فهم باطنِ سکوت؛ ظاهرِ فریاد

به گزارش بولتن نیوز به نقل ازفارس محمد باقر تورنگ نوشتاری در بابِ تجلیِ حقیقت عاشورا ...واقعه #عاشورا، نه یک حادثه‌ی گذرا در سپهرِ تاریخ، که تجلیِ مَراتبِ وجود در بسترِ زمان است. از منظرِ حکمتِ متعالیه، آنچه در کربلا رخ داد، تقابلِ «ماهیتِ لایتغیر» با «عرضِ زایل‌شونده» بود. مسئله‌ی اصلی، تبیینِ نسبتِ میانِ «سکوتِ مقامِ ذات» و «فریادِ مقامِ تجلی» است؛ پارادوکسی که در آن، سکوت، سرچشمه‌ی فریاد و فریاد، اوجِ سکوت است.۱. سکوت؛ مقامِ فنا و انهدامِ عرضدر ساحتِ عرفانِ نظری، سکوتِ امام حسین (ع) را نباید از «عدم» یا «بی‌زبانی» تعبیر کرد، بلکه این سکوت، «سکوتِ حضور» و «سکوتِ مقامِ فنا» است. همان‌گونه که ملاصدرا در تبیینِ حرکتِ جوهری معتقد است که موجود در مسیرِ کمال، از مراتبِ عرضیِ خود عبور می‌کند، امام در کربلا با سکوتِ خویش، از «منِ عرضی» و تعلقاتِ نفسانی عبور کرد تا به «جوهرِ حقیقت» برسد.این سکوت، تجلیِ «رضا» در عینِ «بلاء» است؛ جایی که مابعدالطبیعه‌یِ وجود، از هرگونه اضطرابِ نفسانی پاک شده و در سکوتِ مطلقِ اراده‌یِ حق، غرق می‌شود.۲. فریاد؛ تجلیِ جلال و ظهورِ عیناگر #سکوت، مقامِ «بطون» باشد، فریادِ عاشورا مقامِ «ظهور» است. از دیدگاهِ ابن‌عربی، حقیقت همواره در حالِ تجلی است و این تجلی، گاه در سکوت و گاه در خروش ظاهر می‌شود. فریادِ حسین (ع)، خروجِ حقیقت از حجابِ کثرت است. این فریاد، برخاسته از «فریادِ نه در خود»، بلکه «فریادِ حق در خود» است. در واقع، وقتی «عینِ ثبات» در ساحتِ تاریخ به حرکت درمی‌آید، فریادِ ایشان، در حقیقت، همان «صیحه‌یِ حق» است که برای بیدارگریِ اعیانِ ثابته‌یِ بشری برمی‌خیزد تا آن‌ها را از خوابِ غفلتِ وجودی بیدار کند.۳. سنتز: بقایِ پس از فنانقطه تلاقی این دیالکتیک، در مقامِ «بقاء بعد از فنا» نهفته است.عاشورا
نشان می‌دهد که چگونه انسانِ کامل، پس از آنکه در سکوتِ مقامِ فنا، هستیِ خود را در هستیِ حق محو کرد، در مقامِ بقا، به ساحتِ خلایق بازمی‌گردد تا با فریادی که از جنسِ سکوت است، جهان را دگرگون کند. این همان «حرکتِ جوهریِ روح» است؛ حرکتی که در آن، سکوت و فریاد، دو رویِ یک سکه از «وحدتِ وجود» هستند.کلام نهایی : وحدتِ در کثرتدر پایان، باید گفت که در نگاهِ فلسفی، سکوتِ حسین (ع) و فریادِ ایشان، دو مرتبه‌یِ طولی از یک حقیقتِ واحدند. سکوت، «باطنِ» فریاد است و #فریاد، «ظاهرِ» سکوت. عاشورا، تجلیِ آن حقیقتی است که در عینِ سکونِ مطلق در ذات، در عینِ حرکتِ بی‌کران در صفات، خود را به ما عرضه می‌کند. این است شکوهِ کربلا؛ جایی که حقیقت، در سکوتِ عشق، فریادی جاودانه در گوشِ هستی می‌کوبد.