کد خبر: ۳۱۴۹۷۱
تاریخ انتشار: ۲۲ آذر ۱۳۹۴ - ۱۹:۳۷
بسته روزانه بولتن نیوز در حوزه فرهنگ/ 22 آذر 94
آرمان، آفتاب یزد، ابتکار، اعتماد، افکار، اطلاعات، ایران، تفاهم، جام جم، جوان، جمهوری اسلامی، حمایت، خراسان، راه مردم، حمایت، روزان، رویش ملت، سیاست روز، شرق، شهروند، قانون، قدس، کیهان، مردم سالاری، وطن امروز و همشهری روزنامه هایی هستند که روزانه به آن‌ها پرداخته و سعی می کنیم گلچینی از بهترین های آنها را در یک سبد فرهنگی به خدمت شما عرضه کنیم.
گروه فرهنگی- امروزه رسانه‌ای نیست که فعالیت داشته باشد و به مقولات فرهنگی توجهی نکند. چه اینکه فرهنگ و رسانه دو روی یک سکه بوده و اصلاً نمی‌توان دم از کار رسانه ای زد ولی مقولات فرهنگی را نادیده گرفت. در این شرایط، یکی از مهمترین رسانه‌هایی که از قدیم الایام و به طور مدام، موضوعات فرهنگی را مورد بررسی قرار داده است، روزنامه‌ها بودند. تا جایی که بعید است تا امروز روزنامه منتشر شده باشد که هیچ بهره ای از فرهنگ نبرده باشد.

به گزارش بولتن نیوز، در روزگار ما نیز روزنامه های موجود با گرایشات سیاسی و فکری گوناگون، دست به این کار زده و در قالب‌های مختلف، به مسائل فرهنگی می پردازند. اما نکته اینجاست که این همه تولیدات فرهنگی منتشر شده در روزنامه‌ها برای دیده شدن پا به این جهان گذاشته اند. به عبارت دیگر، مطلبی که دیده نشود گویی اصلاً تولید نشده است. اما آیا با حجم انبوه سایت‌ها و مجلات و روزنامه‌ها و رسانه‌های مختلف دیگری که وجود دارد، می‌توان به همه آن‌ها پرداخت و مطالب شان را از نظر گذراند؟ جواب معلوم است …

فرهنگ در رسانه

به همین دلیل ما در بولتن نیوز سعی کرده‌ایم تا از این به بعد و در قالب صفحه«فرهنگ در رسانه»به بازخوانی و بازنشر اصلی‌ترین مطالب فرهنگی روزنامه‌ها بپردازیم. به عبارت دیگر، «فرهنگ در رسانه»تلاشی است برای تبلور روزانه تراوشات فرهنگی روزنامه های کشور. تا به این طریق، حداقل اصلی‌ترین مقولات فرهنگی که در روزنامه‌ها منتشر شده است، توسط مخاطبین دیده شود. البته ما از همین جا، دست همکاری خود را به سمت همگان دراز کرده و از همه کسانی که تمایل دارند به انحای مختلف در این زمینه به ما کمک کنند، دعوت می‌کنیم تا در کنار ما، به ارتقای صفحه«فرهنگ در رسانه»کمک کنند.

آرمان، آفتاب یزد، ابتکار، اعتماد، افکار، اطلاعات، ایران، تفاهم، جام جم، جوان، جمهوری اسلامی، حمایت، خراسان، راه مردم، حمایت، روزان، رویش ملت، سیاست روز، شرق، شهروند، قانون، قدس، کیهان، مردم سالاری، وطن امروز و همشهری روزنامه هایی هستند که روزانه به آن‌ها پرداخته و سعی می کنیم گلچینی از بهترین های آنها را در یک سبد فرهنگی به خدمت شما عرضه کنیم.

