یاشار و فرناز در پی مقصرنمایی ایران

به گزارش بولتن نیوز به نقل از خبرگزاری فارس؛ گزارش‌های اخیر، از جمله مطالب منتشر شده توسط یاشار سلطانی و رسانه‌های وابسته، سعی دارند با جابه‌جا کردن نقشِ «قربانی و مقصر»، ایران را عامل شکست تفاهم با آمریکا معرفی کنند. این تحلیل‌ها با نادیده گرفتنِ اقداماتِ زنجیره‌ایِ واشنگتن در نقض حقوق ایران و عدم رعایت آتش‌بس، سعی در تضعیف جایگاه دیپلماتیک کشور دارند. در واقع، پاسخِ ایران به نقضِ کریدور تنگه هرمز، واکنشی ضروری برای تثبیت بندهای اصلی تفاهم‌نامه بوده است.

یاشار سلطانی در میانه کلیپ افشاگرانه‌اش درباره تراستی‌ها، بدون اشاره به نقض‌های پیشین آمریکا، جریان سیاسی پایداری را عامل برهم خوردن تفاهم معرفی می‌کند. 
این همان روایتی است که پیش‌تر نیز در گزارش فرناز فصیحی در نیویورک‌تایمز مطرح شده بود؛ روایتی که می‌گوید اقدام یک گروه خودسر در ایران، فرصت دیپلماسی موجود در تفاهم بین ایران و آمریکا را از بین برد.
اما واقعیت پنهان چیست؟
مهم‌ترین بند تفاهم، پذیرش ترتیبات ایرانی در اداره تنگه بود. یعنی ایران در ازای پذیرش برخی تعهدات، حق مدیریت و ترتیبات خاص خود را در مهم‌ترین گذرگاه نفتی جهان تثبیت کرده بود.
آمریکا از روز اول اراده کرد این بند را نقض کند و مثل نقض سایر بندها، آن را عادی‌سازی کند. آزاد نکردن دارایی‌ها و عدم آتش‌بس در سایر جبهه‌ها، نمونه‌های روشن این نقض‌هاست.
منطقا ایران باید در دفاع از دست‌آوردهایش در تفاهم‌نامه، خودش را جدی نشان می‌داد و در دوران گذار روی حقوقش می‌ایستاد تا بتواند در توافق نهایی حق خود را تثبیت کند.
باز کردن کریدور جنوبی در تنگه، نقض اساسی تفاهم توسط آمریکا بود. اقدامی که اگر بی‌پاسخ می‌ماند، عملاً بند اصلی تفاهم را بی‌اثر می‌کرد.
بعد از چند روز هشدار، اقدام به موقع و زدن شناورها و بی‌تفاوت نماندن نسبت به نقض حقوق ایران در تفاهم‌نامه، توسط مجموعه تصمیم‌گیران کشور قابل دفاع بود.
روایت برعکس قصه که ایران را مسئول به هم خوردن تفاهم معرفی می‌کند، ساخته اکانت‌های اسرائیلی و سلطنت‌طلب و رسانه‌های آمریکایی است.
چرا این روایت مهم است؟
اگر این خوانش درست باشد، آنچه در تنگه هرمز رخ داد، واکنشی به نقض آشکار تفاهم از سوی آمریکا بود.
در این چارچوب، کسی که اول تفاهم را شکست، واشنگتن بود؛ نه ایران اما روایت رقیب، با جابه‌جا کردن نقش قربانی و مقصر، می‌خواهد هزینه سیاسی این تصمیم را به یک جریان داخلی منتقل کند.
روایت «خودسرها تفاهم را شکستند» در ظاهر ساده و جذاب است اما وقتی در کنار نقض‌های زنجیره‌ای آمریکا قرار می‌گیرد، فرو می‌ریزد.
سوال مهم اما این است که چرا باید انتظار داشت ایران در برابر نقض بند اصلی تفاهم، تماشاگر بماند؟ و چرا حالا، به جای محکوم کردن نقض‌کننده اولیه، انگشت اتهام به سمت داخل نشانه گرفته می‌شود؟