هنرمندان از دولت آینده چه می‌خواهند

به گزارش بولتن نیوز، احتمالا دقت کرده‌اید چالش‌هایی که هنرمندان به آن دچارند، حل نمی‌شوند، فقط کم‌رنگ و پررنگ می‌شوند: ممنوع‌الکاری، ممنوع‌التصویری، فیلم توقیفی، ممیزی‌ها، لغو کنسرت‌ها، نبود بودجه و... و این همه غیر از مشکلات دامنه‌دار فقدان امنیت شغلی، بی‌کاری، بیمه و... است. 

دو: طبیعی‌ترین اتفاق این است که هنرمندان فردای پیروزی مجدد دکتر حسن روحانی، درحالی‌که همگان به نقش بی‌بدیل کمپین آنان اذعان دارند، فهرستگانی از این مطالبات طومار کنند و از دولت دوازدهم بخواهند آن را در صدر برنامه‌های خود بگنجاند؛ اما کافی است سلسله مصاحبه‌ها و نشست‌های هنرمندان در روزهای اخیر را مرور کنید؛ خواسته‌های آنان رویکرد ملی و کلان دارد و خواهان آزادی اندیشه و به موازات آن رونق اقتصادی هستند؛ رضا کیانیان بازیگر شناخته‌شده در یکی از این نشست‌ها در دانشگاه علم و صنعت گفته است: «جامعه بدون فرهنگ پیشرفت نخواهد کرد و در مقابل قاعدتا فرهنگ زمانی ایجاد می‌شود که جامعه از یک رفاه نسبی برخوردار باشد... فرهنگ همیشه در سبد قشر متوسط جامعه قرار دارد و وقتی فشار اقتصادی زیاد می‌شود، اولین چیزی که از سبد مردم خارج می‌شود همین فرهنگ است... هر وقت جامعه آرامش دارد، شکوفایی فرهنگی اتفاق می‌افتد...».

یا استاد محمود دولت‌آبادی می‌گوید: «کماکان منتظر قانونی‌شمردن قانون و اجرای آن از سوي نهادها و ارگان‌های مختلف هستیم. به صراحت می‌گویم که ایران متعلق به همه ایرانیان است و تنها به یک طیف خاص یا عده‌ای خواص تعلق ندارد...».

سه: جامعه هنری آگاه است اگر مشکلاتش با رانت دولتی و به صورت گلخانه‌ای ترمیم شود، حتما فرداروزی همه آنها باز خواهند گشت؛ تنها راه التیام دردهای کهنه‌شده هنرمندان، رشد فضای فرهنگی در سایه‌سار خواست افکار عمومی و در متن تحولات این سرزمین است؛ اگر هنر جزئی از زندگی مردم شود، هیچ قدرتی نمی‌تواند آن محدودیت‌های بند نخست را بازگرداند. به همین سبب مطالبات هنرمندان، همان مطالبات مردم است: «آرامش، آسایش و رفاه عمومی». 

اینجاست که جامعه هنری اعلام می‌کند از کارکرد دولت نخست آقای روحانی در عرصه فرهنگ و هنر ناراضی است اما به دليل سوگیری‌های درست در مسائل ملی و کلان برای تکرار موفقیتش در انتخابات آستین همت بالا می‌زند. 

چهار: «جناب آقای حسن روحانی ریاست محترم جمهور اینجانب محمود دولت‌آبادی به شما رأی دادم و نه‌فقط رأی که پیش از روز انتخابات نیز عنوان کردم که به شما رأی خواهم داد. باشد که در سطح عام و کل فراگیر و پیش مردمان از رأی و نظر خود پشیمان نشوم». 
این شاید ترجیع‌بند همه جامعه هنری باشد.