***

آرمان/تماشاخانه‌های تهران نونوار می‌شوند

بیش از 15 اثر نمایشی جدید از این هفته، روانه سالن‌های تئاتری پایتخت می‌شوند.دور جدید فعالیت سالن‌های نمایشی از روز 22 آذرماه آغاز می‌شود و در این بین علاوه بر برپایی هفته تئاتر لهستان شاهد حضور کارگردان‌هایی که مدت زمانی است، اثری را به صحنه نیاورده‌اند، خواهیم بود.به گزارش ایسنا، در این گزارش برنامه اجرای تعدادی از سالن‌های نمایشی شهر تهران معرفی می‌شود، ابتدا به مرور برنامه‌های نمایشی هفته تئاتر لهستان می‌پردازیم.

هفته تئاتر لهستان در تهران

در هفته تئاتر لهستان طبق برنامه‌ریزی‌های صورت گرفته علاوه بر برگزاری جلسات سخنرانی و نقد چند نمایش هم قرار است اجرا شود که در بین آن‌ها آتیلا پسیانی هم نمایشی را به صحنه می‌برد.بر این اساس «وضعیت صفر» به کارگردانی آتیلا پسیانی در روزهای 26 و 27 آذرماه از ساعت 19 و 30 اجرا می‌شود.این نمایش به نویسندگی محمد چرمشیر طبق آنچه پیش از این گفته شده بود با بازی فاطمه نقوی در سالن «چهارسو» به صحنه می‌رود.«لهستان: دیون 1961» یکی دیگر از نمایش‌هایی است که به مناسبت هفته لهستان در سالن چهارسو مجموعه تئاترشهر در دو نوبت 17 و 30 و 20 و 30 روز امروز 22 آذرماه اجرا می‌شود.این نمایش یک ساعت و 20 دقیقه‌ای توسط کومونا ورشو نوشته شده و کارگردانی می‌شود.«آن هلی» هم نمایش دیگری است که در قالب هفته تئاتر لهستان در روزهای 24 و 25 آذرماه در سالن تئاتر تهران واقع در خیابان جمهوری به صحنه می‌رود.یکی دیگر از نمایش‌هایی گه در این هفته اجرا می‌شود، «فاست» نام دارد که از روز 23 آذرماه به مدت دو شب به صحنه می‌رود.این نمایش یک ساعته که طبق اعلام از حوالی ساعت 22 در پارکینگ تالار وحدت اجرا خواهد شد، با اجرای حرکات موزون و براساس قطعه‌ای از دکتر فاست معروف (نمایشنامه‌های گوته و مارلو) توسط مارچین هریک نوشته و کارگردانی شده است.

تئاترشهر

در مجموعه تئاترشهر که همچنان خبری از اتمام بازسازی سالن قشقایی نیست، به جز «ترور» که در سالن اصلی اجرا می‌شود، قرار است افروز فروزند پس از سال‌ها نمایشی را با نام «بهمن» به صحنه ببرد.در این نمایش که اجرای آن از 23 آذر در سالن «سایه» مجموعه تئاترشهر آغاز می‌شود، سیما تیرانداز، نگار عابدی، علی عطایی پیرکوه، پژمان عبدی، محمدعلی حسینعلی پور، غزاله جزایری، علی باروتی، جواد پولادی، پژند سلیمانی، تایماز رضوانی، علیرضا زارع پرست، حامد فعال، فرهاد رشیدی و مهسا طهماسبی به عنوان بازیگر حضور دارند.نویسنده و کارگردان «بهمن» افروز فروزند است که هر شب از ساعت 19 به مدت یک ساعت و 40 دقیقه تا 25 دی‌ماه پذیرای علاقه‌مندان به تئاتر است.در سالن «چهارسو» نیز سرانجام خیرا... تقیانی‌پور موفق به اجرای نمایش «بوقلون» خود شده که در جشنواره تئاتر فجر سال گذشته با استقبال و کسب جوایزی همراه شد.در «بوقلمون» که از 25 آذر تا 25 دی‌ماه در سالن چهارسو اجرا می‌شود، علی سلیمانی سرنسری، سیروس همتی، مه لقا باقری، محمد صادق ملک، جواد پورزند، وحید نفر، سامان دارابی، محمد هادی عطایی، حسین شفیعی، ابوالفضل حاجی علی خانی، مهدی پناهی، محمد شکری، میلاد ابراهیمی و محسن سلیمانی به عنوان بازیگر حضور دارند.«بوقلمون» به نویسندکی خیرا... تقیانی‌پور از ساعت 19 و 30 به صحنه می‌رود.

