گام هاي بزرگ براي رسيدن به فضاي باز فرهنگي

بولتن نيوز: در ادامه انتقادها نسبت به برخي سياست هاي فرهنگي كشور، سايت آينده نيوز در مطلبي با عنوان "كلیپ برای شهدا، جواز پرواز از لس آنجلس و خواندن در ایران؟" با قالبي كاملا آراسته و به دور از لفاظي هاي باب شده در فضاي رسانه اي كشور مطالبي را در مخالفت با انتشار آلبوم جديد حبيب و نوع برخورد با وي بيان داشته است.

در همين زمينه با تشكر از همكاران رسانه اي خود در اين سايت كه فضاي نقد و تخريب را در هم نياميختند نكاتي چند در باب نوشته انتقادي اين سايت متذكر مي شود:
به نظر مي رسد همان گونه كه نويسنده اين سايت در مطلب خود بدان اذعان داشته موضوع جذب حداكثري يكي از اصلي ترين دلايل اقبال به خواننده اي غير سياسي باشد. هر چند همان گونه كه آينده نوشته است اكتفا به حبيب نمي تواند محقق كننده جذب حداكثري باشد اما آيا اين بدان معناست كه ما تارسيدن به نقطه مطلوب در جذب حداكثري مخالفان يا بي طرفان بايد دست بر روي دست گذاشته و ساكت بنشينيم؟

سايت آينده در مطلب خود به درستي اعلام نكرده كه معتقد به سياست هاي حداقلي وتمركزگرايي در مديريت فرهنگي كشور است يا اينكه با بسط فرهنگي و مديريت باز مواق است؟ اگر اين گونه است بايد بپذيرند كه آمدن امثال حبيب و حتي كسان ديگري كه نام برده اند مي تواند منجر به روزگاري شود كه كساني چون پروفسور حسين نصر به ايران بيايند. اما بايد قبول كرد كه بارش باران با به زمين افتادن چند قطره و قطره ها شروع مي شود.
 از سوي ديگر، باري به هر جهت بالاخره نويسنده محترم آينده موضع خود را شفاف و علني نكرده تا مشخص شود اينكه خواننده اي غير سياسي بعد از 4 دهه فعاليت به يك باره به خواندن ترانه هاي موافق و همسو روي مي آورد با هر نيت و اراده اي كه باشد بالاخره هنر است يا نه؟ اگر بحث بر سر نيت اين خواننده و امثال وي است كه مگر بسياري ديگر از كه از امكانات بيت المال استفاده مي كنند سالم تر و صادق تر از وي فكر مي كنند؟ مهم خروجي عمع يك هنرمند يعني هنر اوست كه فعلا درباره حبيب نتيجه مثبتي داشته است.

ما اصراري بر دشمن شكن بودن يا نبودن آمدن حبيب و خواندنش براي دفاع مقدس نداريم چرا كه اين تحليل از زاويه سلبي و منفي موضوع ممكن است درست باشد محور اصلي توجه در نگاه ايجابي و اثباتي مطلب است كه بسياري القائات درباره فضاي بسته و محدوديت هاي تبليغ شده در غرب نستب به ايران را در هم شكسته و مهر باطلي بر اين ادعاها مي زند.چه اقدامي بهتر از اينكه عملا به همگان ثابت مي كنيم كه مواضع غير سياسي و اقدامات خود افراد و اشتباهاتي كه داشته اند الي الابد قابل تسري نيست.

آيا دوستان آينده خود به اين نكته اذعان ندارند كه نمي توان اشتباهات يك فرد را تا ابد تسرّي داد؟ حتي بالاتر اينكه اشتباهات سيستمي را نيز نبايد براي هميشه چماق كرده و بر سر ديگران كوفت. اينكه در دوره اي با نوار اين خوانندگان چنان برخورد مي شده نيز از همين قبيل رخدادهاست كه نبايد آن را وحي منزل تلقي كرده و بر پايه آن انتظار داشته باشيم تا قيام قيامت بر همان منوال و سخت گيري هاي سابق حركت كنيم.

 

نويسنده گزارش فوق يقينابا اين نكته موافقند كه فضاي فرهنگي كشور جداي از افراط و تفريط ها نياز به نوعي ثبات و نهادينگي دارد كه اين امر بايد در گذر زمان و با آزمون و خطاها به دست آيد و اينكه امروز فضاي باز فرهنگي و ديروز فضاي بسته فرهنگي مورد نكوهش قرار مي گيرد نشان از آن دارد كه هنوز از مرحله آزمون و خطا عبور نكرده ايم. در نتيجه براي گذر از اين مرحله نياز به اقداماتي هست كه تاريخ نشان داده چنين حركت هايي در زمان خود چندان مورد پسند قرار نگرفته اما در آينده بدان اقبال مي شود.