کمدی یک ساعته در وزارت امور خارجه آمریکا برسر ایران و اسرائیل

اگرچه ایالات متحده و دولت مردان آن مدعی هستند که آزادی بیان و اطلاع عموم از فعالیت های دولت، حق مردم است اما مخفی کاری این دولت در خصوص سیاست خارجی آمریکا در قبال ایران، صدای خبرنگار آسوشیتدپرس را در آورد.

به گزارش بولتن نیوز، امتناع دولت اوباما از اعلام عمومی "خط قرمز" برای ایران چهرۀ روزنامه نگاران را در جلسه توجیهی روزانه وزارت خارجه افسرده کرده است. آنها سعی می کنند درک کنند که چرا سخنگوی این وزارتخانه دیپلماسی را توضیح می دهد اما در عین حال حاضر به توضیح آن نمی شود.

ویکتوریا نولند سخنگوی وزارت امور خارجه آمریکا و مت لی، خبرنگار آسوشیتد پرس بر سر فهمیدن این که "چه کسی اول است " در جلسه روزانه سخنگو با یکدیگر دوئل کردند.

بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل روز دوشنبه گفت که جهان - یعنی ایالات متحده - مادامی که از تعیین خطوط قرمز برای ایران سر باز می زند ، نمی تواند چراغ قرمزی روبروی اسرائیل قرار دهد.کاخ سفید بار دیگر ایدۀ تعیین خطوط قرمز برای ایران را رد کرد و جالب اینکه در همان روز هم اعلام کرد که برای اولین بار، باراک اوباما ، رئیس جمهوری آمریکا وقت ندارد تا در اواخر ماه جاری با نخست وزیر اسرائیل دیدار کند.

یک روزنامه نگار در جلسۀ توجیهی روزانه از نولند پرسید: "چگونه نگرانی اسرائیل را کاهش می دهید بی آنکه علائمی در این مسیر قرار دهید که نشان دهد نمی خواهید به ایران اجازۀ عبور بدهید؟"او درپاسخ به شیوۀ معمول جواب داد که " قصد ندارم امروز در مورد گفته های نخست وزیر نتانیاهو اظهار نظر کنم." و افزود: " به خصوص فکر نمی کنم که طرح این قبیل گفتگو ها ، در انظار عمومی مفید باشد . این کار نه پیشبرد این روند را تسریع می کند و نه به یکپارچگی دیپلماسی کمکی می کند. "

روزنامه نگاران با طرح پرسش هائی وی را سوال پیچ کردند مثلا اینکه: "چرا این موضوع باید به طور خصوصی بحث و بررسی شود [در حالی که] در مورد مسائل دیگر- یعنی- مسائل فی ما بین ایالات متحده و اسرائیل از جمله شهرک سازی ها ، شما با صدای بلند و در انظار عمومی اظهار نظر می کنید! مسائلی دربارۀ رفتار دولت اسرائیل که گاهی اوقات بسیار حساس، انتقادآمیز و حیاتی است . "

نولند از کوره در نرفت و ایستادگی کرد، اما کمی بعد، لی، که به کلام نافذ و سوالات صریح و بی پردۀ خود شهرت دارد ، خطاب به وی پرسید: " فکر نمی کنید بهتر باشد با اسرائیل و یا هر کشور دیگری علناً از در دیپلماسی وارد شوید ؟ "؛ "مگر وظیفۀ شما در اینجا غیر از این است ؟ پس هر روز اینجا چکار می کنید؟"

نولند: " دیپلماسی مان را توضیح می دهیم !"

لی: "پس دیپلماسی عمومی چه معنائی دارد ، اگر قرار باشد در انظار عموم مطرح نشود! - منظور این که . . نمی توانم بفهمم. . . . چیزی که هر روز در محل کارتان تشریحش می کنید؛ دیگرکجایش می تواند خصوصی باقی بماند؟ چه چیزی نباید علنی شود؟ نولند: "یک دیپلماسی عمومی داریم و یک دیپلماسی خصوصی."

لی: " و همۀ موضاعاتی که به اسرائیل یا هر کس دیگری مربوط می شود تماماً خصوصی است ! !"

او سپس به صراحت ادامه داد: " و در مورد ایران دیپلماسی ما عمومی بوده است؟ !" که اینجا نولند پاسخ دادکه : "ما با 1+5 تماس های خصوصی داشته ایم."

لی در پاسخ به این عبارت نولند می گوید: "حال که 1+5 واقعا یک دیپلماسی خصوصی است، چه نتایجی از آن بدست آورده اید؟ ایران دقیقا چه کاری انجام داده که برای شما مسجل شده که در جلوگیری از رسیدن آنها به مقاصد هسته ایشان موفق بوده اید ؟ ؟ ... به عبارت دیگر، دیپلماسی خصوصی شما کارائی نداشته است ! ، اینطور نیست ؟ - خوب حالا فقط می خواهم بدانم، یعنی حدس می زنم که این معامله - منظورم این است که. . . . ، مگر اینکه بخواهید بگوئید ؛ در خلوت و به شکل خصوصی به ایرانی ها گفته اید که خطوط قرمزی درکار است ، به عبارت ساده تر ، آنها چگونه قرار است بفهمند که چکاری باید انجام دهند؟"نولند در نهایت خطی قرمز روی این مبحث کشید و به روزنامه نگاران گفت که به سراغ سر موضوع بعدی بروند.