از «تمام کردن کار ایران» تا بن‌بست راهبردی؛ بازتعریف قدرت در واشنگتن

گروه بین الملل - سجادی پناه نوشت: روایت‌های تحلیلی تازه در فضای رسانه‌ای امریکا، بیش از آنکه خبر از پیشروی یک جنگ بدهند، از فرسایش یک تصور حکمرانی خبر می‌دهند: تصور اینکه می‌توان با اتکای صرف به برتری نظامی، یک پرونده پیچیده را سریع و بدون هزینه سیاسی بست.

به گزارش بولتن نیوز، در این چارچوب، آنچه از زبان ترامپ با عبارت «تمام کردن کار ایران» بیان شد، امروز در برابر واقعیتی قرار گرفته که مسیر جنگ را از میدان عملیات به میدان سیاست کشانده است؛ جایی که «پیروزی سریع» دیگر قابل تعریف نیست.

شکست یک فرض بنیادین

محاسبه اولیه در واشنگتن بر یک گزاره ساده استوار بود: 
«قدرت نظامی برابر است با نتیجه سیاسی سریع.»

اما تجربه میدانی نشان داد که در برابر ایران، این معادله به‌سادگی عمل نمی‌کند. نتیجه نه پیروزی قطعی بوده و نه شکست آشکار؛ بلکه وضعیتی از «عدم تصمیم‌پذیری» شکل گرفته است؛ وضعیتی که در آن، طرف مقابل حذف نمی‌شود، اما تسلیم هم نمی‌گردد.

این همان نقطه‌ای است که جنگ از منطق کلاسیک خارج می‌شود و وارد حوزه فرسایش راهبردی می‌گردد. انتقال میدان از نظامی به سیاسی

در چنین شرایطی، ابزارهایی مانند تنش در تنگه هرمز، حملات متقابل و فشار بر متحدان منطقه‌ای، به جای آنکه مسیر پایان جنگ را هموار کنند، خود به عناصر تثبیت بحران تبدیل شده‌اند. نتیجه، شکل‌گیری یک وضعیت پیچیده‌تر است: 

جنگی بدون پایان روشن و بدون تعریف دقیق از پیروزی برای ترامپ.

در این چارچوب، آنچه امروز در رفتار سیاسی واشنگتن دیده می‌شود، حرکت تدریجی از منطق «تحمیل نتیجه نظامی» به منطق «مدیریت توافق سیاسی» است؛ توافقی که بیش از میدان نبرد، در فضای افکار عمومی داخلی آمریکا معنا پیدا می‌کند.

هزینه خطای محاسباتی
نکته کلیدی در این تحول، نه صرف تغییر تاکتیک، بلکه آشکار شدن یک خطای راهبردی است: دست‌کم گرفتن ظرفیت تاب‌آوری و پیچیدگی میدان.
جنگی که قرار بود کوتاه و قابل کنترل باشد، اکنون به متغیری مزاحم در سیاست داخلی آمریکا تبدیل شده است؛ متغیری که هم هزینه سیاسی دارد و هم قابلیت کنترل محدود.

بازتعریف مفهوم «پیروزی»
در نهایت، آنچه در واشنگتن در حال وقوع است، بازتعریف ناگزیر مفهوم پیروزی است. پیروزی دیگر به معنای تسلط کامل نظامی نیست، بلکه به معنای توانایی ساختن یک «توافق قابل عرضه به افکار عمومی» تعریف می‌شود.
در این نقطه، جنگ از میدان نبرد خارج شده و وارد میدان سیاست داخلی شده است؛ جایی که حتی ایده «تمام کردن کار» نیز از یک وعده قطعی به یک مسئله حل‌نشده تبدیل می‌شود.
و این همان جایی است که بن‌بست، نه در میدان جنگ، بلکه در ذهن تصمیم‌سازان شکل می‌گیرد.

و اگر معیار پیروزی را نه در تسلط نظامی، بلکه در تحمیل واقعیت سیاسی و وادارسازی به تغییر زبان از «حذف» به «مذاکره» بدانیم، این پرسش جدی‌تر از همیشه مطرح است: آیا امروز، صحنه نه به نفع واشنگتن، بلکه به نفع ایران بازتعریف نشده است؟