غرب می داند تحریم ها رفتار ایران را تغییر نمی دهد

«مارك فيتس پاتريك»، كارشناس انگليسي مسایل ايران: به کارگیری کلمه محور شرارت توسط بوش، یک توهين به ایران بود و این معضل را دولت اوباما باید برطرف کند.

به گزارش خبرنگار بولتن، «مارك فيتس پاتريك»، كارشناس انگليسي مسایل ايران اخیراً در گفت و گویی با روزنامه آلمانی دی سایت اهداف غرب از وضع تحریم های اقتصادی علیه ایران را توضیح دادوگفت: غرب این تحریم ها را وضع کرده تا در دور جدید گفت وگوها، در قبال اقدامات جبرانی را لغو کند. بخشی از این مصاحبه به تأثیر تحریم ها واهداف آن پرداخته است:

آمريكا فشار شديدي بر ايران اعمال مي‌كند. آيا آمريكا با ایران، همان طور که آقاي احمدي‌نژاد پيوسته از آن شكايت مي‌كند، با بي‌احترامي رفتار مي‌كند؟
- بله، اين به راستي معضلي شده است. اصطلاح شوم به كار رفته از سوي «جورج دبيلو بوش»، يعني "محور شرارت"، سهم عمده‌اي در اين معضل دارد. اين توهين كاملاً بيجا بود، به ويژه كه ايران آن روزها در مسألة افغانستان مشغول همكاري با آمريكا نيز بود. از اين رو، «اوباما» هنگامي كه پيام تبريك نوروز خود را مستقيماً براي شيعيان ايران ارسال كرد، مي‌خواست اين معضل را از سر راه بردارد. تهران خواستار يك موضع‌گيري رسمي از سوي كاخ سفيد است كه در آن، عبارت «بوش» كنار گذاشته شده باشد. شكي نيست كه آنان اين موضع‌گيري را نخواهند ديد، اما حتي تا اينجا هم اوباما با ايران بسيار راه آمده است.

آيا امكان دارد که روابط ميان ايران و آمريكا از نو احيا شود؟
بايد بكوشيم با ايران فراسوي مسألة هسته‌اي ارتباط برقرار كنيم. اين امر براي نمونه مي‌‌تواند براي ايجاد ثبات در افغانستان همراه با موفقيت باشد، زیرا هر دو مملكت هدف واحدي را در افغانستان دنبال مي‌كنند. براي همكاري با ايران به تلاش‌هايي چند سويه و مكرر با جناح‌هاي گوناگون نیاز داریم. از این طریق می توان ايجاد اعتماد كرد، يعني همان چيزي كه تا كنون وجود خارجي نداشته است. به اين ترتيب مسألة هسته‌اي كاملاً از روي زمين محو خواهد شد. من اين را نمي‌بينم كه آمريكا به اندازة كافي بر اساس اين شرط مهم براي حل سازنده معضل عمل كند.

در حال حاضر، غرب بيش از هر چيز بر وضع تحريم تمركز كرده است. آيا به اين ترتيب، رفتار ايران تغييري مي‌كند؟
هيچ يك از كشورهايي كه در تحريم‌ها سهيم هستند، به طور جدي چنين اعتقادي ندارند. تحريم‌ها سه هدف دارند: اول اينكه ايران بايد به سر ميز مذاكره برگردد، دوم اينكه بايد به ايران فشار اقتصادي وارد آيد تا ادامة برنامه هسته‌اي دشوار شود و نتواند همه چيز را خود به تنهايي توليد كند و سوم اينكه بايد ايران به چشم خود ببيند كه بهاي ادامة برنامة اتمي از سوي رهبران اين كشور چيست. تحريم‌ها، تشويق و ارعاب به طور همزمان هستند، به كمك آنها مي‌توان در مذاكرات بعدي پيشنهاد داد تحريم‌ها به دنبال اقداماتي جبراني از سوي ايران برچيده شود.

اما آيا تحريم‌ها در عمل كارايي دارند؟
دربارة آنچه به هدف دوم و سوم مربوط مي‌شود، یعنی فشار اقتصادی بر ایران و آثار تداوم برنامه هسته ای، بايد گفت كه آنها قطعاً تأثيرگذار هستند اما در مورد اينكه ايران بايد به سر ميز مذاكره برگردد ،هنوز براي ارزيابي بسيار زود است. هرچند ايران مي‌گويد مي‌خواهد از نو مذاكره كند، اما اين امر با جديت لازم صورت نمي‌گيرد. من اميدوارم كه اين موضوع عوض شود.

اگر كار به مذاكره بكشد، نتيجه چگونه مي‌تواند باشد؟
- در نهايت، جهان بايد اين امنيت را داشته باشد كه ايران از مرزهاي ميان توان توليد سلاح هسته‌اي و توليد آن عبور نخواهد كرد. اين امر به نظارت‌هاي پي‌گير از سوي جامعه بين الملل مرتبط است تا بتوان اطمينان حاصل كرد كه تأسيسات ديگري ساخته نخواهد شد .