رياست ايران بر اوپك، فرصت تاريخي براي كشورهاي خليج فارس
نقل است كه وزير نفت ايران در ديدار با وزير نفت ونزوئلا مشاهده كرد كه روي ديوار دفتر وزير نفت ونزوئلا،عكس دكتر محمد مصدق را ديده و او از جمال عبدالناصر، جواهرلعل نهرو، گاندي و ديگران سخن گفته و تاكيد كرده كه اعضاي اوپك براي رسيدن به قيمت مناسب و فروش عادلانه نفت و احقاق حق ملت هاي خود، بايد از الگوهاي واكنشي در برابر غرب ومصرف كنندگان بزرگ بهره ببرند و به گونه اي عمل كنند كه دخالت شركت ها وكشورهاي غربي را كاهش دهند.
سید محمدعلی خطیبی نماینده ایران در هیئت عامل اوپک با اشاره به یکصد و پنجاه و هفتمین نشست اعضای اوپک كه روز پنجشنبه 22 مهر در وین برگزار شد، اعلام كرد كه اوپك با اجماع 12 كشور عضو، دکتر سید مسعود میرکاظمی، وزیر نفت ایران را به ریاست اوپک منصوب کرده است.
به گزارش «بولتن»، اين انتخاب كه بعد از 36 سال رياست اوپك را نصيب ايران كرده است از جهات مختلف حايز اهميت و ارزيابي است . زيرا با وجود مخالفت اعضاي اوپك و فشار كشورهاي غربي با رياست ايران بر اوپك در 36 سال گذشته، درشرايطي ايران به رياست اوپك انتخاب شده كه دولت محمود احمدي نژاد در پرونده هسته اي، مسئله فلسطين و رژيم صهيونيستي و روند مديريت جهان و سياست خارجي ، به انتقاد و پايداري در مقابل كشورهاي غربي مشهور شده و جمهوري اسلامي بيش از هر دوره اي در سه دهه گذشته بر مواضع خود در احقاق حقوق ملت ايران و ملت هاي تحت ستم دنيا و انتقاد از عملكرد آمريكا وبرخي كشورهاي غربي پا فشاري مي كند.
اين موضوع نشان مي دهد كه نه تنها برخي كشورهاي مسلمان، بلكه بسياري از كشورهاي در حال توسعه و جهان سومي كه تاكنون بي طرف يا خنثي بوده اند،ديگر نمي توانند در مقابل دخالت ها و زياده خواهي هاي كشورهاي غربي سكوت كنند و مواضع برحق جمهوري اسلامي را ناديده بگيرند.
همزماني دو رويداد ديدار محمود احمدي نژاد رئيس جهور از لبنان و استقبال گسترده و انبوه مردم از او و حيرت رسانه هاي غربي از اين ديدار و انتخاب ايران به عنوان رياست اوپك،نشان مي دهد كه مواضع بسياري از كشورهاي در حال توسعه به جمهوري اسلامي نزديك شده و توطئه ها و دخالت ها و ترفندهاي كشورهاي غربي و تحريم هاي سياسي غرب عليه ايران را خنثي كرده است . زيرا چه در استقبال از رئيس جمهور ايران و چه در مديريت اوپك، توجه كشورهاي نفت خيز و ساير كشورهاي منطقه خليج فارس و خاورميانه به ايران افزايش يافته است .
از آن زماني كه وزير نفت ونزوئلا و وزير نفت ايران طرح تشكيل اوپك را پيشنهاد و بررسي كرده اند و در سپتامبر 1960 پنج كشور ايران،ونزوئلا، عراق،عربستان و كويت پايه گذار اوپك در بغداد تشكيل جلسه دادند و اوپك را پايه گذاري كردند 50 سال مي گذرد ، اما دراين نكته كه آيا واكنش كشورهاي صادر كننده نفت در مقابل كشورهاي مصرف كننده بزرگ نفت به خصوص آمريكا و كشورهاي غربي موثر بوده است يا خير،ديدگاه هاي متناقضي وجود دارد .
