ديدگاههاي امام خميني در زمينه وحدت امت اسلامي
استراتژي وحدت عليه دشمن واحد
تا مسلمين رمزي را که در ايران اتفاق افتاد پيدا نکنند، پيروز نميشوند. آنها متحد شدند، و همه يکصدا اسلام را خواستند و جمهوري اسلام را خواستند. و وقتي همه با هم متحد شدند، خداوند پيروزشان کرد. اگر مسلمين اين رمز را پيدا کنند، اين ملت عظيم اگر با هم مجتمع شوند، قدرتي هستند مافوق قدرتها؛ زيرا علاوهبر مخازن طبيعي...
بولتن نيوز: رمز پيروزي تمام کشورهاي اسلامي، وحدت کلمه و ايجاد هماهنگي است؛ «وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ الله جَميعا وَ لا تَفَرقُوا»1
همبستگي بزرگ اسلامي که در رأس تمام همبستگيهاست، ملتهاي اسلامي را بايد آنچنان وحدت بخشد که هيچ دولت اجنبي خيال سلطه بر کشورهاي اسلامي را به سر نپروراند.
معالأسف از زمانهاي طولاني که کارشناسان خارجي به کشورهاي شرقي و اسلامي راه يافتهاند، کوشش نمودهاند که ملتهاي اسلامي را گروهبندي کرده و با تبليغات دامنهدار خود و وابستگان به سياست مخرب خود آنان را از هم جدا نگه دارند و احيانا در مقابل يکديگر به موضعگيري وا دارند.2
ملتهاي مسْلم، که در بلاد مختلف منتشر هستند، در طول تاريخ، تبليغاتي شده، تا بين آنها جدايي بيندازند. براي جدايي بين مسلمين، که در حدود يک ميليارد در اطراف عالم منتشر هستند، تبليغاتي شده تا نگذارند وحدت کلمه ايجاد شود. اين تبليغات باعث شد که برادران را از هم جدا کردند، و ملتهاي مختلف ساختند و چيزهايي که در صدر اسلام مطرح نبود، مطرح ميکنند تا جدا شوند و ضعيف شوند. بدتر از اين، مشکل حکومتهاست. در زمان عثماني، که مسلمين حکومت نسبتا قوي داشتند و قدرتي بود که گاهي با ژاپن و با شوروي مبارزه ميکرد و غلبه ميکرد، معالأسف بهواسطه همين که اجانب از اين وحدت ميترسيدند، وقتي در جنگ اول جهاني غلبه کردند، حکومت عثماني را تکهتکه کردند و هرکس را بر جايي گماردند، و کوشيدند اين حکومتها با هم دشمن شوند؛ زيرا ميدانستند که مسلمين با اين خزائن و اين جمعيت اگر متحد شوند، براي آمريکا و براي غرب حظي نيست؛ و شايد مسلمين آنها را تهديد ميکردند، از اين جهت حکومتها را با هم بد کردند؛ و اينها مأمورين آنها بودند.
تا مسلمين رمزي را که در ايران اتفاق افتاد پيدا نکنند، پيروز نميشوند. آنها متحد شدند، و همه يکصدا اسلام را خواستند و جمهوري اسلام را خواستند. و وقتي همه با هم متحد شدند، خداوند پيروزشان کرد. اگر مسلمين اين رمز را پيدا کنند، اين ملت عظيم اگر با هم مجتمع شوند، قدرتي هستند مافوق قدرتها؛ زيرا علاوهبر مخازن طبيعي، قدرت معنوي دارند که عبارت است از ايمان به خدا و رسول؛ که اگر مجتمع شوند قدرتي فوق آنها نميشود؛ لکن معالأسف نصايح کمتر اثر ميکند.
