پاسخ محاصره دریایی آمریکا بستن باب‌المندب است

به گزارش بولتن نیوز به نقل از کیهان، صف‌آرایی تاریخی ایران انقلابی در برابر اردوگاه استکبار به سرکردگی شیطان بزرگ، اکنون به نقطه‌ای بازگشت‌ناپذیر رسیده است. دشمن که در توهمی مالیخولیایی، تصور می‌کرد با آغاز «جنگ تحمیلی سوم» و تروریسم اقتصادی، ستون‌های اقتدار نظام اسلامی را به لرزه درمی‌آورد، اکنون در میان آوارهای محاسباتی خود گرفتار شده است. ترامپ قمارباز و سگ‌هار منطقه، نتانیاهو، با حماقت در حمله به ایران، نه تنها به هیچ‌یک از اهداف شوم خود نرسیدند، بلکه ناخواسته دریچه‌ای از جهنم را به روی منافع استراتژیک خود گشودند. امروز، در حالی که نظام سیاسی مقتدرتر از همیشه ایستاده و توان دفاعی ایران مرزهای دانش نظامی را جابه‌جا کرده است، خبری هولناک برای کاخ‌نشینان واشینگتن در راه است: دوران ماه عسل در گلوگاه‌های دریایی به پایان رسیده و «شگفتانه باب‌المندب» آماده است تا در صورت کوچک‌ترین خطای محاسباتی دشمن، شاهرگ تجارت جهانی استکبار را مسدود کند.
عبور سربلند از طوفان
بازخوانی حوادث ماه‌های اخیر نشان می‌دهد که جبهه استکبار تمام برگ‌های برنده خود را به میدان آورد. از حمله علیه مراکز حساس هسته‌ای، نظامی و زیرساخت‌ها گرفته تا تلاش برای محاصره دریایی که تا این‌جا موفق نبوده است. ترامپ مدعی بود که با محاصره دریایی، ایران را به زانو درمی‌آورد، اما نفتکش‌های ما با دهن‌کجی به ناوهای فرسوده آمریکایی، پیام اقتدار تهران را به دورترین نقاط جهان مخابره کردند.
تفاوت بنیادین این مرحله با نبردهای پیشین در این است که جمهوری اسلامی ایران دیگر تنها به دفاع در مرزهای خود بسنده نمی‌کند. اگر دشمن تصور می‌کرد می‌تواند جنگ را به داخل خاک ایران بکشاند، پاسخ را در خلیج‌فارس، دریای عمان و از این به بعد در دریای سرخ دریافت خواهد کرد. شکست پروژه بلعیدن ایران، نه یک اتفاق، بلکه حاصل یک طراحی هوشمندانه دفاعی بود که نشان داد حتی «غبار هسته‌ای» ایران هرگز به حلقوم سگ زرد نخواهد رسید و نظام اسلامی از این گردنه با صلابت عبور کرده است.
دست‌ها روی ماشه است
پس از آنکه یانکی‌ها در مذاکرات اسلام‌آباد با دیوار محکم ایستادگی ایران برخورد کردند، دوباره به زبان تهدید روی آورده‌اند. اما این تهدیدها بیش از آنکه نشان‌دهنده قدرت باشد، بوی استیصال می‌دهد. جبهه مقاومت با بدبینی مطلق و بی‌اعتمادی تاریخی به عهدشکنان کاخ سفید، وارد هیچ بازی دو سر باختی نخواهد شد. همان‌طور که فرماندهان دلاور ما اعلام کرده‌اند، نیروهای مسلح در وضعیت «آمادگی سرخ» به سر می‌برند.
ما نه تنها برای دفاع، بلکه برای یک «پاسخ پشیمان‌کننده» و تهاجمی آماده‌ایم. کارت‌های بازی ما بر روی میز چیده شده و یکی از کلیدی‌ترین این کارت‌ها، جابه‌جایی ثقل درگیری از خلیج‌فارس به دروازه جنوبی دریای سرخ است. اگر ترامپ تصور می‌کند با زبان زور می‌تواند امتیازی بگیرد، باید بداند که انگشت مجاهدان اسلام بر روی ماشه است و تنها یک اشاره کافی است تا نظم خیالی آن‌ها در اقیانوس‌ها به خاکستر تبدیل شود.
