دلشوره های سیر و سرکه!

سریال «سیر و سرکه» یکی از تولیدات شبکه دوم سیماست که توسط یک کارگردان سینما کارگردانی شده است. رمضانی پس از مدت ها دست به کار ساخت سریالی شده است که اتفاقا با یک فضای بومی نیز تلفیق شده است.قدرت جذب مخاطب در همین ابتدا با سادگی در پرداخت داستان و عادی بودن شخصیت ها خلاصه می شود که وی را در وادی اتفاقات روزمره می برد. ماجرا در واقع از یک روستا آغاز می شود و با یک سفر همراه است؛سفر تهمینه (پری امیر حمزه) به کانادا و دیدار پسرش که سال هاست در آنجا زندگی می کند.این سفر برای تهمینه و دخترش فرزانه (آناهیتا اقبال نژاد) با مشکلاتی همراه می شود که البته از جهتی موجب خوشحالی و شادمانی دیگر شخصیت هایی است که وارد داستان می شوند. با ورود تهمینه به خانه خواهر شوهرش که در تهران زندگی می کند،اتفاقات مختلفی رخ می دهد که حضور افراد خانواده در کنار یکدیگر یکی از همان موارد است. تهمینه حالا باید مدتی را در تهران حضور داشته باشد تا ویزای او برای رفتن به سفر کانادا آماده شود.

تهمینه با این که سن و سال کمی ندارد اما به عنوان شخصیتی فعال در جامعه و در بین اطرافیان شناخته می شود. فعال بودن او در کنار شخصیت های دیگر به نوعی ذهن بیننده را نیز با خود درگیر می کند که فردی مسن نیز می تواند دیگران را به همکاری و مشارکت دعوت کند. در این مجموعه تهمینه نمادی از روحیه دوستی و مهربانی است و همچنین جدیت در کارهایی که دیگران انجامش را به تعویق انداخته اند.حضور او در اینجا موجب شده تا افراد دیگر نیز به وجود بیایند و روحیه جمعی در میان آنها موج بزند. نکته خوبی است اگر ما در کارهای اخیر شاهد خلق شخصیت متفاوتی باشیم که شاید مدت ها بودی از دیدن آنها محروم بودیم. تهمینه در این مجموعه بیش از هر نکته دیگر نماد استواری و استقامت در برابر اتفاقاتی است که برای انسان می افتد. ترکیب این مفهوم با رگه های طنزی که در درون این شخصیت وجود دارد،فضای جالبی را پدید آورده تا بلکه معنای امید را در بین مخاطبان جریان سازی کند. می توان گفت این سریال بیش از همه با مفهوم و معانی نهفته در درون خود پیش رفت و بیننده را به فکر کردن واداشت تا دقت بیشتری بر مسایل دنیای روز خود داشته باشد. دقت و نکته سنجی موجود در پرداخت شخصیت ها و رفتارهایی که هر یک در موقع لزوم از خود به نمایش می گذاشتند،نشان دهنده آن است که نویسنده و کارگردان نقطه تمرکز خود را بر شناسایی رفتارهای افراد در جامعه بنا کرده اند.    پری امیر حمزه در این نقش خود نیز همچون سایر کارهایش با تمرکز و احساس خوبی پیش رفته است و روحیه مادری مهربان و همچنین جسور را به خوبی منتقل کرده است. با توجه به این که تعداد شخصیت ها در این سریال بیش از سریال های دیگر در حال پخش در نوروز بود،در هر یک از آنها ویژگی هایی برای بروز اخلاق مختلف در جامعه وجود داشت.    

حضور این دو شخصیت یعنی تهمینه و دخترش فرزانه در تهران و در کنار اعضای فامیل در واقع نقطه قوت داستان این سریال است چرا که بار دیگر بیننده با جمعی از خلق و خوهای مختلف روبرومی شود. کارگردان به واقع قصد داشته تا با ایجاد کردن فضایی مفرح و شاد در عین حال که پیامی  اخلاقی را نیز در کنار ماجرا داشته باشد،به ذهن بیننده وارد شود. مواجهه تماشاگر با موقعیت یک خانواده و اشخاصی که در یک مجموعه خانوادگی حضور دارند،بی شک مسیر تازه ای برای یادآوری این احساس است.قصه و شخصیتهای این سریال موجب شد تا شاید بیننده تلنگری به ذهن خود داشته باشد که مدت هاست از چنین فضایی روی برتابیده است و توجهی به فضای خانوادگی ندارد.این سریال با وجود ضعف هایی که در خود داشت- مثل نداشتن لهجه در شخصیت هایی که از شهر دیگری می آیند- و تغییر کردن تصمیم فرزاد به طور ناگهانی اما فضای دوستی و صمیمیت را در بیان هدف خود گنجانده است. به نظر می رسد پایان خوش،ازدواج و سر و سامان گرفتن در لحظه ای آنی،مهمترین مشکلی باشد که نویسندگان و کارگردان ها معمولا در آثار خود از آن استفاده می کنند.

نام سریال هم به نوعی بیننده را با شور و هیجان همراه می کند و حرکت و نشاط  را برایش  تداعی می کند. البته این شادی و نشاط در انتهای داستان به اندکی ضعف ختم یم شود؛پرداختن این نکته یعنی پایان زودهنگام و خوش در سریال ها به هر حال یک ضعف اساسی به شمار می رود ولی شاید بتوان تعبیر دیگری را نیز برای آن به کار برد که ایجاد روحیه مثبت و امید در بین مخاطبان بخشی از آن است.به هر حال ساخت مجموعه ای تحت این عنوان و با این محتوا شاید برای مخاطب امروز جامعه ما بسیار ضروری بود تا اندکی امید به زندگی را در او نمایان کند.

فاطمه فریدن