نحسی سیزده دامن آمریکا را گرفته است
حمید رضا محمدی
می گویند ایام نحسی ندارند و اگر هم نحسی باشد مربوط به رفتار خود انسانهاست و چه خوب هم گفته اند، انگار نحسی سیزده این بار دامن استکبارگری را گرفته است، گویی ابر باد مه خورشید و فلک منتظرند سیزده آبانی برسد تا بار دیگر صورت چرکین استکبار جهانی را به خاک بمالند.
سیزده آبان نماد است نماد بد بختی وتیره روزی آمریکا ، نماد فرو ریختن پایه های امپریالیسم، نماد شکست هرآنچه غیر اسلام است، نماد... .
نحسی این روز برای آمریکا از سال 43 آغاز شد، از اعمال ننگین آمریکا، آنجا که خواستند ذلت مصونیت مستشاران آمریکایی یا همان کاپیتلاسیون را بر ایران تحمیل کنند اما بر عکس خود زیر فریاد های مردی از قم لگدمال شدند. سیزده آبان سال 43 همان روزی است که امام را تبعید کردند، خواستند صدای حلقومی را خاموش کنند که پاکیزه ترین حلقوم ها بود، خواستند صدایی را خاموش کنند که برآمده از دین بود، برآمده از عرق پاکیزه مسلمانی و ملی بود، فریادی را خواستند خاموش کنند که متکی به حمایت عمومی مردم بود، غافل از اینکه این سیزده، سیزدهی نیست که به راحتی به توان آن را به در کرد، تبعید امام نه تنها فریاد این مرد را خاموش نکرد بلکه خون انقلابیون را هم بیشتر به جوش آورد و سرعت انقلاب را دو چندان کرد.
چهارده سال گذشت، سال 57 است، و از قضا سیزده آبان، دانش آموزان به میدان آمده اند تا فریاد 14 سال پیش امام را سر بدهند و اینبار مزدوران آمریکا میخواهند با گلوله نحسیشان را به در کنند، سسیزده آبان 57 روز رنگین شدن آسفالت خیابان های تهران با خون جوانان این مرز و بوم است. خونی که از رگهای دانش آموزان بیرون ریخت و به رگهای این انقلاب تزریق شد، خونی که حیات تازه ای به انقلاب بخشید و بعد از آن دو سه ماهی بیشتر نگذشت که انقلاب اسلامی به پیروزی رسید. و ننگ نحسی بر پیشانی استکبار کوبیده شد.
سال 58 شده است، یک سال از پیروزی انقلاب اسلامی ایران گذشته، باز هم جوانان، گویی بوی استکبار از سفارت آمریکا به مشامشان خورده است، بصیرت در آنها بیداد میکرد - الان را نمی دانم ولی آنروز بیداد می کرد- اینبار طوری دماغ آمریکا را به خاک مالیدنند که دنیا را خیره کرد و آمریکا را به زانو درآورد جوانان با بصیرت پنجاه و هشتی لانه استکبار را تسخیر کردند، هیمنه آمریکا را شکستند. می دانم می خواهی بپرسی مگرآمریکا هیمنه ای هم دارد که بشکند؟ نه برادر من، امروز را نگاه نکن که آمریکا در چشم ها سبک شده است، امروز را نبین که کسی برایش تره هم خورد نمی کند و خلا صه امروز را نبین که ملت های جهان علنا علیه آمریکا فریاد می زنند و دشنام می دهند، آنروز آمریکا برای خود هیمنه ابر قدرتی شکست ناپذیر داشت، برای خود کبکبه ودبدبه ای داشت و جهانیان از آمریکا حساب می بردند. جوانان ما در سال 58 این هیمنه را شکستند و نحسی آمریکا را جاودانه کردند که هنوز بعد از سی سال ندای مرگ بر آمریکا در 13 آبان بلند است، دیگر ملت های جهان از آمریکا ابایی ندارند و همه منتظرند مناسبتی بشود تا مشت های گره کرده خود را بر دندان های بدن نیمه جان آمریکا فرود آورند.