نقل است كه وزير نفت ايران در ديدار با وزير نفت ونزوئلا مشاهده كرد كه روي ديوار دفتر وزير نفت ونزوئلا،عكس دكتر محمد مصدق را ديده و او از جمال عبدالناصر، جواهرلعل نهرو، گاندي و ديگران سخن گفته و تاكيد كرده كه اعضاي اوپك براي رسيدن به قيمت مناسب و فروش عادلانه نفت و احقاق حق ملت هاي خود، بايد از الگوهاي واكنشي در برابر غرب ومصرف كنندگان بزرگ بهره ببرند و به گونه اي عمل كنند كه دخالت شركت ها وكشورهاي غربي را كاهش دهند.
در 50 سال گذشته در بسياري از مواقع، جلسات اوپك بر بازار و قيمت نفت اثر قابل توجهي داشته و باعث افزايش نسبي قيمت نفت وجلوگيري از زياده خواهي كشورهاي غربي شده است.
اگر چه سهم اوپك از بازار جهاني نفت از 40 درصد در برخي سال ها به حدود 34 درصد و 30 درصد در دوره هاي بعد كاهش يافت اما همين سهم زير 40 درصدي اوپك بر تعادل بازار و قيمت ها اثر بسياري داشته است.
ايران نيز به عنوان پايه گذار اوپك با نقش موثر سياسي كه در اين سازمان داشته با برخورداري از ظرفيت توليد 6 تا 4 ميليون بشكه نفت خود در 5 دهه گذشته ، برخورداري از پنجمين ذخاير نفت جهان با بيش از 120 ميليارد بشكه نفت و دومين ذخاير گاز جهان، كه در مجموع حدود 10 درصد انرژي جهان را به خود اختصاص داده همواره بر بازار نفت و روند قيمت ها و سياست اوپك تاثير گذار بوده است .
اگر چه در دهه 1360 و 1370 شمسي،اوپك نتوانست از قيمت هاي بالاي نفت برخوردار شود اما در سال هاي دهه 1380 شمسي و به خصوص سال هاي 1384 كه دولت احمدي نژاد در ايران بر سركار بوده، قيمت نفت با افزايش مواجه شد و قيمت نفت تا مرز 130 دلار در سال 1387 به پيش رفت.
همچنين از آن جا كه توليد ميادين نفتي ساير كشورهاي غير اوپك مانند خليج مكزيك،درياي شمال،تگزاس، روسيه و ... به حداكثر ظرفيت خود رسيده و تقاضا براي نفت در سال هاي اخير به خاطر رشد اقتصاد چين،هند،برزيل و ساير اقتصادهاي در حال ظهور افزايش يافته است در نتيجه نقش كشورهاي اوپك و به خصوص ايران رو به افزايش است.
در حال حاضر هر گونه افزايش توليد نفت جهان بايد از طريق خليج فارس و اعضاي اوپك تامين شود . شركت هاي نفتي نيز بر اين نكته تاكيد دارند كه ايران يكي از كشورهاي مهم منطقه خليج فارس است و بازار جهاني در انتظار تامين 60 درصد انرژي مورد نياز خود از خليج فارس است . بر اين اساس،ايران چه از نظر ذخاير وچه ازنظر سياست خارجي و امنيت خليج فارس نقش مهمي در آينده به عهده دارد .
همچنين از آن جا كه قيمت نفت و تقاضا براي نفت در چند سال اخير افزايش يافته و بازار نفت تنها از طريق توسعه ميادين نفت خليج فارس قادر به تامين تقاضاي رو به افزايش است،به نظر مي رسد كه بار ديگر نقش اوپك تقويت شده و حتي اوپك بيش از سال هاي دهه 1340 و 1350 قادر است كه بر بازار جهاني نفت اثر گذار باشد.
