اقدام جنجال برانگیز سنای آمریکا در آستانه مذاکرات بغداد

در همین راستا اخیرا مجلس سنای آمریکا اقدام به تصویب قطعنامه ای نموده که موجب ایجاد نگرانی های مشروعی شده است؛ مبنی بر اینکه این قطعنامه می تواند به عنوان مجوزی برای استفاده از زور و قدرت تعبیر شود.

 با توجه به متن صریح و بدون ابهام قطعنامۀH.Res.568 مبنی بر "تحمل نکردن قابلیت تسلیحات هسته ای ایران"، کمترین انتظار از تصویب قطعنامه جدید این بود که حداقل روشن کند که مجوزی برای اعمال زور نیست.

قبل از اینکه این قطعنامه برای اولین بار در مجلس سنا مطرح شود بحث های شدیدی را بوجود آورده بود و در نهایت حامیان این اقدام، از افزودن لحنی صریح تر و عبارتی گویای اینکه:" این قطعنامه مجوزی برای اعمال زور نیست! " خودداری کردند. به نظر می رسد کنگره گام به گام ایالات متحده را به سمت انتخاب جنگ پیش می برد.

 تاکنون هیچ جلسه ای برای رسیدگی به این اقدام  و  یا بحث و مناظره ای پیرامون پیامد های بسیار جدی آن برگزار نشده است.

در حالی که کمتر از یک هفته به مذاکرات اساسی بین ایران و 5+1 باقی مانده است،در صورت تصویب مجلس، خط قرمز صریح و بدون ابهامی که توسط رئیس جمهور ایجاد شده بود لغو می شود؛ اخیرا رئیس جمهور در کنفرانس سال جاری ایپک در واشنگتن یک بار دیگر خط قرمز خود را تصریح کرده و اظهار داشت:

«رهبران ایران باید درک کنند که من سیاست "مهار" را اتخاذ نکرده ام ؛ سیاست من جلوگیری ایران از دستیابی به سلاح هسته ای است»

برخی از حامیان این قطعنامه به اشتباه متقاعد شده اند که این قطعنامه صرفا نوعی بازگوئی و تأکید مجدد موضع رئیس جمهور امریکا برای مردود دانستن سیاست "مهار" در قبال ایران مسلح به سلاح هسته ای است اما این استدلال کاملا نادرست است؛ در واقع این قطعنامه با بیان این که ایالات متحده نمی تواند کشور دارای" قابلیت" تولید سلاح های هسته ای را تحمل کند، بر آستانۀ تحمل کمتر و احیاناً اقدام نظامی علیه ایران مهر تایید می زند.

رئیس جمهور و دولت امریکا هرگز هنگام گفتگو از خطوط قرمز خود عمداً از عبارات حاوی واژۀ "قابلیت داشتن " استفاده نمی کنند ، زیرا همانطور که استنباط می شود ،این واژه هیچ تعریف مشخصی ندارد و در عرصه تئوری، می توان آن را برای هر کشوری که برنامه هسته ای غیرنظامی دارد از جمله ژاپن، برزیل و حتی هلند بکار برد، و این خطرناک و غیر مسئولانه است که شیپور جنگ را در هر مکان نامطمئنی به صدا درآورند.

مجلس سنا می توانست در جلسۀ استماع این قطعنامه، مشخصاً تعریف کند که منظور از عبارت "توانایی سلاح های هسته ای" چیست؟ اما به جای تلاش برای اطمینان بخشی ازاینکه ایالات متحده تنها از هم صدائی در توصیف خطوط قرمز روشن برای تهران صحبت می کند ، به بیراهه می رود.

به عقیده کارشناسان غربی با توجه به تلاش های دیپلماتیک ایالات متحده، این اقدام در زمانی فوق العاده نامناسب و حساس انجام شد. ایالات متحده و ایران در حال برنامه ریزی برای برگزاری مذاکرات 23ماه مه ، همراه با سایر اعضای )P5 +1 5 عضو دائم شورای امنیت بعلاوه آلمان) است.

آنها بر این باورند که این قطعنامه می تواند گفت و گوهای هسته ای را مسموم کند و به ایران اینگونه القا کند که رئیس جمهورامریکا ضعیف است و در کشور خود منزوی شده و قادر به سخنرانی پای میز مذاکره نیست زیرا کنگرۀ جنگ طلب او را پس می زند. شاید این سیاست برای برخی مناسب باشد، اما برای منافع امنیت ملی ایالات متحده سیاستی فاجعه آمیز است.

این کارشناسان اینگونه بیان می دارند که این قطعنامه انگیزه کمی به ایران می دهد تا در نهایت شرایط سازش را سخت ترکند. همچنین به این تصور تهران دامن می زند که ایالات متحده- صرف نظر از اینکه برنامه هسته ای این کشور برای مقاصد نظامی است یا غیر نظامی-تنها قصد جنگ با ایران و تغییر رژیم این کشور را دارد.