در تمامی روزهای سخت، سپاه ایستاد تا ایران بایستد

سپاه پاسداران نیروی مردمی بود که تشکیل شد. تا نه تنها از آرمان های انقلاب، بلکه از تمامیت میهنی ایران دفاع کند. در تمامی روزهای سخت کردستان، ترکمن صحرا، جنوب ایران و ده سال دفاع مقدس، سپاه ایستاد تا ایران بایستد.

چرا ده سال دفاع مقدس؟ یعنی آن دفاع جانانه پاسداران و جوانان ایران در کردستان دفاع مقدس نبود؟

"درپیت تیز روغن ها. موزایک های لب پر. چاقوهای شکسته. رگ ها آویزان . سرهای بریده. جسد های به جامانده"  همه و همه کلید واژه هایی است گویا، از اندک حادثه های ناگواری که بر سر جوانان پاسدار در کردستان آمد. چقدر سخت است که از سر تا پا برای آرمانهایت بایستی.

خیلی ها می گویند تمامیت خواه است. می گویند این روزها همه تاجر شده اند. آنقدر یک جانبه به مباحث نگاه نکنیم. هنوز نعره شیرمردان ایرانی که در جبهه ها می جنگیدند، شنیده می شود.

سپاه، میلیشیا نیست. چریک های فلانژ نیست. سپاه کوموله نیست. سپاه ارزشی متعالی است که پاسدار در دل آن نگین انگشتری ولایت پذیری بر دست دارد.

هر کس بخواهد خود را پاسدار بنامد بدون شک باید به مولایش حسین (ع) اقتدا کند. و بداند که بدون همزیستی و صلح، نام پاسدار برایش کمی بی معنی است. بداند هدف از تشکیل، پاک بودن و پاک دفاع کردن است. 

من به شخصه یک میخم! میخ پوتین آن پاسداری که در جبهه ها جنگید و شهید شد. درست که چندی است زنگار دلم  روی این میخ را گرفته اما هنوز تا پای جان مانند شهدا میجنگم.

از مزربان هایی که در جنگ جهانی جلوی متفقین را گرفتند تا میرزا کوچک جنگلی و ستارخان و باقر خان و شیخ محمد خیابانی و خمینی کبیر، همه و همه نامشان پاسدار است.

ببالیم به همت دلاورمردان پاسدار امروز و بدانیم پاسدار جنگ ندیده ی جوان امروز می نازد به نفس گرم شهدا.