي ليبرال دموكراتها مبني بربرگزاري همهپرسي در مورد نظام انتخاباتي انگلستان موافقت كردند.
ليبرالها خواستار تعيين تعداد نمايندگان به نسبت جمعيت هر منطقه هستند، در حالي كه هماكنون كانديداي پيروز تمام آراي ناحيه انتخاباتي را از آن خود ميكند.
حزب ليبرال دموكرات در انتخابات سراسري 23 درصد آراي سراسري را بهدست آورد اما تنها توانست 9 درصد كرسيهاي پارلمان را در اختيارخود بگيرد.
ساير امتيازات شامل طرحهايي مبني برانتخاب اعضاي مجلس اعيان برمبناي نظام تعيين تعداد نمايندگان نسبت به جمعيت هر منطقه و همچنين اتخاذ تدابير و سياستهايي مبني برافزايش سطح ماليات بردرآمدها تا سقف 10 هزارپوند است.
همچنين به نظر ميرسد تعداد قابل توجهي از اعضاي حزب ليبرال دموكرات در كابينه ائتلافي جديد بتوانند سمتهاي مهمي را در اختيار خود بگيرند. كلگ به عنوان معاون نخستوزير معرفي شده است در حالي كه نظارت براصلاح نظام بانكي به وينس كيبل محول شد.
وينس كيبل يك اقتصاددان است و بخش اعظمي از شهرت خود را مديون پيشبينيهاي صحيح در مورد بحران جهاني اقتصاد ميداند.
در عين حال به نظرميرسد محافظهكاران توانستهاند ليبرالها را نسبت به ضرورت كاهش هزينههاي دولتي در كوتاه مدت متقاعد كنند. همچنين توافقاتي نيز در زمينه محدود كردن مهاجرت از دولتهاي غيرعضو اتحاديه اروپا به انگلستان، اصلاح ساختار رفاهي و نظام آموزشي نيز صورت گرفته است.
تاريخچه دولتهاي ائتلافي در انگلستان
توافقات بهدست آمده ميان حزب ليبرال دموكرات و حزب محافظه كار باعث شد كساني كه درصدد بهدست آوردن اطلاعاتي در مورد دولتهاي ائتلافي انگلستان بودند به ناچار به كتابهاي تاريخي روي آورند. ائتلافهاي تشكيل شده در پارلمان انگلستان بسيار محدود بوده و تنها در 2 جنگ جهاني حكومتهاي ائتلافي در اين كشور شكل گرفته است.
در دوران صلح نيز دولتهاي ائتلافي تنها به خاطر وجود اختلافات درون حزبي بهوجود آمدهاند. به عنوان مثال در سالهاي 1918 تا 1922 در دوران لويد جورج ـ آخرين نخستوزير ليبرال ـ ما شاهد شكلگيري يك دولت ائتلافي بوديم. لويد جورج پس از بروز اختلاف درون حزب خود توانست با حمايت محافظهكاران به حكومت خود ادامه دهد.
بنا به گفته اندرو رابرتز يكي از مورخان مشهور، محافظهكاران آن ائتلاف شباهت بسيار زيادي به دولت ائتلاف كنوني دارد. همچنين دولت ائتلافي كنوني تا حدودي نيز شبيه به دولت ملي دهه 1930 و دوره ركود عظيم اقتصادي است. تمام احزاب حاضر در پارلمان آن دوره در كابينه دولت ملي داراي نمايندگاني بودند.
رابرتز در اين باره ميگويد بايد از تجربيات دولتهاي ائتلافي گذشته درس آموخت. نكته اول اينكه چنين ائتلافهايي تنها در زمان بروز بحران داراي تاثيرگذاري و كارآمدي هستند و هماكنون نيز ما با بحران كسري عظيم بودجه مواجه هستيم. اما پس از انجام اقدامات مناسب و فروكش كردن بحران، اين نوع ائتلافها نيز فرو ميپاشد. رابرتز در ادامه ميافزايد بنيامين ديزرائيلي نخستوزير محافظهكار انگلستان در قرن نوزدهم معتقد بود انگلستان هيچ علاقهاي به دولتهاي ائتلافي ندارد. وي ميگويد به نظر من نظام حاكم در پارلمان انگلستان مناسب و جوابگوي دولتهاي ائتلافي نيست. اما در زمان بروز بحران همانند بحران مالي كنوني دولت ائتلافي بهترين گزينه ممكن است.