از اين رو، نقش ايران به عنوان رياست اوپك دقيقا زماني كه قيمت هاي نفت در اوج خود در 5 دهه اخير قرار دارد و تقاضا براي نفت روبه افزايش است و سرمايه گذاري هاي نفتي بايد در خليج فارس به شدت افزايش يابد مي تواند بسيار حايز اهميت باشد.
شركت هاي نفتي نيز در كنار اهميتي كه كشورهاي اوپك و خاورميانه براي ايران قائلند به اين موضوع توجه دارند كه افزايش سرمايه گذاري در ميادين نفت وگاز ايران بسيار با اهميت است و تحريم هاي غرب، نه تنها به زيان كشورهاي مصرف كننده است بلكه باعث از دست دادن فرصت سرمايه گذاري شركت هاي نفتي در ايران شده است و در آينده اين شركت هاي نفتي تحريم كننده و كشورهاي غربي هستند كه بيشترين زيان را از تحريم ايران مي بينند زيرا هر گونه بي توجهي به افزايش ظرفيت توليد نفت،عملا به افزايش بيشتر قيمت نفت منجر خواهد شد.
به عبارت ديگر، كشورهاي مصرف كننده نفت جهان كه هم كشورهاي غربي طرف تخاصم با ايران هستند و هم كشورهاي در حال ظهور آسيايي و آمريكاي لاتين در بين آنها هستند، انتظار دارند كه خليج فارس،اوپك و به خصوص كشورهاي ايران و عراق با سرمايه گذاري وافزايش توليد خود به تقاضاي رو به افزايش نفت پاسخ دهند.
براين اساس ،جمهوري اسلامي ايران،چه از نظر سياست خارجي و پافشاري بر مواضع و حقوق ملت ايران در برابر غرب،چه از نظر اثر گذاري بر كشورهاي اوپك و خليج فارس و تامين كننده امنيت منطقه خاورميانه و چه از نظر برخورداري از ذخاير و ظرفيت توسعه ميادين نفت وگاز بسيار مورد توجه قرار گرفته ودر سال هاي آينده جايگاه و نقش مهمتري در تحولات منطقه خواهد داشت.
به عبارت ديگر،ايران از يك فرصت تاريخي برخوردار شده كه مي تواند تامين كننده منافع بيشتر براي ملت ايران وكشورهاي اوپك ، خليج فارس ،خاورميانه ، كشورهاي اسلامي و منتقد غرب باشد. اما به همان اندازه بايد در برابر تهديدات،ترفندها و تحركات كشورهاي متخاصم هوشيار باشيم وخردمندانه عمل كنيم واز فرصت ايجاد شده براي تعادل در بازار نفت، تحقق قيمت مناسب و بدون نوسانات شديد، افزايش سرمايه گذاري در كشورهاي توسعه نيافته ونفت خيز و حفظ امنيت منطقه بهره ببريم .
همان طور كه مقام معظم رهبري، چند سال پيش خواستار تشكيل اوپك گازي شدند و در سند چشم انداز 20 ساله در افق 1404 خواستار آن شدند كه ايران در بين كشورهاي منطقه سرآمد صنعت و تجارت باشد و قدرت رقابتي كشور در رتبه اول منطقه باشد، لازم است كه از فرصت پيش آمده بهره ببريم و از ارتقاي جايگاه ايران بين كشورهاي منطقه چه از نظر سياسي وامنيتي و چه ازنظر رياست بر اوپك وكشورهاي صادر كننده نفت، به گونه اي استفاده كنيم كه سرمايه گذاري هاي صنعتي و صنايع نفت و گاز كشورهاي منطقه به خصوص در ايران و عراق با رشد قابل توجهي مواجه شود و متناسب با سهم ايران و عراق از ذخاير نفت وگاز جهان،شاهد افزايش ظرفيت توليد نفت وگاز اين كشورها باشيم.