باب‌المندب، گلوگاهی که جهان را به بند می‌کشد
تنگه باب‌المندب، که در ادبیات نظامی جدید مقاومت از آن به عنوان «هرمز ۲» یاد می‌شود، تنها یک آبراهه ساده نیست؛ بلکه قلب تپنده تجارت میان شرق و غرب است. این تنگه که دریای سرخ را به خلیج عدن متصل می‌کند، عرضی در حدود ۳۰ کیلومتر دارد، اما اهمیت ژئوپلیتیک آن به وسعت تمام قاره‌هاست.
باب‌المندب دروازه ورود به کانال سوئز است. بر اساس آمارهای معتبر بین‌المللی:
- روزانه بیش از ۶ تا ۷ میلیون بشکه نفت خام و فرآورده‌های نفتی از این نقطه عبور می‌کند.
-حدود ۱۲ تا ۱۵ درصد تجارت کل جهان و بیش از ۳۰ درصد ترافیک کانتینری دنیا وابسته به امنیت این باریکه است.
- این مسیر، اصلی‌ترین شریان انتقال کالاهای اساسی، مواد اولیه و انرژی از خلیج‌فارس و آسیا به سمت اروپا و سواحل شرقی آمریکاست.
وحشت از انسداد شریان حیاتی
اندیشکده‌های غربی نظیر «چتم‌هاوس» و «شورای روابط خارجی آمریکا» در گزارش‌های اخیر خود با لحنی نگران‌کننده هشدار داده‌اند که نفوذ استراتژیک ایران در این منطقه، موازنه قدرت را به نفع محور مقاومت تغییر داده است. تحلیلگران اقتصادی بر این باورند که بسته شدن باب‌المندب یعنی:
1-فلج شدن زنجیره تأمین: کشتی‌ها ناچار خواهند شد قاره آفریقا را دور بزنند که این امر منجر به اضافه شدن ۱۰ تا ۱۵ روز به زمان سفر و افزایش سرسام‌آور هزینه‌های سوخت و بیمه می‌شود.
2-انفجار قیمت انرژی: کارشناسان «گلدمن ساکس» پیش‌بینی می‌کنند که اختلال در این تنگه می‌تواند قیمت نفت را به اعدادی برساند که اقتصاد غرب تاب تحمل آن را نداشته باشد.
3-سقوط بازارهای مالی: وابستگی شدید اروپا به کالاهای عبوری از این مسیر، هرگونه ناامنی در باب‌المندب را به یک بحران اجتماعی و اقتصادی در پایتخت‌های اروپایی تبدیل خواهد کرد.
وقتی استراتژیست‌های دشمن به بن‌بست اعتراف می‌کنند
رسانه‌های معتبر و حتی معاند نیز نتوانسته‌اند بر واقعیت اشراف مقتدرانه ایران بر این گلوگاه سرپوش بگذارند.
نشریه «اکونومیست» در تحلیلی تکان‌دهنده نوشت: «ایران با استفاده از بازوهای قدرتمند خود در یمن، اکنون قفل دریای سرخ را در اختیار دارد. این یک کابوس برای امنیت ناوبری آمریکا است که دهه‌ها مدعی ژاندارمری آب‌های آزاد بود.»
پژوهشکده مطالعات امنیت داخلی رژیم صهیونیستی (INSS) نیز در گزارشی محرمانه که بخش‌هایی از آن لو رفته، تاکید کرده است که «رژیم در برابر شمشیر باب‌المندب کاملاً بی‌دفاع است.»
در همین ارتباط، پایگاه خبری روسیاالیوم در گزارشی نوشت: «در بحبوحه تشدید تنش‌های منطقه‌ای، تنگه باب‌المندب به عنوان یکی از مهم‌ترین نقاط ژئوراهبردی که می‌تواند نقشه موازنه اقتصادی و امنیتی در منطقه را مجددا ترسیم کند، مطرح شده است.»
در این گزارش آمده است: «بسته شدن احتمالی باب‌المندب در صورت تجاوز مجدد واشنگتن و تل‌آویو علیه ایران، تبعات و پیامدهای جدی برای اسرائیل به دنبال خواهد داشت، چراکه صهیونیست‌ها برای اتصال به آسیا و آفریقا به این گذرگاه دریایی بسیار وابسته‌اند.»
 بندر ایلات که برای صهیونیست‌ها حکمی حیاتی دارد، عملاً در تیررس کامل نیروهای انصارالله قرار گرفته است. کارشناسان نظامی معتقدند زرادخانه موشکی و پهپادی مقاومت در یمن، که با دانش بومی و الهام از الگوی دفاعی ایران تجهیز شده، توانایی آن را دارد که هر شناور متجاوزی را در اعماق دریای سرخ به قعر آب بفرستد.