اين استاد دانشگاه در ادامه ميافزايد دولت ائتلافي كنوني بايد از سرنوشت دولت ائتلافي بين سالهاي 1918 تا 1922 تجربه كسب كند. درآن زمان نيزاختلافات فراواني ميان رهبران احزاب و اعضاي رده پايين حزب وجود داشت. دولت لويد جورج نيز در نهايت به دليل نارضايتي درون حزب محافظه كار سقوط كرد.
البته چنين ائتلافي به نوعي يادآور روزهاي ابتدايي آغاز دوران رياست جمهوري باراك اوباما بود. وي به عنوان اولين رئيس جمهور آفريقايي تبار ايالات متحده با وعده تغيير بر سر كار آمد. اوباما نيز در آن زمان اميد فراواني به حمايتهاي حزب جمهوريخواه داشت. اما تيم كنوني دولت اوباما در بسياري از موضوعات از جمله آموزش و اصلاحات مالي با مخالفتهاي گسترده حزب جمهوريخواه مواجه ميشود. كلگ و كامرون از اين فرصت برخوردارند تا به تمام كارشناسان و صاحبنظران نشان دهند يك دولت ائتلافي متشكل از دوحزب نيز ميتواند مشكلات پيش روي اين كشور را حل و فصل كند.
البته وجود بحران مالي نيز ميتواند وحدت و همگرايي موجود در كابينه فعلي را تقويت كند. آخرين باري كه انگليسيها با يكديگر متحد شدند در دوران جنگ جهاني دوم بود كه اين كشور با تهديد هيتلر مواجه شد.
اما سوال اصلي اينجاست كه آيا بحران كنوني ميتواند موجب ايجاد وحدت ميان انگليسيها شود و آنها اختلافات خود بر سر موضوعات مختلف را به فراموشي بسپارند؟ يكي از دلايلي نيز كه هيچ يك از احزاب نتوانستند در انتخابات اخير اكثريت كرسيهاي پارلمان را به دست بياورند، بحران مالي اين كشور و بدهي عظيم آن بود. برخلاف ايالات متحده هر 3 حزب عمده انگلستان از كاهش كسري بودجه ظرف 5 سال آينده حمايت ميكنند.
از ديگر توافقات بهدست آمده حفظ تعداد موشكهاي اتمي تريدنت اين كشور است. البته اختلافات ديگري نيز ميتواند اين ائتلاف را با شكست مواجه كند. از جمله اختلاف نظر در مورد كاهش هزينههاي مسائل بهداشتي، رفاهي و آموزش و همچنين اختلاف درون حزبي نيز ميتواند اين ائتلاف را به شكست بكشاند.
پس از رايزنيها و چانهزنيهاي فشرده، سرانجام با توافق ميان حزب دموكرات ليبرال و حزب محافظهكار و چشمپوشي رهبران اين 2 حزب از برخي خواستههاي خود، ديويد كامرون توانست پس از 13 سال به عنوان يك محافظهكار به مقام نخستوزيري انگلستان دست پيدا كند.
بهرغم وجود برخي اختلاف نظرها ميان اين 2 حزب از جمله مهاجرت و روند همگرايي در اتحاديه اروپا تنها موضوعي كه ميتواند موجب تداوم و استمرار اين دولت ائتلافي شود خواست مشترك اين 2 حزب براي مقابله با بدهي سر به فلك كشيده انگلستان است.
پيشبينيها حاكي از آن است كه كسري بودجه اين كشور 163 ميليارد پوند (240) ميليارد دلاراست كه حدود 11درصد توليد ناخالص داخلي اين كشور را شامل ميشود.
مارتين لافين، استاد دانشگاه دورهام دراين زمينه ميگويد به نظرمن هر 2 حزب بخصوص حزب ليبرال دموكرات درصدد هستند تا آنجا كه ممكن است قدرت را در اختيار خود داشته باشند.