حضور ايران در اوپك بايد علاوه بر دفاع از قيمت متناسب و جلوگيري از نوسانات قيمت نفت و گاز كه همه كشورهاي جهان و حتي كشورهاي نفت خيز را دچار مشكل مي كند بايد منجر به تقويت پيمانكاران ومتخصصان بومي كشورهاي عضو اوپك وافزايش سرمايه گذاري در ميادين نفتي و صنايع جانبي نفت وگاز شود و علاو ه بر خودكفايي در توليد فرآورده هاي نفتي،با افزايش ارزش افزوده صادرات محصولات نفتي مواجه شود و سرمايه گذاري هاي گسترده اي را در كشورهاي خليج فارس شاهد باشيم و طرح هاي مناسبي را براي پدافند غير عامل و دفاع از امنيت منطقه ارائه دهيم.
روش انتخاب رئيس اوپك
تا قبل از بروز جنگ تحميلي، دبيركلي اوپك به صورت الفبا و چرخشي به ترتيب از كشورهاي ايران، عراق، كويت، عربستان و ونزوئلا انتخاب ميشد، اما با وقوع جنگ، چون دبيركلي مجددا به ايران ميرسيد، كشورهاي عربي با ارائه اين پست به كشورمان مخالفت كردند و از آن به بعد دبيركل اوپك بيشتر از كشورهاي خارج از حوزه خليجفارس انتخاب شده است كه ونزوئلا نمونه بارز آن است.
روش فعلي انتخاب دبيركل نيز پس از بروز اختلافات يادشده به شيوه «اجماع»، يعني رايگيري و راي مثبت همه اعضاست. روشن است با توجه به نفوذ سياسي غربيها بر كشورهاي عربي توليدكننده نفت در خليج فارس، رسيدن ايران به دبيركلي اوپك با موانع بسياري همراه است. هرچند دبيركل در تصميمگيريهاي اصلي اوپك حق راي ندارد، اما چون در واقع اوست كه زمينه اين تصميمگيريها را فراهم ميكند، لذا كشوري كه سمت دبيركلي را در اختيار داشته باشد، توان مضاعفي در ديپلماتهاي نفتي خود و تاثيرگذاري در تصميمات سازماني كه 40 درصد از كل نفت دنيا را توليد ميكند، به دست خواهد آورد.
هماكنون ويلسون پاستور، وزير نفت اكوادور رياست اوپك را به عهده دارد و وزير نفت ايران، نايب رئيس وي است كه از سال آينده ميلادي ـ كه از ديماه 89 آغاز ميشود ـ ميركاظمي رسما رياست بزرگترين سازمان صادركننده نفت جهان را عهدهدار خواهد شد. در اوپك 2 مرجع قدرت و مديريت وجود دارد كه رياست كنفرانس و دبيركلي آن را تشكيل ميدهد.
به گزارش «بولتن»، اين انتخاب كه بعد از 36 سال رياست اوپك را نصيب ايران كرده است از جهات مختلف حايز اهميت و ارزيابي است . زيرا با وجود مخالفت اعضاي اوپك و فشار كشورهاي غربي با رياست ايران بر اوپك در 36 سال گذشته، درشرايطي ايران به رياست اوپك انتخاب شده كه دولت محمود احمدي نژاد در پرونده هسته اي، مسئله فلسطين و رژيم صهيونيستي و روند مديريت جهان و سياست خارجي ، به انتقاد و پايداري در مقابل كشورهاي غربي مشهور شده و جمهوري اسلامي بيش از هر دوره اي در سه دهه گذشته بر مواضع خود در احقاق حقوق ملت ايران و ملت هاي تحت ستم دنيا و انتقاد از عملكرد آمريكا وبرخي كشورهاي غربي پا فشاري مي كند.
اين موضوع نشان مي دهد كه نه تنها برخي كشورهاي مسلمان، بلكه بسياري از كشورهاي در حال توسعه و جهان سومي كه تاكنون بي طرف يا خنثي بوده اند،ديگر نمي توانند در مقابل دخالت ها و زياده خواهي هاي كشورهاي غربي سكوت كنند و مواضع برحق جمهوري اسلامي را ناديده بگيرند.