http://honardastan.ir/wp-content/uploads/2015/12/1815525.jpg

تماشاخانه ایرانشهر

در سالن استاد «سمندریان» این تماشاخانه قرار است، جدیدترین کار رضا گوران با نام «شب آوازهایش را می‌خواند» اجرا شود.اجرای این نمایش که از 24 آذرماه آغاز می‌شود با بازی باران کوثری، نوید محمدزاده، سعید چنگیزیان و نیلوفر زوارق همراه است.دست‌اندرکاران «شب آوازهایش را می‌خواند» تا 23 دی‌ماه از ساعت 20 به مدت یک ساعت و 20 دقیقه میزبان تماشاگران خود خواهند بود.این نمایش اثری به نویسندگی یون فوسه است.در دیگر سالن تماشاخانه ایرانشهر نیز قرار است نمایش «قرار» به نویسندگی و کارگردانی مهرداد کوروش‌نیا به صحنه برود.«قرار» با بازی سعید دشتی، رضا رباط جزی، سارا عباسپور و حمید رضا معدنکن و بازیگر خردسال: پارسا قره‌داغی از ساعت 19 و 30 هر شب به مدت یک ماه در سالن استاد ناظرزاده کرمانی اجرا می‌شود.

عظیم موسوی با دو نمایش

عظیم موسوی دو نمایش «اندر حکایت بلدیه اصفهان» به نویسندگی اردشیر صالح‌پور و «کابوس‌های مرد مشکوک» به نویسندگی محمدحسین ناصربخت را از امروز 22 آذر ماه در تماشاخانه سنگلج به روی صحنه می‌برد.نمایش کمدی موزیکال اندر حکایت بلدیه اصفهان که یک روایت مستند تاریخ از دوره قاجار است با بهره گیری از مجالس شادی آور زنانه به اجرا در می‌آید. در این نمایش بازیگرانی چون گیتی قاسمی، افسانه باباامینه، لیلا ارجمند پیوند، پریناز لطف ا...ی، باران ستوده، آهو کاظمی، علی جباری، نیوشا سردشتی و آتش تقی پور ایفای نقش می کنند.نمایش کابوسهای مرد مشکوک هم اتفاقاتی را در دوره قاجار با بهره‌گیری از نمایش تخت حوضی روایت می‌کند. در این نمایش هم بازیگرانی چون مجید علم بیگی، لیلا ارجمند پیوند، میثم یوسفی، مهدی نوری، مجید لیاقت، شهاب راحله، حبیب ا... اعتصام، محمد پارسا حسینی، صادق نیکجو، داوود اسد...ی و منیر لطفیان بابکی به‌روی صحنه می‌روند.نمایش اندر حکایت بلدیه اصفهان ساعت 18 و 30 و نمایش کابوسهای مرد مشکوک ساعت 20 هر شب به غیر از شنبه‌ها در تماشاخانه سنگلج به روی صحنه می‌رود.

تماشاخانه استاد مشایخی

نمایش «آوریل 1912» به کارگردانی فرید قادرپناه و رامین معصومیان از 22 آذرماه در تماشاخانه استاد جمشید مشایخی (چهار راه ولیعصر) میزبان تماشاگران خود است.در «آوریل 1912» که تا 30 دی‌ماه از 20 و 30 و به مدت حدود یک ساعت بر صحنه خواهد بود، کاوه مرحمتی، مریم قربانیان، رامین جعفری، مینا زرنانی، امین جلالی، امونا پیکریان، سید جواد حسینی، مریم ایمانی کیا و علی خسروجردی بازی می‌کنند.دیگر نمایش این تماشاخانه که اجرای آن هم از 22 آذر شروع می‌شود «قایقانع» است که از 18:15 به صحنه می‌رود.این نمایش را که توسط محمدرضا سجادیان نوشته شده است بهادر آذری کارگردانی می‌کند.بازیگران «قاینقاع» هم فرشته آلوسی، آزاده مشعشعی و محمدرضا سجادیان هستند.