نحسی سیزده دامن آمریکا را بدجور گرفته بود و این طور که پیداست قصد رها کردن هم ندارد، جدای از راهپیمایی هرساله 13 آبان که خود حیثیت نداشته آمریکا را به باد می دهد، سال گذشته یعنی 13 آبان 88 رسوایی دیگری برای آمریکا و آمریکا پرستان به بار آمد، جمعیت محدود نگونبختی آمدند در خیابان های تهران و علیه یوم الله سیزده آبان شعار دادند، خواستند هیمنه دروغین آمریکا را باز گردانند و بر جنایات آن پرده بکشند، اما انگار سابقه نحسی سیزده آبان برای آمریکا را مرور نکرده بودند. شاید اگر می دانستند حداقل این کار را در یک روز دیگر می کردند تا مگر اینگونه در میان شعار های «مرگ بر آمریکا» ی جوانان انقلابی رسوا و مفتضح نشوند. جوان هایی انقلابی که فتنه با آن عظمت را با بصیرت در هم شکستند.
اما راهپیمایی سیزده آبان امسال، پرشکوه تر از همیشه، گویی جوانان این دیار خوب فهمیده اند که با همه این اوصاف «دشمن نتوان حقیر و بیچاره شمرد»، خوب می دانند که دشمنی با این انقلاب تا شرک و کفر هست باقیست، خوب می دانند که امروز آنهایند که در صف مقدم انقلابند، در جبهه بصیرت، در جبهه علم و دانش و در جبهه جنگ نرم حق علیه باطل.
امسال نسل سوم -چهارمی های انقلاب یا بهتر بگویم نسل اولی ها- چراکه انقلاب ما همچنان ادامه دارد- نشان دادند که خیلی محکم تر و قوی تر از جوانهای زمان انقلاب و دفاع مقدس در صحنه اند و میدان را خالی نکرده اند واگر دیروز دانشجویان پیرو خط امام خمینی (ره) از دیوار های لانه جاسوسی بالا رفتند، امروز دانشجویان پیرو خط امام خامنه ای (مدظله) از دیوارهای علمی که استکبار جهانی به دور خود کشیده است بالا خواهند رفت.
امروز جوانان ما دندانهای خود را به هم فشرده و پاهای خود را بر زمین کوبیده به قله ها چشم دوخته اند و هرجند مسیر بسیاری باقی مانده باشد در این مسیر ثابت قدم خواهند ماند.
سیزده آبان نماد است نماد بد بختی وتیره روزی آمریکا ، نماد فرو ریختن پایه های امپریالیسم، نماد شکست هرآنچه غیر اسلام است، نماد... .
نحسی این روز برای آمریکا از سال 43 آغاز شد، از اعمال ننگین آمریکا، آنجا که خواستند ذلت مصونیت مستشاران آمریکایی یا همان کاپیتلاسیون را بر ایران تحمیل کنند اما بر عکس خود زیر فریاد های مردی از قم لگدمال شدند. سیزده آبان سال 43 همان روزی است که امام را تبعید کردند، خواستند صدای حلقومی را خاموش کنند که پاکیزه ترین حلقوم ها بود، خواستند صدایی را خاموش کنند که برآمده از دین بود، برآمده از عرق پاکیزه مسلمانی و ملی بود، فریادی را خواستند خاموش کنند که متکی به حمایت عمومی مردم بود، غافل از اینکه این سیزده، سیزدهی نیست که به راحتی به توان آن را به در کرد، تبعید امام نه تنها فریاد این مرد را خاموش نکرد بلکه خون انقلابیون را هم بیشتر به جوش آورد و سرعت انقلاب را دو چندان کرد.
چهارده سال گذشت، سال 57 است، و از قضا سیزده آبان، دانش آموزان به میدان آمده اند تا فریاد 14 سال پیش امام را سر بدهند و اینبار مزدوران آمریکا میخواهند با گلوله نحسیشان را به در کنند، سسیزده آبان 57 روز رنگین شدن آسفالت خیابان های تهران با خون جوانان این مرز و بوم است. خونی که از رگهای دانش آموزان بیرون ریخت و به رگهای این انقلاب تزریق شد، خونی که حیات تازه ای به انقلاب بخشید و بعد از آن دو سه ماهی بیشتر نگذشت که انقلاب اسلامی به پیروزی رسید. و ننگ نحسی بر پیشانی استکبار کوبیده شد.