همزماني دو رويداد ديدار محمود احمدي نژاد رئيس جهور از لبنان و استقبال گسترده و انبوه مردم از او و حيرت رسانه هاي غربي از اين ديدار و انتخاب ايران به عنوان رياست اوپك،نشان مي دهد كه مواضع بسياري از كشورهاي در حال توسعه به جمهوري اسلامي نزديك شده و توطئه ها و دخالت ها و ترفندهاي كشورهاي غربي و تحريم هاي سياسي غرب عليه ايران را خنثي كرده است . زيرا چه در استقبال از رئيس جمهور ايران و چه در مديريت اوپك، توجه كشورهاي نفت خيز و ساير كشورهاي منطقه خليج فارس و خاورميانه به ايران افزايش يافته است .
از آن زماني كه وزير نفت ونزوئلا و وزير نفت ايران طرح تشكيل اوپك را پيشنهاد و بررسي كرده اند و در سپتامبر 1960 پنج كشور ايران،ونزوئلا، عراق،عربستان و كويت پايه گذار اوپك در بغداد تشكيل جلسه دادند و اوپك را پايه گذاري كردند 50 سال مي گذرد ، اما دراين نكته كه آيا واكنش كشورهاي صادر كننده نفت در مقابل كشورهاي مصرف كننده بزرگ نفت به خصوص آمريكا و كشورهاي غربي موثر بوده است يا خير،ديدگاه هاي متناقضي وجود دارد .
نقل است كه وزير نفت ايران در ديدار با وزير نفت ونزوئلا مشاهده كرد كه روي ديوار دفتر وزير نفت ونزوئلا،عكس دكتر محمد مصدق را ديده و او از جمال عبدالناصر، جواهرلعل نهرو، گاندي و ديگران سخن گفته و تاكيد كرده كه اعضاي اوپك براي رسيدن به قيمت مناسب و فروش عادلانه نفت و احقاق حق ملت هاي خود، بايد از الگوهاي واكنشي در برابر غرب ومصرف كنندگان بزرگ بهره ببرند و به گونه اي عمل كنند كه دخالت شركت ها وكشورهاي غربي را كاهش دهند.
در 50 سال گذشته در بسياري از مواقع، جلسات اوپك بر بازار و قيمت نفت اثر قابل توجهي داشته و باعث افزايش نسبي قيمت نفت وجلوگيري از زياده خواهي كشورهاي غربي شده است.
اگر چه سهم اوپك از بازار جهاني نفت از 40 درصد در برخي سال ها به حدود 34 درصد و 30 درصد در دوره هاي بعد كاهش يافت اما همين سهم زير 40 درصدي اوپك بر تعادل بازار و قيمت ها اثر بسياري داشته است.
ايران نيز به عنوان پايه گذار اوپك با نقش موثر سياسي كه در اين سازمان داشته با برخورداري از ظرفيت توليد 6 تا 4 ميليون بشكه نفت خود در 5 دهه گذشته ، برخورداري از پنجمين ذخاير نفت جهان با بيش از 120 ميليارد بشكه نفت و دومين ذخاير گاز جهان، كه در مجموع حدود 10 درصد انرژي جهان را به خود اختصاص داده همواره بر بازار نفت و روند قيمت ها و سياست اوپك تاثير گذار بوده است .
اگر چه در دهه 1360 و 1370 شمسي،اوپك نتوانست از قيمت هاي بالاي نفت برخوردار شود اما در سال هاي دهه 1380 شمسي و به خصوص سال هاي 1384 كه دولت احمدي نژاد در ايران بر سركار بوده، قيمت نفت با افزايش مواجه شد و قيمت نفت تا مرز 130 دلار در سال 1387 به پيش رفت.
همچنين از آن جا كه توليد ميادين نفتي ساير كشورهاي غير اوپك مانند خليج مكزيك،درياي شمال،تگزاس، روسيه و ... به حداكثر ظرفيت خود رسيده و تقاضا براي نفت در سال هاي اخير به خاطر رشد اقتصاد چين،هند،برزيل و ساير اقتصادهاي در حال ظهور افزايش يافته است در نتيجه نقش كشورهاي اوپك و به خصوص ايران رو به افزايش است.