تماشاخانه دراما

«پهلوان کچل و اژدها» نام نمایشی است که از امروز در این سالن تقریباً تازه تاسیس اجرا می‌شود.در این نمایش که تا هفتم دی ماه اجرا خواهد شد، مهدی میر اکبری، فاطمه عباسی، علی مراقی، شهرزاد صانع، امیر ابراهیم زاده و علی آتشانی بازی می‌کنند.«پهلوان کچل و اژدها» را داود فتحعلی‌بیگی نوشته و علی آتشانی نیز آن را کارگردانی می‌کند، این اثر از ساعت 20 و 30 اجرا می‌شود.نمایش دیگری که در تماشاخانه دراما از 22 آذر اجرا می‌شود، «دردسر بزرگ آقای مدیر» نام دارد که تا هشتم دی‌ماه بر صحنه می‌ماند.نویسنده این نمایش امیر پناهی‌فر است که فرشید ناصری آن را کارگردانی می‌کند.محمد صادق ملک(ملکی)، محمد صدیقی مهر، شهروز شبستری، امیرپناهی فر، علیرضا مؤیدی، داریوش حق‌ دوست، بهروز پرنیان و فرشید ناصری بازیگران این نمایش هستند که از ساعت 18 و 30 میزبان تماشاگران خود خواهند بود.

فرهنگسرای نیاوران

از فردا (23 آذر) در سالن خلیج فارس فرهنگسرای نیاوران نمایش «خانه عروسک» کاری از جواد مولانیا به صحنه می‌رود.مولانیا که پیش‌تر به عنوان مجری تلویزیون نیز شناخته می‌شد، این نمایش را برای اجرا تا دوم بهمن و از ساعت 17 و 30 به مدت بیش از یک ساعت آماده کرده است.«خانه عروسک» اقتباسی از نمایشنامه هنریک ایبسن و نوشته شده توسط مجید رحیمی جعفری است.در این نمایش لیلا بلوکات، آزاده زارعی، سام کبودوند، فریدون محرابی و جواد مولانیا بازی می‌کنند.

http://www.ana.ir/Media/Image/1394/08/27/635834544596621849.jpg

خانه هنرمندان

سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان ایران از امروز 22 آذرماه میزبان نمایش برگزیده جشنواره تئاتر عروسکی مبارک یعنی «کابوس‌هایی در مضرات دخانیات» است.این نمایش که براساس نمایشنامه «مضرات دخانیات» آنتوان چخوف طراحی و به نگارش درآمده است، توسط افسانه زمانی کارگردانی می‌شود.«کابوس‌هایی در مضرات دخانیات» 50 دقیقه‌ای با بازی فرزین محدث اجرا می‌شود و تا 13 دی‌ماه نیز بر صحنه خواهد بود.«دشمن بچه‌های شهر» نام دیگر نمایشی است که از فردا 23 آذر در سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان ایران به صحنه می‌رود.این نمایش که اجرای آن از ساعت 15:30 شروع می‌شود به صورت کارگاهی و براساس نمایشنامه «دشمن مردم» هنریک ایبسن نوشته شده است.سامی صالحی ثابت «دشمن بچه‌های شهر» را کارگردانی می‌کند و تعدادی نوجوان از جمله مینو متقی، نیوشا خواجه حسینی، سویل مهراندیش، علیرضا خدابخش، میثم مرادی، بهنام حقانی در آن بازی می‌کنند.

تالار محراب

سالن اصلی تالار محراب از 22 آذر میزبان تماشاگران نمایش «فاست به روایت شرق» است که توسط مریم میرعابدی و مریم رها آماده شده است.اجرای این نمایش 55 دقیقه‌ای که تا 25 دی‌ماه نیز بر صحنه خواهد بود با بازی محمد طیب طاهر، حمید عرب، مصطفی ایزدی، لیلی جنیدی، ستاره حامدی و مریم میرعابدی اجرا می‌شود.