شگفتانه باب‌المندب و پاسخ سخت به حماقت احتمالی
دوران محاصره‌های بی‌هزینه به پایان رسیده است. اگر ترامپ و اتاق‌های فکر پنتاگون تصور می‌کنند می‌توانند با محاصره دریایی، گروگان کشتی یا شروع یک ماجراجویی جدید نظامی، ایران را محدود کنند، باید خود را برای «روزهای سیاه اقتصاد جهانی» آماده کنند. پیام تهران روشن است: «اگر ما نتوانیم از مزایای دریایی خود بهره‌مند شویم، هیچ‌کس در امنیت نخواهد بود.»
نیروهای جان‌برکف مقاومت در یمن، که امروز به یک قدرت منطقه‌ای تبدیل شده‌اند، اعلام کرده‌اند که اجازه نخواهند داد دریای سرخ به حیاط خلوت یانکی‌ها و صهیونیست‌ها تبدیل شود. این یک تهدید توخالی نیست؛ تجربه‌های تلخ ناوگان دریایی آمریکا در برابر قایق‌های تندرو و پهپادهای شناسایی، گواه این مدعاست که جبهه مقاومت در «جنگ آب‌ها» دست برتر را دارد.
روایتی از اقتدار ایران و استیصال غرب
نگاهی به تیترهای رسانه‌های بین‌المللی نشان می‌دهد که دنیا متوجه تغییر هندسه قدرت شده است:
-رویترز: «محاصره ادعایی ترامپ علیه ایران شکست خورده است؛ نفتکش‌ها همچنان در حال حرکت‌اند و تهران کارت‌های جدیدی در دریای سرخ رو کرده است.»
- وال‌استریت ژورنال: «بحران در باب‌المندب؛ چگونه ایران می‌تواند با یک اشاره، اقتصاد جهانی را به زانو درآورد؟»
- الجزیره: «ائتلاف‌های دریایی آمریکا در برابر اراده جبهه مقاومت کارایی خود را از دست داده‌اند؛ باب‌المندب به زمین بازی جدید تهران تبدیل شده است.»
این حجم از نگرانی در کلام کارشناسان غربی نشان می‌دهد که آنها به خوبی فهمیده‌اند که با دم شیر بازی کرده‌اند. ایران مقتدر امروز، نه تنها هرمز را در مشت دارد، بلکه از طریق متحدان راهبردی خود، بر تمام مسیرهای منتهی به اقیانوس هند و دریای مدیترانه اشراف کامل پیدا کرده است.
فرجام سخن
در مرحله حساس کنونی، دشمن در یک بن‌بست راهبردی قرار گرفته است. اگر به محاصره دریایی و زیاده‌خواهی ادامه دهد، هزینه‌های اقتصادی سنگینی را متحمل خواهد شد و اگر دست به ماشه ببرد، با پاسخی مواجه می‌شود که جغرافیای نبرد را تا هزاران کیلومتر دورتر از مرزهای ایران گسترش خواهد داد.
خبر خوب برای ترامپ و نوچه‌های منطقه‌ای‌اش این است که دیگر نیازی نیست نگران تنگه هرمز باشند؛ چرا که پیش از آن، باید با امنیت در «باب‌المندب» هم خداحافظی کنند. ما برای هر سناریویی آماده‌ایم؛ از نبرد کلاسیک دریایی تا جنگ نامتقارن در گلوگاه‌های استراتژیک. نظام سلطه باید بداند که پاسخ حماقت‌هایش، نه در بیانیه‌های دیپلماتیک، بلکه در «قطع شریان‌های حیاتی استکبار» تجلی خواهد یافت.
ایران امروز، ایران سال ۵۷ یا دوران جنگ تحمیلی اول نیست. ما امروز یک قدرت فرامنطقه‌ای هستیم که اراده‌اش را بر پهنه آبی جهان تحمیل می‌کند. ترامپ قمارباز اگر به دنبال بقای اعتبار لرزان خود است، بهتر است پیش از آنکه دیر شود، واقعیت‌های میدان را بپذیرد؛ چرا که در غیر این صورت، ترکش‌های اقتصادی و نظامی «شگفتانه باب‌المندب» سقف کاخ سفید را بر سر ساکنانش آوار خواهد کرد.