در حال حاضر هر گونه افزايش توليد نفت جهان بايد از طريق خليج فارس و اعضاي اوپك تامين شود . شركت هاي نفتي نيز بر اين نكته تاكيد دارند كه ايران يكي از كشورهاي مهم منطقه خليج فارس است و بازار جهاني در انتظار تامين 60 درصد انرژي مورد نياز خود از خليج فارس است . بر اين اساس،ايران چه از نظر ذخاير وچه ازنظر سياست خارجي و امنيت خليج فارس نقش مهمي در آينده به عهده دارد .
همچنين از آن جا كه قيمت نفت و تقاضا براي نفت در چند سال اخير افزايش يافته و بازار نفت تنها از طريق توسعه ميادين نفت خليج فارس قادر به تامين تقاضاي رو به افزايش است،به نظر مي رسد كه بار ديگر نقش اوپك تقويت شده و حتي اوپك بيش از سال هاي دهه 1340 و 1350 قادر است كه بر بازار جهاني نفت اثر گذار باشد.
از اين رو، نقش ايران به عنوان رياست اوپك دقيقا زماني كه قيمت هاي نفت در اوج خود در 5 دهه اخير قرار دارد و تقاضا براي نفت روبه افزايش است و سرمايه گذاري هاي نفتي بايد در خليج فارس به شدت افزايش يابد مي تواند بسيار حايز اهميت باشد.
شركت هاي نفتي نيز در كنار اهميتي كه كشورهاي اوپك و خاورميانه براي ايران قائلند به اين موضوع توجه دارند كه افزايش سرمايه گذاري در ميادين نفت وگاز ايران بسيار با اهميت است و تحريم هاي غرب، نه تنها به زيان كشورهاي مصرف كننده است بلكه باعث از دست دادن فرصت سرمايه گذاري شركت هاي نفتي در ايران شده است و در آينده اين شركت هاي نفتي تحريم كننده و كشورهاي غربي هستند كه بيشترين زيان را از تحريم ايران مي بينند زيرا هر گونه بي توجهي به افزايش ظرفيت توليد نفت،عملا به افزايش بيشتر قيمت نفت منجر خواهد شد.
به عبارت ديگر، كشورهاي مصرف كننده نفت جهان كه هم كشورهاي غربي طرف تخاصم با ايران هستند و هم كشورهاي در حال ظهور آسيايي و آمريكاي لاتين در بين آنها هستند، انتظار دارند كه خليج فارس،اوپك و به خصوص كشورهاي ايران و عراق با سرمايه گذاري وافزايش توليد خود به تقاضاي رو به افزايش نفت پاسخ دهند.
براين اساس ،جمهوري اسلامي ايران،چه از نظر سياست خارجي و پافشاري بر مواضع و حقوق ملت ايران در برابر غرب،چه از نظر اثر گذاري بر كشورهاي اوپك و خليج فارس و تامين كننده امنيت منطقه خاورميانه و چه از نظر برخورداري از ذخاير و ظرفيت توسعه ميادين نفت وگاز بسيار مورد توجه قرار گرفته ودر سال هاي آينده جايگاه و نقش مهمتري در تحولات منطقه خواهد داشت.
به عبارت ديگر،ايران از يك فرصت تاريخي برخوردار شده كه مي تواند تامين كننده منافع بيشتر براي ملت ايران وكشورهاي اوپك ، خليج فارس ،خاورميانه ، كشورهاي اسلامي و منتقد غرب باشد. اما به همان اندازه بايد در برابر تهديدات،ترفندها و تحركات كشورهاي متخاصم هوشيار باشيم وخردمندانه عمل كنيم واز فرصت ايجاد شده براي تعادل در بازار نفت، تحقق قيمت مناسب و بدون نوسانات شديد، افزايش سرمايه گذاري در كشورهاي توسعه نيافته ونفت خيز و حفظ امنيت منطقه بهره ببريم .
