از تسخیر لانه جاسوسی تا تسخیر وال استریت

اما این نام در روز سیزده آبان تصویری دیگر به خود داد. تصویری که سرشار بود از یک غرور ملی. تصویری که این بار در آن بازی موج نمی زند، واقعیت میاندار اصلی این نام می شود. واقعیتی همراه با جنبش؛ همراه با شور و هیجان جوانی و همراه با یک دنیای بغض نهفته در گلو. بغضی که از استعمار پیر و شیطان بزرگ در گلو نهان شده است. متنظر فرصتی است برای رهایی؛ برای انفجار و برای ترکیدن!

سیزده آبان را می توان روز ترکیدن بغض گلوی جوانان ایران نامید از تمام ظلم هایی که شیطان بزرگ در حق این ملت روا داشت. ظلمهایی که در پشت پرده بازی می داد عروسک های خیمه شب بازی اش را!

شاید سی و سه سال پیش سردمداران کاخ سفید حتی تصورش را هم نمی کردند که یک سال بعد در چنین روزی سفارت آمریکا در ایران زیر پاهای جوانان ایرانی قرار گیرد و نقطه عطفی شود در پیروزی ملت ایران.

و امروز نیز سردمداران کاخ سفید تصورش را هم نمی کردند «وال استریت» بشود همان زالوی خون خواری که به جان کاخ سفید و کاخ های امپریالسیمی می افتد و خون سرمایه داری را در شیشه می کند!

سی و دو سال قبل کاخ سفارت آمریکا در ایران زیر پاهای جوانان و دانش آموزان ایرانی قرار گرفت و امروز همان پاهای دانش آموزان آمریکایی پس از سی و دو سال به آمریکا، خیابان وال استریت می رسد و بر روی کاخ های سرمایه داری نظام سلطه خودنمایی می کنند.

سی و دو سال خواب آشفته آمریکا امروز در وال استریت به واقعیت می پیوندد و آقایان خوب می دانند که وال استریت ادامه راه سیزده آبان ایران است. شاید اگر کمی هوشیار بودند همان روز می شنیدند فریاد عدالت خواهی ملت ایران را که امروز گوش سرمایه داران آمریکا را آزار می دهد.

اما این پایان کار نیست.

همانطور که سی و دو سال قبل کاخ ظلم در خیابان طالقانی تهران به پایین کشیده شد، امروز نیز مقدمات به پایین کشیده شدن کاخ سفید آمریکا مهیا شده است.

سردمداران نظام سلطه خود را آماده کنند که وعده امام خامنه ای حق است. پس از بن علی و معمر قذافی و حسنی مبارک و ... این بار زنگ سقوط در گوش نظام سرمایه داری پیچیده است. زنگی که گوش سردمداران نظام سلطه را کر خواهد کرد. این زنگ می تواند زنگ آخر کلاس سرمایه داری باشد