درمعرض خطر قرار گرفتن حقوق زنان افغان

tazeh.net: ترجمه بهنام رجبعلی. به دنبال هجوم امریکا سال 2001 به افغانستان، زنان افغان به عنوان یک افتخار و کانون شهرت برای سیاست ایالات متحده ظاهر شدند. ترقی زنان به عنوان یک محصول مثبت برای نیروهای نظامی بین الملل مستقر در این کشور جنگ زده نشان داده شد. اما ده سال بعد، با مذاکره و توافق بسیار، به عنوان تنها انتخاب برای پایان دادن به جنگ، به نظر می رسد حقوق زنان افغان عمدتا فراموش شده است. رئیس جمهور باراک اوباما  در سخنرانی سال 2009 خود درمورد جنگ به ویژه در مورد زنان چیزی نگفت- سخنان مهم او در مورد درگیری ارتش درآکادمی وست پوینت بود. اگر چه وزیر امور خارجه هیلاری کلینتون یک وکیل مدافع قوی برای زنان افغان قرارداده، اما رهبران در افغانستان تعجب می کنند که چگونه حمایت محکم و قوی آمریکا زمانی که کلینتون مدت زمان زیادی در منصب خود باقی نمی ماند انجام می شود.
این در حالی است که اغلب سیاست گذاران آمریکا حقوق گسترده ای را برای زنان افغان به عنوان یکی از منافع جنگ قایل شده اند.

محروم کردن زنان از حقوق خویش
به دنبال حمله 11سپتامبر، نبود حقوق زنان از اتهامات مردانی است که اسامه بن لادن به آنها پناه می داده است. قبل از پیروزی طالبان درتسلط بر کل افغانستان، زنان به عنوان معلم، استاد، پزشک  و کارکنان شهر کار می کردند. به دنبال ورود طالبان یک تحریم فوری برای کار و تحصیل زنان به وجود آمد. اگر چه زنان به کارخود در سراسر دوره طالبان برای  حمایت از خانواده هایشان ادامه دادند، اما اکثر این کارها زیر زمینی ادامه یافتند.
سناتور هیلاری کلینتون درمجله تایمز نوشت: "طالبان درجنگ با دنیای متمدن بود، آنها درجنگ با نیمی ازجمعیت خود بودند. بدرفتاری با زنان در افغانستان شبیه یک هشدار اولیه ازنوع تروریسم بود که به حمله 11سپتامبر منجر شد. رفتار مناسب با زنان درافغانستان می تواند یک پیشرو برای صلح بیشتر، رونق و دموکراسی آینده برای ملت جنگ زده افغان باشد."

اگر طالبان برگردد
اینکه آینده تحت فشار روبه رشدی است، زیرا طالبان قوی تر از گذشته شده است و اگر یک سازش و توافق بدست آید، برخلاف داستان جاری بین افغانستان و پاکستان، احتمال دارد که بعضی عناصر طالبان به قدرت برگردند.
ازاین گذشته فساد، هزینه سر به فلک کشیده جنگ، کمبود ظرفیت رهبری بالا درایالات متحده برای اینکه چرا نیروهای ایالات متحده در افغانستان باقی مانده اند نیز وجود دارد.
بیش از نیمی از آمریکایی ها درنظر سنجی پایگاه خبری سی بی اس در ژوئن 2011 معتقدند که "آمریکا نباید در افغانستان در گیر جنگ باشد" و در ماه آوریل بر اساس اعلام پایگاه خبری ای بی سی نیوز  به نقل ازنظر سنجی واشنگتن پست  49درصد از آمریکایی ها اظهار داشتند که آنها مدیریت جنگ اوباما در افغانستان را تأیید نمی کنند. سؤالی که باقی می ماند اینکه آیا زنان افغان یک نقش جدی در جریان نوپای آشتی را بازی خواهند کرد.......اگر نه، ترسی است که اسباب نگرانی  است که حقوق زنان که از راه مذاکره حاصل می شود در جست و جو برای پایان دادن به جنگ کنار گذاشته شود.
اگرچه زنان حقوق مساوی ضمانت شده زیر نظر قانون اساسی فعلی دارند، توجه به موضوع حقوق زنان افغان تنزل پیدا کرده است. آنها با موانع فرهنگی سخت و دشوار و آمارهای وحشتناکی نیز روبه رو هستند.
افغانستان یکی از بیشترین سهمیه مرگ و میر مادران را دارا است. یک زن از هر 11 زن افغان با خطر دائمی مردن از حاملگی  و عوارض آن رو به رواست.(در ایالات متحده این خطر برابر است با یک زن از هر 2100 نفر).