همان طور كه مقام معظم رهبري، چند سال پيش خواستار تشكيل اوپك گازي شدند و در سند چشم انداز 20 ساله در افق 1404 خواستار آن شدند كه ايران در بين كشورهاي منطقه سرآمد صنعت و تجارت باشد و قدرت رقابتي كشور در رتبه اول منطقه باشد، لازم است كه از فرصت پيش آمده بهره ببريم و از ارتقاي جايگاه ايران بين كشورهاي منطقه چه از نظر سياسي وامنيتي و چه ازنظر رياست بر اوپك وكشورهاي صادر كننده نفت، به گونه اي استفاده كنيم كه سرمايه گذاري هاي صنعتي و صنايع نفت و گاز كشورهاي منطقه به خصوص در ايران و عراق با رشد قابل توجهي مواجه شود و متناسب با سهم ايران و عراق از ذخاير نفت وگاز جهان،شاهد افزايش ظرفيت توليد نفت وگاز اين كشورها باشيم.
حضور ايران در اوپك بايد علاوه بر دفاع از قيمت متناسب و جلوگيري از نوسانات قيمت نفت و گاز كه همه كشورهاي جهان و حتي كشورهاي نفت خيز را دچار مشكل مي كند بايد منجر به تقويت پيمانكاران ومتخصصان بومي كشورهاي عضو اوپك وافزايش سرمايه گذاري در ميادين نفتي و صنايع جانبي نفت وگاز شود و علاو ه بر خودكفايي در توليد فرآورده هاي نفتي،با افزايش ارزش افزوده صادرات محصولات نفتي مواجه شود و سرمايه گذاري هاي گسترده اي را در كشورهاي خليج فارس شاهد باشيم و طرح هاي مناسبي را براي پدافند غير عامل و دفاع از امنيت منطقه ارائه دهيم.
روش انتخاب رئيس اوپك
تا قبل از بروز جنگ تحميلي، دبيركلي اوپك به صورت الفبا و چرخشي به ترتيب از كشورهاي ايران، عراق، كويت، عربستان و ونزوئلا انتخاب ميشد، اما با وقوع جنگ، چون دبيركلي مجددا به ايران ميرسيد، كشورهاي عربي با ارائه اين پست به كشورمان مخالفت كردند و از آن به بعد دبيركل اوپك بيشتر از كشورهاي خارج از حوزه خليجفارس انتخاب شده است كه ونزوئلا نمونه بارز آن است.
روش فعلي انتخاب دبيركل نيز پس از بروز اختلافات يادشده به شيوه «اجماع»، يعني رايگيري و راي مثبت همه اعضاست. روشن است با توجه به نفوذ سياسي غربيها بر كشورهاي عربي توليدكننده نفت در خليج فارس، رسيدن ايران به دبيركلي اوپك با موانع بسياري همراه است. هرچند دبيركل در تصميمگيريهاي اصلي اوپك حق راي ندارد، اما چون در واقع اوست كه زمينه اين تصميمگيريها را فراهم ميكند، لذا كشوري كه سمت دبيركلي را در اختيار داشته باشد، توان مضاعفي در ديپلماتهاي نفتي خود و تاثيرگذاري در تصميمات سازماني كه 40 درصد از كل نفت دنيا را توليد ميكند، به دست خواهد آورد.
هماكنون ويلسون پاستور، وزير نفت اكوادور رياست اوپك را به عهده دارد و وزير نفت ايران، نايب رئيس وي است كه از سال آينده ميلادي ـ كه از ديماه 89 آغاز ميشود ـ ميركاظمي رسما رياست بزرگترين سازمان صادركننده نفت جهان را عهدهدار خواهد شد. در اوپك 2 مرجع قدرت و مديريت وجود دارد كه رياست كنفرانس و دبيركلي آن را تشكيل ميدهد.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