امروز خطر بزرگتري است. سابق از وحدت مسلمين ميترسيدند، ولي مسألهاي علمي بود و نه عيني؛ امروز که ايران به اعتماد خدا نهضت کرد، اينها يافتند و احساس کردند، در عين (حال) ديدند که ملتي با نداشتن اسلحه و با قدرت اسلام و ايمان و وحدت کلمه، غلبه کردند بر شياطين که داراي همه (تجهيزات) بودند؛ داراي اسلحههاي مدرن بودند و دولتهاي بزرگ مثل آمريکا و انگلستان پشتيبانيشان کردند، نتوانستند شاه را نگه دارند. اينها وحدت کلمه را احساس کردند. پيشتر علمي بود، و الآن وجداني و لمس. از اينرو الآن قواي خودشان را بيشتر بسيج کردند تا اختلاف در ايران ايجاد کنند. در کردستان، در بلوچستان، در بين خوزستان، به بهانههايي ميخواهند اختلاف بيندازند. و همين معنا باعث اين است که اينها کوشش کنند بين برادران اسلامي وحدت کلمه حاصل نشود، به اينکه حکومتها را وادار کنند که به مبارزه هم بروند و طرفداران خود را درکشورهاي اسلامي بگمارند. مشکل بزرگ، حکومتهاي ماست که نميگذارند وحدت حاصل شود؛ و آنها ميخواهند منافع خودشان را تأمين کنند.3
همانطوري که اهل سنت چهار مذهب دارند که در کنار هم هستند، مذاهب نميريزند بهجان هم، به حسب ظاهر، ما هم که مذهب پنجمي هستيم که مينشينيم با هم، ما براي خودمان فرايضمان را انجام بدهيم، لکن همه مان با هم بر ضد کساني که بر ضد اسلام هستند. خوب، ما مسائل مشترک زياد داريم، ما در اصول مذاهبمان، اصول دين مان، همه با هم مشترکيم. قرآن، قرآن همه است؛ اسلام، اسلام همه است؛ پيغمبر، پيغمبر همه است. اينها مشترکات ما است. در اين مشترکات ما با هم باشيم؛ و در مختصات هر کدام براي خودمان عملي داريم و براي خودمان آدابي داريم. اين دعوا لازم ندارد؛ اينکه دعوا ميشود، دعوايي است که آنها ايجاد ميکنند در بين ما.
و شما ميدانيد که به اين هم اکتفا نميکنند؛ در خود مثلا مذهب شيعه، بين اخباري و اصولي اختلاف ايجاد کرده بودند. بالاتر از او، احزاب درست ميکردند! اين حزبهايي که درست ميشد و آن دستهاي مرموز اين حزبها را درست ميکردند و حزبها با هم اختلاف پيدا ميکردند، همهشان شيعه بودند؛ همهشان مسلمان بودند يا همهشان سني بودند؛ احزاب مختلف در بين شيعه چند حزب درست ميکردند. فرض کنيد در تهران، احزاب مختلفه همه با هم دشمن، همه با هم بد. جاهاي ديگر هم همينطور. اين هم يک راهي بود که احزاب مختلفه درست ميکردند، و اين احزاب با هم جنگ سياسي ميکردند. تمام اينها اسباب اين شد که از آن گرفتاريهاي اصلي که ما داريم، که آن گرفتاري مسلمين است به دست قدرتهاي بزرگ، از او غفلت بکنيم. چه بهتر براي آنها از اينکه ما صبح که بلند ميشويم همهاش مشغول حزب بازي باشيم؛ يا مشغول مخالفت خودمان با هم باشيم. مخالفت دانشگاه با روحانيون، روحانيون با دانشگاه، اين مذهب با آن مذهب؛ آن مذهب با آن مذهب، اين حزب با آن حزب، در يک مذهب، اين حزب با آن حزب. وهمينطور تاآخر.4
من اميدوارم که ممالک اسلامي در اين وقتي که دنيا يک تحولي پيدا کرده است و مستضعفين بيدار شدند و بسياري از ممالک، استقلال از ساير ممالک پيدا کردهاند؛ ما مسلمين هم که جمعيتمان اگر هم باشيم بيشترين جمعيت را داريم و ذخايرمان بزرگترين ذخاير است و افرادمان افراد بزرگ و برجسته است، بتوانيم با وحدت اسلامي و زير تعاليم قرآن مجيد با هم مجتمع باشيم. در عينحال که همه در ممالک خودمان استقلال داشته باشيم، لکن تمام مجتمع باشيم تحت لواي اسلام و توحيد و نگذاريم که دستهاي ابرقدرتها در ممالک ما حکومت کند و ما زير پرچم آنها باشيم.
و من دعا ميکنم، به خداي تبارک و تعالي التجا ميکنم که ما مسلمين را بيدار کند و ما را به مقاصد اسلامي خودمان برساند. و دستهايي که تفرقه بين ممالک اسلامي ميخواهند بيندازند قطع کند. و ممالک اسلامي همه با هم بدون اينکه نژادي در کار باشد، بدون اينکه زباني در کار باشد، همانطوري که اسلام خواسته است مثل دندانههاي شانه با هم مجتمع باشند. و اگر مجتمع شدند، هيچ آسيبي به آنها نميرسد و هيچ کشوري نميتواند به آنها تعدي کند.5
منبع: نشريه پنجره/ مريم ضامني
نشاني منابع:
1- شناخت محتواي عبادي، سياسي و اجتماعي حج و وظايف مسلمانان؛ قم؛ 07/07/1358.
2- همبستگي ملتهاي اسلامي؛ قم؛ در پاسخ به ارتشبد ضياءالحق، رييسجمهوري پاکستان.
3- مشکلات جهان اسلام؛ در جمع نمايندگان احزاب آزادي بخش اسلام؛ قم؛ 16/02/1358.