تماشاخانه باران

«کمدی اتفاقات» در دور جدید اجرای خود از 22 آذرماه به تماشاخانه باران می‌آید و از ساعت 18 و 15 به مدت یک ساعت تا چهارم دی‌ماه اجرا می‌شود.نویسنده این نمایش ادواردو دفیلیپو است و میثم عبدی کارگردانی آن را بر عهده دارد.در «کمدی اتفاقات» که توسط منوچهر رمضانی دراماتورژی شده است، عباس جمشیدی، فریبا امینیان، منصور اسکندری، منوچهر رمضانی، سینوره کفاش طلب، مهدی مجنونی، امین قاضی، اسماعیل باستانی و... بازی می‌کنند.

تماشاخانه فانوس

این تماشاخانه از امروز میزبان تماشاگران نمایش «مخمصه در پالرمو» است که توسط سید علی میری کارگردانی می‌شود.در «مخمصه در پالرمو» سهیل عبدی، محمداصغری و سیدعلی میری بازی می‌کنند و تا18 دی‌ماه هم اجرا خواهند داشت.

تماشاخانه ارغنون

و در آخر به سالن تازه تاسیس ارغنون می‌رسیم که مانند دیگر سالن‌های نمایشی از امروز نمایش جدیدی را روی صحنه می‌برد.«مردان بیوه» اثری از داریو فو است و ولی زارع آن را کارگردانی می‌کند، مرجان صفابخش، داود زارع، رعنا آقا بزرگی، نیلوفر رضایی، مهدی اسدی، مهدی سقا بازی می‌کنند.

ارمان/جشنواره‌ سینما حقیقت برپا می‌شود

آغاز ماراتن مستندسازان از امروز

برنامه اولین روز از نهمین دوره جشنواره بین المللی فیلم مستند ایران «سینما حقیقت» اعلام شد.به گزارش مهر، نهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم مستند ایران «سینماحقیقت» از ساعت 9 و 30 دقیقه صبح امروز ۲۲ آذرماه ۹۴ و با حضور جمعی از مدیران، مستندسازان و علاقه‌مندان سینمای مستند در سینما فلسطین آغاز به‌کار می‌کند. در اولین روز برپایی جشنواره بین‌المللی «سینماحقیقت» و از ساعت 18 و 15 دقیقه عصر امروز ۲۲ آذرماه، بزرگداشت زنده‌ یاد محمدرضا مقدسیان و رونمایی از آخرین فیلم این مستندساز فقید با عنوان «خیلی خیلی محرمانه» در سالن شماره ۲ سینما فلسطین برگزار خواهد شد.

