جدایی ورزش و سیاست؛ شوخی مضحک این روز‌ها

گروه ورزشی: همین چند ماه پیش بود که جیانی اینفانتینو در اقدامی مضحک و برای چاپلوسی، جایزه من درآوردی صلح فیفا را به رییس جمهور روان‌پریش ایالات متحده آمریکا اهدا کرد. جایزه‌ای که قاعدتا بر اساس نام آن، می‌بایست دارای اعتباری هم برای خود نهاد اهدا کننده یعنی فیفا باشد تا از شأن آن دفاع کند. اما گویا این مباحث اخلاقی در حوزه قدرت بین‌المللی و حتی در فضای ورزشی نیز جایگاهی ندارند. استاندارد‌های دوگانه در سرتاسر جهان از جمله ورزش حاکم هستند و صدای معترضین هم به گوش کسی نمی‌رسد تا ندای واقعیت را بشنوند.

به گزارش بولتن نیوز، چندین سال از آغاز جنگ روسیه و اوکراین می‌گذرد، اما همچنان ورزشکاران روس در رشته‌های مختلف ورزشی با محدودیت‌های گوناگون رو‌به‌رو هستند و به صورت تیمی یا انفرادی از حضور در رقابت‌های بین‌المللی تحت پرچم روسیه محروم. همان نهاد مضحک فیفا روس‌ها را از فرآیند جام جهانی کنار می‌گذارد، اما در نقطه مقابل چشمان خود را بر رژیم صهیونیستی که در دو سال گذشته چند صد هزار انسان را کشته، بسته است. این تناقض‌ها است که موجب اعتراض می‌شود که چگونه می‌شود بدترین جنایت‌کار قرن را نادیده بگیرند و در سکوت کامل از کنار کارهایش بگذرند.

دیوان کیفری بین‌المللی برای نتانیاهوی ملعون حکم جلب صادر کرده است تحت عنوان جنایتکار جنگی، اما فیفا و کمیته بین‌المللی المپیک به صورت عجیبی ناگهان تصمیم گرفته‌اند ورزش و سیاست را با یکدیگر خلط نکنند. همین امر در مورد ترامپ هم عینا وجود دارد. در همین یک سال اخیر این ملعون دو بار به کشور ما حمله کرده و در بار دوم، از هیچ جنایتی فروگذار نکرده است. از کودک‌کشی در مدرسه تا تخریب اماکن ورزشی و حمله به آنها در زمانی که عده‌ای مشغول فعالیت ورزشی درون آنها بودند. قاعدتا حداقل باید یک محکومیت برای حمله به اماکن ورزشی از طرف این نهاد‌های صادر می‌شد، اما دریغ از یک کلمه.

همین تناقضات چندش‌آور و استاندارد‌های چندگانه مشمئز‌کننده موجب می‌شوند که دیگر نتوان شعار‌های زیبا، اما مضحکی مانند نه به نژادپرستی، نه به جنگ و امثالهم را از این سازمان‌های بین‌المللی پذیرفت. وقتی کشته شدن تعدادی اروپایی بلوند چشم رنگی در بوق می‌شود، اما قتل عام هزاران کودک غزاوی بی‌اهمیت است، دیگر به کدام ساختار بین‌المللی و نهاد مدنی جهانی می‌توان باور داشت؟! ورزش در دستان این سیاستمداران رذل، در حکم وسیله‌ای برای اعمال قدرت در یکی دیگر از ابعاد زندگی جامعه بشری است و بر اساس همین راهبرد، هر آن‌چه که دوست داشته باشند، انجام می‌دهند و کسی هم جلودارشان نیست.