4- هدف قدرتهاي بزرگ در ايجاد تفرقه و اختلاف بين مسلمين؛ در جمع روحانيون پاکستان و آقاي مفتي جعفر حسين؛ تهران، حسينيه جماران.
5- وحدت ممالک اسلامي تحت لواي قرآن؛ در جمع سفراي کشورهاي اسلامي، تهران؛ حسينيه جماران؛ 04/ 11/ 1359.
همبستگي بزرگ اسلامي که در رأس تمام همبستگيهاست، ملتهاي اسلامي را بايد آنچنان وحدت بخشد که هيچ دولت اجنبي خيال سلطه بر کشورهاي اسلامي را به سر نپروراند.
معالأسف از زمانهاي طولاني که کارشناسان خارجي به کشورهاي شرقي و اسلامي راه يافتهاند، کوشش نمودهاند که ملتهاي اسلامي را گروهبندي کرده و با تبليغات دامنهدار خود و وابستگان به سياست مخرب خود آنان را از هم جدا نگه دارند و احيانا در مقابل يکديگر به موضعگيري وا دارند.2
ملتهاي مسْلم، که در بلاد مختلف منتشر هستند، در طول تاريخ، تبليغاتي شده، تا بين آنها جدايي بيندازند. براي جدايي بين مسلمين، که در حدود يک ميليارد در اطراف عالم منتشر هستند، تبليغاتي شده تا نگذارند وحدت کلمه ايجاد شود. اين تبليغات باعث شد که برادران را از هم جدا کردند، و ملتهاي مختلف ساختند و چيزهايي که در صدر اسلام مطرح نبود، مطرح ميکنند تا جدا شوند و ضعيف شوند. بدتر از اين، مشکل حکومتهاست. در زمان عثماني، که مسلمين حکومت نسبتا قوي داشتند و قدرتي بود که گاهي با ژاپن و با شوروي مبارزه ميکرد و غلبه ميکرد، معالأسف بهواسطه همين که اجانب از اين وحدت ميترسيدند، وقتي در جنگ اول جهاني غلبه کردند، حکومت عثماني را تکهتکه کردند و هرکس را بر جايي گماردند، و کوشيدند اين حکومتها با هم دشمن شوند؛ زيرا ميدانستند که مسلمين با اين خزائن و اين جمعيت اگر متحد شوند، براي آمريکا و براي غرب حظي نيست؛ و شايد مسلمين آنها را تهديد ميکردند، از اين جهت حکومتها را با هم بد کردند؛ و اينها مأمورين آنها بودند.
تا مسلمين رمزي را که در ايران اتفاق افتاد پيدا نکنند، پيروز نميشوند. آنها متحد شدند، و همه يکصدا اسلام را خواستند و جمهوري اسلام را خواستند. و وقتي همه با هم متحد شدند، خداوند پيروزشان کرد. اگر مسلمين اين رمز را پيدا کنند، اين ملت عظيم اگر با هم مجتمع شوند، قدرتي هستند مافوق قدرتها؛ زيرا علاوهبر مخازن طبيعي، قدرت معنوي دارند که عبارت است از ايمان به خدا و رسول؛ که اگر مجتمع شوند قدرتي فوق آنها نميشود؛ لکن معالأسف نصايح کمتر اثر ميکند.
امروز خطر بزرگتري است. سابق از وحدت مسلمين ميترسيدند، ولي مسألهاي علمي بود و نه عيني؛ امروز که ايران به اعتماد خدا نهضت کرد، اينها يافتند و احساس کردند، در عين (حال) ديدند که ملتي با نداشتن اسلحه و با قدرت اسلام و ايمان و وحدت کلمه، غلبه کردند بر شياطين که داراي همه (تجهيزات) بودند؛ داراي اسلحههاي مدرن بودند و دولتهاي بزرگ مثل آمريکا و انگلستان پشتيبانيشان کردند، نتوانستند شاه را نگه دارند. اينها وحدت کلمه را احساس کردند. پيشتر علمي بود، و الآن وجداني و لمس. از اينرو الآن قواي خودشان را بيشتر بسيج کردند تا اختلاف در ايران ايجاد کنند. در کردستان، در بلوچستان، در بين خوزستان، به بهانههايي ميخواهند اختلاف بيندازند. و همين معنا باعث اين است که اينها کوشش کنند بين برادران اسلامي وحدت کلمه حاصل نشود، به اينکه حکومتها را وادار کنند که به مبارزه هم بروند و طرفداران خود را درکشورهاي اسلامي بگمارند. مشکل بزرگ، حکومتهاي ماست که نميگذارند وحدت حاصل شود؛ و آنها ميخواهند منافع خودشان را تأمين کنند.3
همانطوري که اهل سنت چهار مذهب دارند که در کنار هم هستند، مذاهب نميريزند بهجان هم، به حسب ظاهر، ما هم که مذهب پنجمي هستيم که مينشينيم با هم، ما براي خودمان فرايضمان را انجام بدهيم، لکن همه مان با هم بر ضد کساني که بر ضد اسلام هستند. خوب، ما مسائل مشترک زياد داريم، ما در اصول مذاهبمان، اصول دين مان، همه با هم مشترکيم. قرآن، قرآن همه است؛ اسلام، اسلام همه است؛ پيغمبر، پيغمبر همه است. اينها مشترکات ما است. در اين مشترکات ما با هم باشيم؛ و در مختصات هر کدام براي خودمان عملي داريم و براي خودمان آدابي داريم. اين دعوا لازم ندارد؛ اينکه دعوا ميشود، دعوايي است که آنها ايجاد ميکنند در بين ما.