http://cinemapress.ir/old/larg_pic/21-8-1389/IMAGE634251563804375000.jpg?ts=

برنامه‌ افتتاحیه فیلم مستند «من ناصر حجازی هستم» که با جشن تولد ۶۶ سالگی این فوتبالیست همراه است، از ساعت ۲۰ یکشنبه شب ۲۲ آذر ماه و با حضور خانواده حجازی و جمعی از فوتبالیست‌های کشور، در سالن شماره یک سینما فلسطین برپا می شود.مستند بلند «ببین چی می‌گم مارلون» که پرتره‌ای از «مارلون براندو» بازیگر شناخته شده سینمای جهان است از ساعت ۲۱:۴۵ در سالن شماره یک سینما فلسطین روی پرده می‌رود.آیدا پناهنده که با فیلم سینمایی «ناهید» موفق به کسب جایزه از بخش «نوعی نگاه» جشنواره فیلم کن ۲۰۱۵ شده نیز با رونمایی از آخرین اثر مستند خود با نام «برزخ» در شب نخست جشنواره «سینماحقیقت» به استقبال مخاطبان سینمای مستند می‌رود. این فیلم از ساعت ۲۲ امشب در سالن شماره ۲ فلسطین اکران می‌شود.در بخش جایزه بین‌المللی شهید آوینی هم که از ساعت ۱۶ در سالن شماره ۳ سینما فلسطین آغار می‌شود، فیلم‌های «بازگرد» ماریا مآوتی، «کارت پستالی از آسمان» علی و مهدی فرقانی روی پرده می‌روند.بخش «خارج از مسابقه» که آخرین سانس شب‌های سینماحقیقت است به نمایش آخرین اثر مستند ناهید رضایی با عنوان «پیرمرد و دریا» که مستندی درباره‌ تاریخ ترجمه در ایران است، اختصاص دارد. این فیلم از ساعت 21 و 45 دقیقه در سالن شماره ۳ فلسطین اکران می‌شود.در سینما سپیده و در سانس‌های مختلف روز اول جشنواره هم مستندهایی چون :A۱۵۷ ساخته بهروز نورانی‌پور، ساعت 9 و 45 دقیقه، «پل» امیرحسین نوروزی، ساعت 14 و 15 دقیقه، «فصل هرس» ساخته لقمان خالدی ساعت 18 و 15 دقیقه، «بازی» ساخته امین رحیمی ساعت ۲۲ نمایش داده می شود.مستند «هیچکاک/ تروفو» از ساعت 20 و 15 دقیقه در سالن اصلی سینما سپیده به نمایش در می‌آید.جشنواره بین‌المللی «سینماحقیقت» از ساعت 9 و 30 دقیقه صبح تا ۲۳ شب روزهای ۲۲ تا ۲۸ آذرماه ۹۴، در سینما فلسطین و سینما سپیده پذیرای عموم علاقه‌مندان سینمای مستند است.

آرمان/«احمد منزوی» درگذشت

پیکر مرحوم «احمد منزوی» پژوهشگر ادبیات که شامگاه 20 آذرماه در سن 90سالگی در خانه‌اش درگذشت، از مقابل مرکز دایره‌المعارف بزرگ اسلامی تشییع می‌شود.علی دهباشی در گفت‌وگو با ایسنا در این‌باره گفت: مراسم تشییع این پژوهشگر روز سه شنبه 24 آذر ماه ساعت 8 و 30 دقیقه صبح از محل مرکز دایره المعارف بزرگ اسلامی تشییع و در قطعه نام آوران بهشت زهرا (س) به خاک سپرده می‌شود.او درباره مرحوم منزوی نیز گفت: بدون اغراق او با عشق به کتاب درگذشت. او 14 سال از عمر خود را در پاکستان صرف فهرست‌نویسی نسخه‌های خطی کرد که در آستانه نابودی بودند و با عشقی که به کتاب و فرهنگ ایران داشت، تمام زندگی خود را صرف این کار کرد.وی افزود: منزوی در چند سال اخیر روز‌به‌روز ناتوان‌تر می‌شد، به‌طوری که اواخر با صندلی چرخ‌دار رفت‌وآمد می‌کرد و علت اصلی فوت او نیز کهولت سن بود.اصغر دادبه، استاد ادبیات و عضو دایره‌المعارف اسلامی نیز درباره این محقق گفت: همواره گفته‌ام که محقق واقعی کسی است که به موضوع تحقیق به‌مثابه معشوق نگاه کند و اگر چنین نباشد کاسب‌کاری بیش نیست.وی افزود: معدودند کسانی که عمر خود را عاشقانه صرف تحقیق می‌کنند، بی‌تردید احمد منزوی و برادر مرحومش علینقلی منزوی نیز از مردان واقعی بودند و چنین نگاهی داشتند.

http://newsmedia.tasnimnews.com/Tasnim/Uploaded/Image/1394/09/21/13940921020239226691924.jpg

