ترامپ مبهوت است؛ تو که به قول بی‌بی‌سی فارسی حریف حماس نشدی، رؤیای تسلیم جمهوری اسلامی را داری؟

گروه بین الملل: استیو ویتکاف، نماینده ویژه دونالد ترامپ در امور خاورمیانه، اخیراً در گفت‌وگو با شبکه فاکس‌نیوز پرده از معمایی برداشته که این روزها ذهن رئیس‌جمهور آمریکا را به خود مشغول کرده است. به گفته ویتکاف، ترامپ «متعجب و کنجکاو» است که چرا جمهوری اسلامی ایران، با وجود استقرار ناوگان عظیم دریایی آمریکا در منطقه و اعمال شدیدترین فشارهای واشنگتن، هنوز تسلیم نشده و شروط آمریکا را نپذیرفته است. این اظهارات که بازتاب‌دهنده نوعی استیصال در راهبرد «فشار حداکثری» است، به روشنی نشان می‌دهد که محاسبات تاجرانه کاخ سفید در برخورد با دیوارهای سخت واقعیت در خاورمیانه متوقف شده است.

به گزارش بولتن نیوز، دونالد ترامپ که گمان می‌کرد عرصه سیاست بین‌الملل تفاوتی با بازار املاک نیویورک ندارد، تصور می‌کرد با ارسال چند ناو هواپیمابر و خط‌ونشان کشیدن‌های رسانه‌ای، تهران به سرعت پرچم سفید را بالا خواهد برد؛ اما آنچه او را به تعجب واداشته، روی دیگر سکه‌ای است که در میز مذاکرات ژنو در حال رخ‌نمایی است.

در حالی که واشنگتن در رسانه‌ها بر طبل جنگ می‌کوبد، واقعیت دیپلماتیک چیز دیگری است. بر اساس گزارش‌های اخیر از جمله تحلیل بی‌بی‌سی فارسی و افشاگری رسانه‌هایی نظیر اکسیوس، در مذاکرات غیرمستقیم ژنو میان تیم ترامپ و مقامات ایرانی، خبری از تسلیم نیست. سید عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، صراحتاً اعلام کرده است که تهران به هیچ‌وجه پیشنهادی برای تعلیق غنی‌سازی نداده است. جالب‌تر آنکه، برخلاف لفاظی‌های اولیه درباره خط قرمز «غنی‌سازی صفر»، اکنون زمزمه‌هایی از درون دولت ترامپ به گوش می‌رسد که واشنگتن آماده بررسی پیشنهاد «غنی‌سازی نمادین» و محدود از سوی ایران است تا صرفاً به توافقی دست یابد که بتواند آن را در داخل آمریکا یک دستاورد جلوه دهد. این عقب‌نشینی آشکار از مواضع پیشین، نشان می‌دهد که تیم ترامپ به خوبی می‌داند گزینه نظامی یک بلوف پرهزینه است و راهی جز کنار آمدن با تهران ندارد.

در اینجا باید به یک تناقض تاریخی و میدانی در سیاست خارجی دولت جدید آمریکا اشاره کرد؛ تناقضی که عیار واقعی تهدیدات واشنگتن را مشخص می‌کند. تیمی که امروز ناوهای خود را برای ترساندن تهران به خط کرده است، همان تیمی است که مدت‌ها در باتلاق غزه دست‌وپا زد. استیو ویتکاف که اکنون از مقاومت ایران ابراز شگفتی می‌کند، خود در ماه‌های گذشته یکی از میانجی‌های اصلی برای رسیدن به توافق آتش‌بس با جنبش مقاومت حماس بوده است.

سوال اساسی که استراتژیست‌های کاخ سفید باید از خود بپرسند این است: شما که با تمام توان اطلاعاتی، نظامی و لجستیکی خود و با همراهی ارتش تا بن‌دندان مسلح اسرائیل، از عهده نابودی گروهی شبه‌نظامی چون «حماس» در یک باریکه محاصره‌شده و ویران‌شده برنیامدید و در نهایت مجبور شدید به توافق با آن‌ها تن دهید، چگونه در توهم از بین بردن یا به زانو درآوردن «جمهوری اسلامی ایران» به سر می‌برید؟

حماس یک گروه مقاومت با امکانات محدود در جغرافیایی بسته است، اما ایران یک قدرت مقتدر منطقه‌ای با عمق استراتژیک وسیع، برنامه هسته‌ای بومی و پیشرفته، توانمندی خیره‌کننده موشکی و پهپادی و شبکه‌ای از متحدان قدرتمند در سراسر خاورمیانه است. اگر ماشین جنگی و فشارهای سیاسی-نظامی غرب در برابر اراده چند هزار نیروی مقاومت در غزه از کار افتاد و نتوانست موجودیت آن‌ها را محو کند، رویارویی با کشوری که معادلات امنیتی خاورمیانه را در دست دارد، چیزی جز یک خودکشی استراتژیک برای واشنگتن نخواهد بود.

تعجب امروز دونالد ترامپ از عدم تسلیم ایران، ناشی از عدم شناخت او از ساختار قدرت، تاریخ و روحیه مقاومت در ایران است. امروز، فرستادگان ترامپ، از جمله ویتکاف و کوشنر، در حالی با مقامات ایرانی پیام رد و بدل می‌کنند که سایه سنگین ناکامی در خاورمیانه بر سر آن‌هاست. گزارش‌ها نشان می‌دهد که حتی نزدیکان ترامپ نیز به او هشدار داده‌اند که درگیر شدن در یک تقابل تمام‌عیار با ایران پیامدهای ویرانگری دارد.

ترامپ شاید امروز از سرسختی ایرانیان متعجب باشد، اما گذشت زمان و واقعیت‌های ژئوپلیتیک به او ثابت خواهد کرد که ایران، نه غزه است و نه یک رقیب تجاری که با تهدید جا بزند. وقتی ناوهای آمریکایی و بمب‌های سنگرشکن نتوانستند حماس را از بین ببرند، رؤیای تسلیم کردن جمهوری اسلامی تنها یک توهم است که در نهایت با پذیرش واقعیت قدرت ایران، جای خود را به دیپلماسیِ اجباری و پذیرش شروط تهران خواهد داد.