نگاهی به نمایش تالار قشقایی
عباسی ورودآقایان راباخشونت ممنوع کرد
اجرای پر تماشاچی نمایش «ورود آقایان ممنوع» روز های پایانی خود را سپری می کند.
به گزارش خبرنگار تئاتر خبرگزاری سینمای ایران، نمایش «ورود
آقایان ممنوع» کار کتایون فیض مرندی در روزهای پایانی اجرا، هنوز مورد
استقبال مخاطبان تئاتر است. این طنز تلخ که وضعیت زنان را در جامعه ایران،
به خصوص در میان قشر متوسط به پایین جامعه بررسی می کند، در مدت طولانی
اجرا، می تواند مخاطب را درباره مناسباتی که به زنان تحمیل می شود به فکر
فرو برد. نمایش در عین حال در بیان مناسبات زنانه ظریف و ریز بین عمل کرده
است و می داند چه وقت، زمان مناسبی برای خنداندن و گریاندن تماشاچی است. به
نظر می رسد، این اثر علی رغم زمان طولانی، تماشاگر را راضی از اجرا از
سالن بدرقه می کند.
البته، نمایشنامه «ورود آقایان ممنوع» نوشته آرش عباسی، بیش از آن که پرده از دنیای پیچیده زنان بردارد، درگیر کلیشه ها است. کلیشه هایی که مانند نام این نمایش، پیش از این در سینما و ادبیات برای ما بازگو شده است. آرش عباسی در این نمایش بیش از هر چیز از زنانی می گوید که از داشتن همسر و یا به عبارت هنری تر، عشق محروم بوده اند. البته در بیشتر موارد این فقر است که آن ها را با یک زندگی شاد و معمولی بیگانه کره است. فقر و البته جبر. زنان نمایش «ورود آقایان ممنوع» قربانی جبر روزگار هستند و کارگزار این اجبار نیز همیشه مردان بوده اند.
به نظر می رسد، در گفتمان های برابری خواهانه، این روز ها صحبت از مظلومیت و محرومیت زنان کمی ملال انگیز به نظر می رسد.
تنها مرد نمایش، متاسفانه بازی کمابیش ضعیفی را نسبت به دیگران ارائه می دهد. در جایی که هر یک از زنان، در بازسازی تیپ شخصیتی خاص خود سربلند عمل کرده اند، حضور جوان تازه بالغی که قصد بهره کشی قانونی و شرعی از شخصیت اصلی نمایشنامه را دارند باید بسیار پررنگ تر باشد یا اصلا حذف شود. این جوان در نمایش حضور می یابد تا زیر دست یکی از زنان قصه به قدر کفایت کتک بخورد و به اصطلاح به سزای عمل خود برسد.
نمایش «ورود آقایان ممنوع» در یک آرایشگاه زنانه و در یک محله سنتی و قدیمی می گذرد. زنان این نمایش، هر یک به نوبت وارد صحنه شده و قصه خود را تعریف می کنند و خارج می شوند. آرایشگر همچنین یک نویسنده است اما کارکرد شغل وی در نمایش معلوم نیست. در واقع حقیقت این است که این قصه گویی بسیار بریده است و کمکی به انسجام روایت نمی کند.
نمایش «ورود آقایان ممنوع»، به کارگردانی کتایون فیض مرندی تا پایان هفته در تالار قشقایی روی صحنه است.
البته، نمایشنامه «ورود آقایان ممنوع» نوشته آرش عباسی، بیش از آن که پرده از دنیای پیچیده زنان بردارد، درگیر کلیشه ها است. کلیشه هایی که مانند نام این نمایش، پیش از این در سینما و ادبیات برای ما بازگو شده است. آرش عباسی در این نمایش بیش از هر چیز از زنانی می گوید که از داشتن همسر و یا به عبارت هنری تر، عشق محروم بوده اند. البته در بیشتر موارد این فقر است که آن ها را با یک زندگی شاد و معمولی بیگانه کره است. فقر و البته جبر. زنان نمایش «ورود آقایان ممنوع» قربانی جبر روزگار هستند و کارگزار این اجبار نیز همیشه مردان بوده اند.
به نظر می رسد، در گفتمان های برابری خواهانه، این روز ها صحبت از مظلومیت و محرومیت زنان کمی ملال انگیز به نظر می رسد.
تنها مرد نمایش، متاسفانه بازی کمابیش ضعیفی را نسبت به دیگران ارائه می دهد. در جایی که هر یک از زنان، در بازسازی تیپ شخصیتی خاص خود سربلند عمل کرده اند، حضور جوان تازه بالغی که قصد بهره کشی قانونی و شرعی از شخصیت اصلی نمایشنامه را دارند باید بسیار پررنگ تر باشد یا اصلا حذف شود. این جوان در نمایش حضور می یابد تا زیر دست یکی از زنان قصه به قدر کفایت کتک بخورد و به اصطلاح به سزای عمل خود برسد.
نمایش «ورود آقایان ممنوع» در یک آرایشگاه زنانه و در یک محله سنتی و قدیمی می گذرد. زنان این نمایش، هر یک به نوبت وارد صحنه شده و قصه خود را تعریف می کنند و خارج می شوند. آرایشگر همچنین یک نویسنده است اما کارکرد شغل وی در نمایش معلوم نیست. در واقع حقیقت این است که این قصه گویی بسیار بریده است و کمکی به انسجام روایت نمی کند.
نمایش «ورود آقایان ممنوع»، به کارگردانی کتایون فیض مرندی تا پایان هفته در تالار قشقایی روی صحنه است.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
