پرواز ادامه دارد؛ از پله‌های «ایرفرانس» تا خیابانهای برای نمایش آرمان‌های انقلاب اسلامی

ساعت ۹:۲۷ دقیقه صبح است. تقویم، ۱۲ بهمن ۱۳۵۷ را نشان می‌دهد. چرخ‌های بوئینگ ۷۴۷ ایرفرانس بر باند فرودگاه مهرآباد می‌نشیند و مردی از پله‌ها پایین می‌آید که نه‌تنها جغرافیای سیاسی ایران، بلکه موازنه‌های قدرت در خاورمیانه را دگرگون می‌کند. آن روز، تهران نه یک شهر، که یک «آغوش» بود؛ از مهرآباد تا بهشت‌زهرا، میلیون‌ها نفر ایستاده بودند تا ورود فصلی جدید از تاریخ خود را جشن بگیرند. اما امروز، در سال ۱۴۰۴، وقتی به آن تصاویر سیاه‌وسفید خیره می‌شویم، فراتر از نوستالژی، یک پرسش اساسی در ذهن نسل‌ها جوانه می‌زند: «ما کجای آن وعده‌ها ایستاده‌ایم؟»

۱۲ بهمن تنها سالروز بازگشت امام خمینی به وطن نیست؛ این روز در حافظه جمعی ایرانیان، نماد «تغییر» است. تغییری که با شعار «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» گره خورده بود. امروز که بیش از چهار دهه از آن روز سرنوشت‌ساز می‌گذرد، بازخوانی آن رویداد بدون در نظر گرفتن واقعیت‌های جاری جامعه ایران، یک قرائت ناقص است.

امروز، ایران در میانه یک گذار تاریخی دیگر است. اگر در سال ۵۷، مسئله اصلی «تغییر ساختار» بود، امروز مسئله «کارآمدی» و «پاسخگویی به نیازهای معاصر» در صدر مطالبات است. جامعه‌ای که نیمی از جمعیت آن را جوانانی تشکیل می‌دهند که نه بهمن ۵۷ را دیده‌اند و نه جنگ را تجربه کرده‌اند، حالا با نگاهی نقادانه به دنبال پیوند میان آرمان‌های آن پرواز و واقعیت‌های سفره‌های خود می‌گردند.

نمی‌توان از ۱۲ بهمن نوشت و از فشارهای اقتصادی که امروز بر دوش طبقه متوسط و فرودست سنگینی می‌کند، سخن نگفت. آرمان «عدالت اجتماعی» که از ارکان اصلی انقلاب بود، امروز در برابر غول تورم و نابرابری‌های نوظهور، به بازتعریف نیاز دارد. نسلی که در شبکه‌های اجتماعی زندگی می‌کند و با جهان پیوند دارد، استقلال را نه در انزوا، بلکه در اقتدار اقتصادی و تعامل سازنده با جهان جستجو می‌کند.

یکی از موضوعات روز ایران، فاصله میان زبانِ حکمرانی و زبانِ نسل جدید (Z و آلفا) است. ۱۲ بهمن سال ۵۷، محصول یک وفاق ملی میان گروه‌های مختلف بود. امروز، بازگشت به روح آن روز، به معنای باز کردن فضا برای گفتگو و پذیرش تنوع دیدگاه‌هاست. جامعه امروز ایران، بیش از هر زمان دیگری، تشنه «امیدِ واقعی» است؛ امیدی که نه از شعار، بلکه از اصلاحات ملموس، شفافیت و احترام به کرامت انسانی جوانه می‌زند.

۱۲ بهمن امسال، تنها یک ورق از تقویم نیست. فرصتی است برای یک «خودارزیابی ملی». برای آنکه بپرسیم چقدر به روح آن سخنرانی تاریخی در بهشت‌زهرا وفادار مانده‌ایم؟

حقیقت آن است که میراث ۱۲ بهمن، نه یک عکس قاب‌گرفته بر دیوار، بلکه یک مسئولیت زنده است. مسئولیتی برای بازسازی اعتماد، ترمیم زخم‌های اقتصادی و شنیدن صدای لایه‌های مختلف جامعه. 

پرواز ایرفرانس سال‌هاست که به زمین نشسته، اما پرواز آرمان‌های یک ملت برای رسیدن به «زندگی معمولی»، «آزادی» و «عدالت»، همچنان در جریان است. برای عبور از تلاطم‌های امروز، شاید نیاز باشد دوباره به همان نقطه شروع نگاه کنیم؛ نه برای تکرار گذشته، بلکه برای یافتن آن اراده جمعی که می‌توانست ناممکن‌ها را ممکن کند. این بار، برای ساختن ایرانی که در آن، هیچ جوانی برای آینده‌اش، چشم به آن سوی مرزها نداشته باشد.