دليل آن هم اين است كه با كاهش احتمالي ميزان محبوبيت اين دولت، آخرين گزينه و خواسته آنها برگزاري انتخابات زودرس خواهد بود. زماني هم كه اقتصاد انگلستان روبه بهبود بگذارد آنها ميتوانند بگويند خوب نگاه كنيد ما به وعدههاي خود در زمينه اقتصادي عمل كرديم.
نيك كلگ ، رهبرحزب ليبرال دموكرات در اولين كنفرانس مطبوعاتي خود با جيمز كامرون ، نخستوزير جديد انگلستان گفت اين دولت ائتلافي سالهاي زيادي استمرار پيدا خواهد كرد.
اگر چنانچه اختلاف خاصي در اين كابينه ائتلافي روي ندهد اين دولت تا 5 سال ديگر نيز قدرت را در اختيار خواهد داشت بدين معنا كه تا ماه مي سال 2015 انتخابات پارلماني در انگلستان برگزار نخواهد شد.
تبادل امتيازات
بسياري از ناظران سياسي از امتيازاتي كه ليبرال دموكراتها از حزب محافظه كار دريافت كردهاند شگفتزده شدهاند. در اين ميان محافظهكاران با روياي ليبرال دموكراتها مبني بربرگزاري همهپرسي در مورد نظام انتخاباتي انگلستان موافقت كردند.
ليبرالها خواستار تعيين تعداد نمايندگان به نسبت جمعيت هر منطقه هستند، در حالي كه هماكنون كانديداي پيروز تمام آراي ناحيه انتخاباتي را از آن خود ميكند.
حزب ليبرال دموكرات در انتخابات سراسري 23 درصد آراي سراسري را بهدست آورد اما تنها توانست 9 درصد كرسيهاي پارلمان را در اختيارخود بگيرد.
ساير امتيازات شامل طرحهايي مبني برانتخاب اعضاي مجلس اعيان برمبناي نظام تعيين تعداد نمايندگان نسبت به جمعيت هر منطقه و همچنين اتخاذ تدابير و سياستهايي مبني برافزايش سطح ماليات بردرآمدها تا سقف 10 هزارپوند است.
همچنين به نظر ميرسد تعداد قابل توجهي از اعضاي حزب ليبرال دموكرات در كابينه ائتلافي جديد بتوانند سمتهاي مهمي را در اختيار خود بگيرند. كلگ به عنوان معاون نخستوزير معرفي شده است در حالي كه نظارت براصلاح نظام بانكي به وينس كيبل محول شد.
وينس كيبل يك اقتصاددان است و بخش اعظمي از شهرت خود را مديون پيشبينيهاي صحيح در مورد بحران جهاني اقتصاد ميداند.
در عين حال به نظرميرسد محافظهكاران توانستهاند ليبرالها را نسبت به ضرورت كاهش هزينههاي دولتي در كوتاه مدت متقاعد كنند. همچنين توافقاتي نيز در زمينه محدود كردن مهاجرت از دولتهاي غيرعضو اتحاديه اروپا به انگلستان، اصلاح ساختار رفاهي و نظام آموزشي نيز صورت گرفته است.
تاريخچه دولتهاي ائتلافي در انگلستان
توافقات بهدست آمده ميان حزب ليبرال دموكرات و حزب محافظه كار باعث شد كساني كه درصدد بهدست آوردن اطلاعاتي در مورد دولتهاي ائتلافي انگلستان بودند به ناچار به كتابهاي تاريخي روي آورند. ائتلافهاي تشكيل شده در پارلمان انگلستان بسيار محدود بوده و تنها در 2 جنگ جهاني حكومتهاي ائتلافي در اين كشور شكل گرفته است.
در دوران صلح نيز دولتهاي ائتلافي تنها به خاطر وجود اختلافات درون حزبي بهوجود آمدهاند. به عنوان مثال در سالهاي 1918 تا 1922 در دوران لويد جورج ـ آخرين نخستوزير ليبرال ـ ما شاهد شكلگيري يك دولت ائتلافي بوديم. لويد جورج پس از بروز اختلاف درون حزب خود توانست با حمايت محافظهكاران به حكومت خود ادامه دهد.