سال 58 شده است، یک سال از پیروزی انقلاب اسلامی ایران گذشته، باز هم جوانان، گویی بوی استکبار از سفارت آمریکا به مشامشان خورده است، بصیرت در آنها بیداد میکرد - الان را نمی دانم ولی آنروز بیداد می کرد- اینبار طوری دماغ آمریکا را به خاک مالیدنند که دنیا را خیره کرد و آمریکا را به زانو درآورد جوانان با بصیرت پنجاه و هشتی لانه استکبار را تسخیر کردند، هیمنه آمریکا را شکستند. می دانم می خواهی بپرسی مگرآمریکا هیمنه ای هم دارد که بشکند؟ نه برادر من، امروز را نگاه نکن که آمریکا در چشم ها سبک شده است، امروز را نبین که کسی برایش تره هم خورد نمی کند و خلا صه امروز را نبین که ملت های جهان علنا علیه آمریکا فریاد می زنند و دشنام می دهند، آنروز آمریکا برای خود هیمنه ابر قدرتی شکست ناپذیر داشت، برای خود کبکبه ودبدبه ای داشت و جهانیان از آمریکا حساب می بردند. جوانان ما در سال 58 این هیمنه را شکستند و نحسی آمریکا را جاودانه کردند که هنوز بعد از سی سال ندای مرگ بر آمریکا در 13 آبان بلند است، دیگر ملت های جهان از آمریکا ابایی ندارند و همه منتظرند مناسبتی بشود تا مشت های گره کرده خود را بر دندان های بدن نیمه جان آمریکا فرود آورند.
نحسی سیزده دامن آمریکا را بدجور گرفته بود و این طور که پیداست قصد رها کردن هم ندارد، جدای از راهپیمایی هرساله 13 آبان که خود حیثیت نداشته آمریکا را به باد می دهد، سال گذشته یعنی 13 آبان 88 رسوایی دیگری برای آمریکا و آمریکا پرستان به بار آمد، جمعیت محدود نگونبختی آمدند در خیابان های تهران و علیه یوم الله سیزده آبان شعار دادند، خواستند هیمنه دروغین آمریکا را باز گردانند و بر جنایات آن پرده بکشند، اما انگار سابقه نحسی سیزده آبان برای آمریکا را مرور نکرده بودند. شاید اگر می دانستند حداقل این کار را در یک روز دیگر می کردند تا مگر اینگونه در میان شعار های «مرگ بر آمریکا» ی جوانان انقلابی رسوا و مفتضح نشوند. جوان هایی انقلابی که فتنه با آن عظمت را با بصیرت در هم شکستند.
اما راهپیمایی سیزده آبان امسال، پرشکوه تر از همیشه، گویی جوانان این دیار خوب فهمیده اند که با همه این اوصاف «دشمن نتوان حقیر و بیچاره شمرد»، خوب می دانند که دشمنی با این انقلاب تا شرک و کفر هست باقیست، خوب می دانند که امروز آنهایند که در صف مقدم انقلابند، در جبهه بصیرت، در جبهه علم و دانش و در جبهه جنگ نرم حق علیه باطل.
امسال نسل سوم -چهارمی های انقلاب یا بهتر بگویم نسل اولی ها- چراکه انقلاب ما همچنان ادامه دارد- نشان دادند که خیلی محکم تر و قوی تر از جوانهای زمان انقلاب و دفاع مقدس در صحنه اند و میدان را خالی نکرده اند واگر دیروز دانشجویان پیرو خط امام خمینی (ره) از دیوار های لانه جاسوسی بالا رفتند، امروز دانشجویان پیرو خط امام خامنه ای (مدظله) از دیوارهای علمی که استکبار جهانی به دور خود کشیده است بالا خواهند رفت.
امروز جوانان ما دندانهای خود را به هم فشرده و پاهای خود را بر زمین کوبیده به قله ها چشم دوخته اند و هرجند مسیر بسیاری باقی مانده باشد در این مسیر ثابت قدم خواهند ماند.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