و شما ميدانيد که به اين هم اکتفا نميکنند؛ در خود مثلا مذهب شيعه، بين اخباري و اصولي اختلاف ايجاد کرده بودند. بالاتر از او، احزاب درست ميکردند! اين حزبهايي که درست ميشد و آن دستهاي مرموز اين حزبها را درست ميکردند و حزبها با هم اختلاف پيدا ميکردند، همهشان شيعه بودند؛ همهشان مسلمان بودند يا همهشان سني بودند؛ احزاب مختلف در بين شيعه چند حزب درست ميکردند. فرض کنيد در تهران، احزاب مختلفه همه با هم دشمن، همه با هم بد. جاهاي ديگر هم همينطور. اين هم يک راهي بود که احزاب مختلفه درست ميکردند، و اين احزاب با هم جنگ سياسي ميکردند. تمام اينها اسباب اين شد که از آن گرفتاريهاي اصلي که ما داريم، که آن گرفتاري مسلمين است به دست قدرتهاي بزرگ، از او غفلت بکنيم. چه بهتر براي آنها از اينکه ما صبح که بلند ميشويم همهاش مشغول حزب بازي باشيم؛ يا مشغول مخالفت خودمان با هم باشيم. مخالفت دانشگاه با روحانيون، روحانيون با دانشگاه، اين مذهب با آن مذهب؛ آن مذهب با آن مذهب، اين حزب با آن حزب، در يک مذهب، اين حزب با آن حزب. وهمينطور تاآخر.4
من اميدوارم که ممالک اسلامي در اين وقتي که دنيا يک تحولي پيدا کرده است و مستضعفين بيدار شدند و بسياري از ممالک، استقلال از ساير ممالک پيدا کردهاند؛ ما مسلمين هم که جمعيتمان اگر هم باشيم بيشترين جمعيت را داريم و ذخايرمان بزرگترين ذخاير است و افرادمان افراد بزرگ و برجسته است، بتوانيم با وحدت اسلامي و زير تعاليم قرآن مجيد با هم مجتمع باشيم. در عينحال که همه در ممالک خودمان استقلال داشته باشيم، لکن تمام مجتمع باشيم تحت لواي اسلام و توحيد و نگذاريم که دستهاي ابرقدرتها در ممالک ما حکومت کند و ما زير پرچم آنها باشيم.
و من دعا ميکنم، به خداي تبارک و تعالي التجا ميکنم که ما مسلمين را بيدار کند و ما را به مقاصد اسلامي خودمان برساند. و دستهايي که تفرقه بين ممالک اسلامي ميخواهند بيندازند قطع کند. و ممالک اسلامي همه با هم بدون اينکه نژادي در کار باشد، بدون اينکه زباني در کار باشد، همانطوري که اسلام خواسته است مثل دندانههاي شانه با هم مجتمع باشند. و اگر مجتمع شدند، هيچ آسيبي به آنها نميرسد و هيچ کشوري نميتواند به آنها تعدي کند.5
منبع: نشريه پنجره/ مريم ضامني
نشاني منابع:
1- شناخت محتواي عبادي، سياسي و اجتماعي حج و وظايف مسلمانان؛ قم؛ 07/07/1358.
2- همبستگي ملتهاي اسلامي؛ قم؛ در پاسخ به ارتشبد ضياءالحق، رييسجمهوري پاکستان.
3- مشکلات جهان اسلام؛ در جمع نمايندگان احزاب آزادي بخش اسلام؛ قم؛ 16/02/1358.
4- هدف قدرتهاي بزرگ در ايجاد تفرقه و اختلاف بين مسلمين؛ در جمع روحانيون پاکستان و آقاي مفتي جعفر حسين؛ تهران، حسينيه جماران.
5- وحدت ممالک اسلامي تحت لواي قرآن؛ در جمع سفراي کشورهاي اسلامي، تهران؛ حسينيه جماران؛ 04/ 11/ 1359.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