علاوه بر این زنان افغان یکی از کمترین سنین طول عمر زنان را دارند که تقریبا 48سال می باشد.
در یک نظر سنجی که توسط توماس رویترز در ژوئن 2001 انجام شد افغانستان به عنوان خطرناکترین کشور برای زنان طبقه بندی شد. نرخ سواد زنان بیش از  20درصد نبود و این رقم در بین دختران زیر 18سال بیشتر بود. برخلاف این موانع زنان افغان به مبارزه برای شرکت در جامعه خود ادامه می دهند. آنها به عنوان طرفدار حکومت پارلمانی، رهبران اجتماع ،ماما، معلم، استاد و...انجام وظیفه می کنند.
بسیاری از کارشناسان امر توسعه فعالیت زنان را نه تنها برای زنان بلکه برای اقتصاد و کشور مطلوب ارزیابی می کنند.
همان طور که در گرد همایی اقتصاد جهانی، کلاوس اسچواب نوشت:"شکاف جنسیتی کم مستقیما با جاه طلبی اقتصادی ارتباط دارد. وی افزود اگر یک کشور قصد دارد به رشد ورونق برسد  با زنان و دختران باید به صورت مساوی رفتار شود".
مأموران وزارت امور خارجه آمریکا به طور سری ازهار داشتند که آنها آنچه را که می توانند انجام می دهند تا موضوع زنان افغان را بر روی دستور جلسه بین المللی نگه دارند، اما تصدیق می کنند که مبارزه وزیر کلینتون برای نگه داشتن زنان درگفتگو در مورد اینکه چیزی در آینده در افغانستان اتفاق می افتد هست
a lonely one.
بعد چه می شود
اینکه ببینیم ایالات متحده چگونه به قول کلینتون در مورد زنان افغان مبنی بر اینکه " شما راترک نمی کنیم وهمیشه با شما هستیم" عمل می کند به طور فزاینده ای مشکل است.
قدم های متعددی می توانند برداشته شوند مبنی بر اینکه ما را متقاعد کنند اهدافی را که از زمان سقوط طالبان مورد نظر بوده ازدست نرفته است.
مقصود درمان مخصوص برای زنان نیست اما به جای آن محافظت از حقوق بنیادی برای کار وتحصیل زنان می تواند أثر بخش باشد.
درابتدا،زنان افغان باید کرسی های بیشتری را در شورای عالی صلح ،هیئتی که به وسیله رئیس جمهور افغانستان حامد کرزای تشکیل شده است تا آشتی را با طالبان ارتقا دهد، اشغال کنند. اگر چه تمام آینده جریان صلح اکنون در هاله ای از ابهام است. دوم زنان افغان باید نفوذ بیشتری در کنفرانس دوم بون ولویا جیرگا،که در تصمیمات آینده افغانستان نقش اساسی بازی می کند داشته باشند.
سوم،حقوق زنان منحصرا نمی تواند به عنوان موضوع حقوق بشر تلقی شود،اما می تواند به عنوان یک مسئله در توسعه اقتصادی وامنیتی ضروری مرکزی-نه صرفا پیرامونی- برای تأمین امنیت باشد.
اگر رئیس جمهور اوباما قصد دارد به هدف اعلام شده اش"تقویت کردن ظرفیت مردم افغان وساختن مشارکت پایدار با آنها" برسد زمانی که ایالات متحده جنگ را تمام کند،اوباما نباید نسبت به نیمی از جمعیت افغانستان"زنان"بی توجه باشد.

مؤلف: گایل تزماچ لمون