پیشکسوت بودن، امتیاز است نه تضمین برای نیمکت

گروه ورزشی: احترام به پیشکسوتان، یکی از ارزش‌های مهم در فوتبال است، اما این احترام نباید با حق دائمی برای حضور در کادر فنی یا مدیریت باشگاه‌ها اشتباه گرفته شود. در سال‌های اخیر، هر بار که نیمکت یکی از تیم‌های بزرگ ایران خالی شده، برخی ستاره‌های قدیمی یا هوادارانشان این انتظار را مطرح کرده‌اند که سابقه درخشان دوران بازی باید به‌تنهایی برای سپردن مسئولیت سرمربیگری یا مدیریت کافی باشد. چنین نگاهی، اگرچه از علاقه و دلبستگی به باشگاه سرچشمه می‌گیرد، اما با اصول فوتبال حرفه‌ای فاصله دارد. در فوتبال امروز، نیمکت تیم‌های بزرگ بیش از هر چیز به دانش، تجربه، مدیریت و کارنامه مربیگری نیاز دارد، نه صرفاً افتخارات دوران بازی.

به گزارش بولتن نیوز، تجربه باشگاه‌های بزرگ اروپا نشان می‌دهد که میان احترام به اسطوره‌ها و انتخاب مدیر یا سرمربی، مرزی روشن وجود دارد. رئال مادرید، بارسلونا، منچستریونایتد و میلان همگی ده‌ها بازیکن بزرگ و تاریخ‌ساز داشته‌اند، اما هیچ‌یک خود را موظف ندانسته‌اند که هدایت تیم را صرفاً به ستاره‌های سابق بسپارند. بسیاری از اسطوره‌های این باشگاه‌ها سال‌ها در تیم‌های پایه، آکادمی یا سمت‌های مدیریتی فعالیت کرده‌اند و تنها در صورت اثبات توانایی‌های فنی فرصت حضور در تیم اصلی را به دست آورده‌اند. در این باشگاه‌ها، سابقه بازی یک امتیاز ارزشمند محسوب می‌شود، اما جایگزین شایستگی، دانش روز و تجربه حرفه‌ای نیست.

در فوتبال ایران، مشکل زمانی شکل می‌گیرد که برخی چهره‌های قدیمی هر تصمیم مدیریتی را با این پرسش همراه می‌کنند که «چرا نوبت ما نشد؟». این ذهنیت، علاوه بر ایجاد فشار رسانه‌ای بر باشگاه‌ها، گاهی فضای تصمیم‌گیری حرفه‌ای را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. هیچ باشگاهی نمی‌تواند تنها بر اساس محبوبیت یا سابقه بازی، مسئولیت هدایت تیمی با میلیون‌ها هوادار را واگذار کند. همان‌طور که یک بازیکن برای رسیدن به ترکیب اصلی باید کیفیت خود را ثابت کند، یک مربی نیز باید از مسیر آموزش، تجربه‌اندوزی و کسب موفقیت در سطوح مختلف عبور کند تا شایستگی حضور روی نیمکت تیم‌های بزرگ را به دست آورد.

فوتبال ایران برای حرکت به سمت استاندارد‌های حرفه‌ای، بیش از هر زمان دیگری به استقرار فرهنگ شایسته‌سالاری نیاز دارد. پیشکسوتان سرمایه‌های ارزشمند این ورزش هستند و تجربه آنان می‌تواند در آموزش، استعدادیابی، مدیریت آکادمی‌ها و انتقال فرهنگ باشگاه نقش مهمی ایفا کند، اما مسئولیت‌های فنی و مدیریتی باید بر پایه توانایی، برنامه و عملکرد واگذار شود. اگر باشگاه‌ها بتوانند میان احترام به تاریخ خود و تصمیم‌گیری حرفه‌ای تعادل برقرار کنند، هم جایگاه پیشکسوتان حفظ خواهد شد و هم مسیر توسعه فوتبال ایران بر پایه معیار‌های حرفه‌ای و رقابت سالم استوار می‌شود.