دادبه درباره فعالیت‌های مرحوم منزوی و تأثیر او در حوزه پژوهش ادبی، اظهار کرد: او سال‌های زیادی در اسلام‌آباد پاکستان در یک کتابخانه چند متری زندگی و کار کرد و هر کسی او را می‌دید بی‌تردید می‌فهمید که عاشقانه فعالیت می‌کند. در مرکز دایره‌المعارف اسلامی هم تا روزی که بود، صادقانه فعالیت کرد و تا توان داشت کوشید و کاری کرد که برای تمام محققان آینده راهگشاست. امیدوارم جوان‌ها نیز از او درس بگیرند و قدم در راهی که او نهاد و چنان که او نهاد بگذارند.نصرا... پورجوادی، استاد دانشگاه و پژوهشگر نیز درباره احمد منزوی گفت: او از معدود کسانی بود که ما را با ذخائر عظیمی که از تمدن اسلامی به‌جا مانده بود آشنا کرد. مرحوم پدر و برادر او چنین نقشی داشتند، ولی از ویژگی‌های کار او این بود که روی آثار فارسی تأکید داشت و ما از طریق فعالیت او فهمیدیم چه گنجینه‌ای از آثار فارسی وجود داشته است. خدمتی که او به زبان فارسی کرد کاری بسیار ارزشمند است و تا کنون کسی در این قد‌وقواره‌ها کار نکرده است.احمد منزوی متولد سال 1304 در سامرا به دنیا آمد. پدرش حاج شیخ آقابزرگ تهرانی، نگارنده دایره‌المعارف بزرگ کتابشناسی «الذریعه الی تصانیف الشیعه» و «طبقات اعلام الشیعه» بود. منزوی تا حدود 12 سالگی در سامرای عراق زندگی کرد و بعد همراه خانواده به نجف رفت و در آن شهر ساکن شد. این کتاب‌شناس، کلاس ششم ابتدایی را در مدرسه علوی ایرانیان در شهر نجف گذراند و ضمن تحصیل در مغازه دوزندگی به شاگردی پرداخت. وی ادبیات فارسی را، نزد عمویش حاج محمدابراهیم بهشتی‌پور و جامع المقدمات را نزد شاگردان پدرش آموخت و در سال 1322 برای ادامه تحصیل به تهران آمد و در مدرسه سپهسالار، مشغول تحصیل شد.منزوی کلاس دوازدهم ادبی را همراه داوطلبان در مدرسه دارالفنون تهران گذراند و در خرداد 1327، در رشته معقول از دانشکده معقول و منقول (دانشکده الهیات) با درجه کارشناسی فارغ‌التحصیل شد و به کار دبیری در شهرستان انزلی پرداخت. در مدت اقامت در بندر انزلی به اتهام فعالیت سیاسی بازداشت شد و به زندان افتاد. پس از آزادی از زندان، به تهران آمد و در دبیرستان پانزدهم بهمن مشغول دفتریاری شد و پس از 15 سال خدمت، بازنشسته شد.منزوی برای فراهم کردن فهرست مشترک از همه نسخه‌های فارسی، در سال 1356 به شبه قاره هند سفر کرد. آن گاه از سوی دولت پاکستان، در مرکز تحقیقات فارسی ایران و پاکستان به کار تحقیق در نسخه‌های خطی فارسی گمارده شد و نزدیک به 16 سال در پاکستان ماند. وی اواخر سال 1369 به علت بیماری به تهران بازگشت.حاصل کار منزوی در پاکستان، نگارش و چاپ چهار مجلد فهرست نسخه‌های خطی کتابخانه گنج‌بخش بود که تنها نسخه‌های فارسی را دربرمی‌گرفت. از دیگر کارهای او در این دوره، می‌توان از نگارش و چاپ سعدی بر مبنای نسخه‌های خطی پاکستان به‌مناسبت هشتصدمین سالگرد تولد سعدی، نگارش و چاپ 14 مجلد فهرست مشترک نسخه‌های خطی فارسی پاکستان و پایه‌گذاری نگارش فهرستواره کتاب‌های فارسی نام برد.منزوی پس از بازگشت به ایران، در مرکز دایره‌المعارف بزرگ اسلامی، طرح فهرستواره کتاب‌های فارسی را به مرحله اجرا درآورد. مرحوم احمد منزوی محقق و پژوهشگر ادبی و عضو دایره‌المعارف بزرگ اسلامی ساعت 10 و 30 دقیقه روز 20 آذرماه 1394 به علت کهولت سن در خانه‌اش دار فانی را وداع گفت.

