ایرانی‌ها بااحساس‌ترازاروپایی‌هاسازمی‌زنند

گراف مورژا در ابتدای این نشست گفت: من 38 سال سن دارم. از مادری روسی و پدری مجار در کشور روسیه متولد شده ام. تحصیلات خود را در کنسرواتوار چایکفسکی عالی مسکو گذرانده ام و در حال حاضر نیز استاد بخش سازهای زهی این کنسرواتوار هستم.

این نوازنده ویلن در ادامه افزود: من در کشورهایی مانند هلند، ایتالیا، سوئیس، ژاپن، کره، مجارستان، ترکیه و کشورهای آمریکای جنوبی به تکنوازی پرداخته ام. البته با وجود پیشنهادات بسیاری که برای اجرا در ایالات متحده داشته ام اما بنا به دلایل شخصی هرگز تن به چنین کاری نداده ام.

وی تصریح کرد: من در 16 سالگی جایزه کنکور پاگانینی از ایتالیا، در 17 سالگی جایزه مسابقات ویلن لیسبون پرتغال، 19 سالگی جایزه کنکور چایکفسکی و جوایز متعدد دیگری را برنده شده ام. از میان 14 جایزه ای که تاکنون برده ام بهترین آنها مربوط به برترین های ویلن بود که در مونت‌کارلو برگزار می شود و تنها 12 ویلنیست برتر دنیا اجازه شرکت در آن را داشتند. جایزه این جشنواره مهمترین مسابقه ای بوده که در آن شرکت کرده ام.

مورژا همچنین در مورد شرایط کنونی اش در همراهی ارکستر رودکی گفت: من دو روز است که وارد ایران شده ام و طی دو تمرینی که با ارکستر رودکی داشتم نوازندگان این ارکستر را بسیار پر انرژی و با استعداد دیدم.

این نوازنده روس همچنین تاکید کرد: هنوز فرصتی برای دیدن شهر تهران نداشته ام اما برخورد آدم هایی که در کنارم بوده اند بسیار خوب بوده است. همچنین باید این را هم اضافه کنم که از غذاهای ایرانی خوشم آمده و به نظرم خوشمزه هستند.

وی ادامه داد: ما هر سه موومان کنسرتو ویلن «سی بلیوس» اثر اینانسی بریوس را که یکی از آخرین آهنگسازان دوران رمانتیک  محسوب می شود را اجرا می کنیم.  البته من اعتقاد دارم که این اثر فقط یک کنسرتو نیست و مانند یک سمفونی باید با آن برخورد کرد. ما دو برداشت از این اثر می توانیم داشته باشیم؛ اول اینکه تکنولوژی در حال از بین بردن طبیعت است و دوم اینکه استنباط کنیم که طبیعت و بشر در حال ترکیب شدن هستند.

سولیست مهمان ارکستر سمفونیک رودکی همچنین تصریح کرد: من به دفعات این کنسرتو را اجرا کرده ام و گمان می کنم برگزاری سه جلسه تمرین برای آمادگی و هماهنگی من با ارکستر کفایت می کند. البته علاوه بر تمرین همواره می بایست به طور انفرادی تمرینات ویژه ای را انجام داد.

وی همچنین در مورد حضورش در یک ارکستر ایرانی گفت: در اروپا سطح ارکسترها و نوازندگان واقعا بالا است و از نظر اجرا و امکانات دیگر شرایط بسيار خوبي وجود دارد که در ایران شاید شاهد آن نباشیم. مردم نیز به این موسیقی گوش می کنند؛ منتهی چیزی که وجود دارد وقتی در اروپا چنان اجرایی را به روی صحنه می بریم آن انرژی و حسی که می بایست از مخاطب بگیریم را دریافت نمی کنیم. به نظر می رسد مردم اروپا دچار نوعی افسردگی هستند و البته این یک برداشت شخصی است.

این نوازنده افزود: اما در کشورهایی مانند ایران و ارمنستان که مردم خلاق تری دارند جان تازه ای احساس می شود که برای نوازنده ای چون من بسیار می تواند جالب باشد. موزیسین های جوان اینجا بسیار پر انرژی هستند و من گمان می کنم می توان به آنها کمک کنم.

این موسیقیدان تاکید کرد: درست است که سطح نوازندگی در ارکسترهای اروپایی بالاتر از ایران است اما به نظر می رسد آنها خسته هستند. من واقعا چنین حسی را از آنها دریافت می کنم. در مقابل نوازنده های ایرانی واقعا با احساس ساز می زنند و این همان چیزی است که من را به این کشور کشانده. من ترجیح می دهم در ارکستری با سطح پایین تر ساز بزنم اما به شرطی که از نوازنده های اطرافم حس خوبی بگیرم و گرمای آنها قلبم را گرم کند.

گراف مورژا در مورد رهبر مصری ارکستر رودکی گفت: این رهبر مصری با رپرتوار انتخاب شده آشنایی خوبی دارد و به کارش اشراف کاملی دارد. ما دیروز و امروز دو تمرین را برگزار کرده ایم که رضایت بخش بوده است.

این نوازنده روس در پایان اين نشست خبری، با ويلن خود دو قطعه کوتاه از «موتزارت» و «پاگانینی» را برای اصحاب رسانه اجرا کرد.