کد خبر: ۸۹۳۱۰۰
تاریخ انتشار:
وقتی یک دریاچه از مرگ برگشته، سهم ما نباید زباله و بی‌مسئولیتی باشد

دریاچه ارومیه را دوباره نمی‌کشیم؛ این‌بار با زباله!

دریاچه ارومیه سال‌ها برای بقا جنگید؛ سال‌ها خشک شد، عقب نشست و نفس‌هایش به شماره افتاد.
دریاچه ارومیه

گروه اجتماعی: دریاچه ارومیه سال‌ها برای بقا جنگید؛ سال‌ها خشک شد، عقب نشست و نفس‌هایش به شماره افتاد. حالا که دوباره نشانه‌های حیات در این پهنه آبی دیده می‌شود، عده‌ای با بی‌ملاحظگی و زباله‌ریزی همان زخمی را بر پیکرش می‌زنند که طبیعت و خشکسالی به آن زده بود. سؤال روشن است: چرا باید کسی که برای تفریح به ساحل دریاچه می‌آید، ردپای خود را به شکل زباله روی تن این میراث ملی باقی بگذارد؟

دریاچه ارومیه سطل زباله نیست!

به گزارش بولتن نیوز، این جمله باید آن‌قدر تکرار شود تا برای همه روشن شود که ریختن بطری پلاستیکی، ظرف غذا، کیسه و پسماند در ساحل دریاچه، «یک بی‌احتیاطی کوچک» نیست؛ بی‌احترامی به یکی از مهم‌ترین میراث‌های طبیعی ایران است.

سال‌ها از خشک شدن ارومیه گفتیم، برای نجاتش هشدار دادیم، طرح احیا نوشتیم و هزینه کردیم. حالا که دریاچه دوباره جان گرفته، آیا قرار است خودمان آن را به زباله‌دان تبدیل کنیم؟

تصاویر سواحل آلوده، به‌ویژه در محدوده پل میان‌گذر، فقط یک منظره زشت نیست؛ تصویر تلخی از رفتار بخشی از ما با سرمایه‌های ملی کشور است.
اما اینجا دیگر فقط جای توصیه اخلاقی نیست.

مسئولان باید تصمیم بگیرند که آیا قرار است با چند نیروی خدماتی، بعد از پایان هر تعطیلات، زباله‌ها را جمع کنند و روز بعد دوباره همین داستان تکرار شود یا اینکه برای این معضل راهکار دائمی و بازدارنده اجرا خواهند کرد؟

نصب دوربین در نقاط پرتردد، افزایش شدید مخازن زباله، استقرار نیروهای نظارتی، تعیین محدوده‌های مشخص گردشگری و مهم‌تر از همه جریمه واقعی و برخورد با زباله‌ریزان، دیگر انتخاب لوکس نیست؛ ضرورت است.

کسی که با خودرو و خانواده به ساحل دریاچه می‌آید، باید همان‌طور که زباله را با خود آورده، آن را هم با خود برگرداند. اگر این کار را نمی‌کند، باید بداند که بی‌مسئولیتی او نباید هزینه‌اش را محیط‌زیست و مردم بپردازند.

و یک خطاب صریح هم به زباله‌ریزها:

اگر برای دریاچه ارومیه دلسوزی ندارید، دست‌کم به اندازه یک بطری پلاستیکی برای آینده فرزندانتان مسئولیت داشته باشید.

این دریاچه دوباره به زحمت جان گرفته است؛ حق نداریم با بی‌فرهنگی، حرص تفریح و بی‌تفاوتی آن را دوباره زخمی کنیم.

دریاچه ارومیه متعلق به یک شهر، یک استان یا یک نسل نیست؛ میراث ایران است.

پس وقت تعارف تمام شده است.

زباله‌ریزی در ساحل دریاچه باید هزینه داشته باشد؛ و پاکسازی سواحل هم نباید فقط واکنش مقطعی به انتشار چند عکس در فضای مجازی باشد.
دریاچه ارومیه یک‌بار تا مرز مرگ رفت؛

اجازه ندهیم این‌بار خودمان قاتل خاموشش باشیم.

برای مشاهده مطالب اجتماعی ما را در کانال بولتن اجتماعی دنبال کنیدbultansocial@

شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.

bultannews@gmail.com

نظر شما
captcha

آخرین اخبار

پربازدید ها

پربحث ترین عناوین