بنا به گفته اندرو رابرتز يكي از مورخان مشهور، محافظهكاران آن ائتلاف شباهت بسيار زيادي به دولت ائتلاف كنوني دارد. همچنين دولت ائتلافي كنوني تا حدودي نيز شبيه به دولت ملي دهه 1930 و دوره ركود عظيم اقتصادي است. تمام احزاب حاضر در پارلمان آن دوره در كابينه دولت ملي داراي نمايندگاني بودند.
رابرتز در اين باره ميگويد بايد از تجربيات دولتهاي ائتلافي گذشته درس آموخت. نكته اول اينكه چنين ائتلافهايي تنها در زمان بروز بحران داراي تاثيرگذاري و كارآمدي هستند و هماكنون نيز ما با بحران كسري عظيم بودجه مواجه هستيم. اما پس از انجام اقدامات مناسب و فروكش كردن بحران، اين نوع ائتلافها نيز فرو ميپاشد. رابرتز در ادامه ميافزايد بنيامين ديزرائيلي نخستوزير محافظهكار انگلستان در قرن نوزدهم معتقد بود انگلستان هيچ علاقهاي به دولتهاي ائتلافي ندارد. وي ميگويد به نظر من نظام حاكم در پارلمان انگلستان مناسب و جوابگوي دولتهاي ائتلافي نيست. اما در زمان بروز بحران همانند بحران مالي كنوني دولت ائتلافي بهترين گزينه ممكن است.
اين استاد دانشگاه در ادامه ميافزايد دولت ائتلافي كنوني بايد از سرنوشت دولت ائتلافي بين سالهاي 1918 تا 1922 تجربه كسب كند. درآن زمان نيزاختلافات فراواني ميان رهبران احزاب و اعضاي رده پايين حزب وجود داشت. دولت لويد جورج نيز در نهايت به دليل نارضايتي درون حزب محافظه كار سقوط كرد.
البته چنين ائتلافي به نوعي يادآور روزهاي ابتدايي آغاز دوران رياست جمهوري باراك اوباما بود. وي به عنوان اولين رئيس جمهور آفريقايي تبار ايالات متحده با وعده تغيير بر سر كار آمد. اوباما نيز در آن زمان اميد فراواني به حمايتهاي حزب جمهوريخواه داشت. اما تيم كنوني دولت اوباما در بسياري از موضوعات از جمله آموزش و اصلاحات مالي با مخالفتهاي گسترده حزب جمهوريخواه مواجه ميشود. كلگ و كامرون از اين فرصت برخوردارند تا به تمام كارشناسان و صاحبنظران نشان دهند يك دولت ائتلافي متشكل از دوحزب نيز ميتواند مشكلات پيش روي اين كشور را حل و فصل كند.
البته وجود بحران مالي نيز ميتواند وحدت و همگرايي موجود در كابينه فعلي را تقويت كند. آخرين باري كه انگليسيها با يكديگر متحد شدند در دوران جنگ جهاني دوم بود كه اين كشور با تهديد هيتلر مواجه شد.
اما سوال اصلي اينجاست كه آيا بحران كنوني ميتواند موجب ايجاد وحدت ميان انگليسيها شود و آنها اختلافات خود بر سر موضوعات مختلف را به فراموشي بسپارند؟ يكي از دلايلي نيز كه هيچ يك از احزاب نتوانستند در انتخابات اخير اكثريت كرسيهاي پارلمان را به دست بياورند، بحران مالي اين كشور و بدهي عظيم آن بود. برخلاف ايالات متحده هر 3 حزب عمده انگلستان از كاهش كسري بودجه ظرف 5 سال آينده حمايت ميكنند.
از ديگر توافقات بهدست آمده حفظ تعداد موشكهاي اتمي تريدنت اين كشور است. البته اختلافات ديگري نيز ميتواند اين ائتلاف را با شكست مواجه كند. از جمله اختلاف نظر در مورد كاهش هزينههاي مسائل بهداشتي، رفاهي و آموزش و همچنين اختلاف درون حزبي نيز ميتواند اين ائتلاف را به شكست بكشاند.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