ابتکار/در «سینما روایت» مطرح شد؛

نعمتی: این روزها به فیلم‌های بی محتوا و سیاه بهاء داده می‌شود

شصت و هفتمین برنامه «سینما روایت» با اکران، نقد و بررسی دو فیلم کوتاه «دور یا نزدیک» و «طبق عادت همیشگی» هر دو به کارگردانی «محمد حمزه‌ای» محصول مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی برگزار شد. به گزارش سینماپرس، در نشست نقد و بررسی این مستند علاوه بر محمد حمزه‌ای «کارگردان»، نقی نعمتی کارگردان مستند و فیلم کوتاه و محسن جعفری راد منتقد نیز حضور داشتند.

در ابتدای نشست رسول شادمانی، مجری برنامه، به اهمیت و اثربخشی فیلم کوتاه در رشد و تعالی سینمای کشور اشاره کرد و گفت: اگر جریان فیلم کوتاه که متاسفانه در سال‌های اخیر به قصه پر غصه‌ای مبدل شده است مسیر صحیح و درست خود را پیدا کند و استعدادهای نابی که در این جریان وجود دارند به دور از حاشیه و نوگرایی کاذب به اصل و اساس سینما به ویژه سینمای ملی کشور بپردازند بدون تردید رشد و شکوفایی سینمای ایران را به دنبال خواهد داشت.وی افزود: در همین راستا و براساس نقش و اهمیت فیلم کوتاه و به ویژه ایجاد انگیزه مضاعف در کارگردانان جوان این عرصه، یکی از پی گیری‌ها و دغدغه‌های جدی دست‌اندرکاران «سینما روایت» نمایش و نقد و بررسی فیلم‌های کوتاه در این برنامه بوده است.

فیلم کوتاه برایم پله نبوده است

در ادامه محمد حمزه‌ای کارگردان دو فیلم کوتاه به نمایش درآمده که سابقه تولید فیلم بلند تلویزیونی را نیز در کارنامه خود دارد درباره اینکه ساخت فیلم کوتاه و بلند را در تناقض با هم نمی‌داند، گفت: از نظر من سینما سینما است. اصلاً برای من فیلم کوتاه به عنوان یک پله نبوده است. شاید در یک مقطعی با فیلم کوتاه سینما را مشق کرده ام و در ابتدای راه نگاه طفیلی داشته ام اما فیلم کوتاه برایم بسیار جدی است. چند کار بلند تلویزیونی ساخته ام و همان انرژی که برای ساخت آنها گذاشته ام در ساخت فیلم کوتاه نیز صرف کرده‌ام. اصلاً برایم اینطور نبوده که بعد از ساخت چند تله فیلم حالا ساخت فیلم کوتاه را کسر شان بدانم. علی رقم این که مشغول ساخت فیلم بلند هستم باز هم اگر شرایطش فراهم شود فیلم کوتاه می‌سازم و چه بسا در ساخت فیلم کوتاه انرژی بیشتری نیز صرف می‌کنم.

http://hvasl.ir/sites/default/files/news/1394/04/20/1481254494.jpg

یکی از راه‌های برون رفت سینما و تلویزیون از رخوت موجود اعتماد به جوان‌ها است

حمزه‌ای به حضور بازیگران مطرحی چون ستاره اسکندری در فیلمش اشاره کرد و گفت: فیلم کوتاه برایم بسیار جدی است در نتیجه مجموعه دوستانی که از آنها دعوت به کارکردم برای این بود که شاهد یک اثر با کیفیت باشیم و بهترین‌ها حضور داشته باشند. اولین فیلم بلند تلویزیونی خود را که ساختم آنقدر بازیگر چهره آورده بودم که نامشان یادم می‌رفت. در آن شرایط برای این که اولین کارم بود و می‌خواستم به مدیران و اطرافیان نشان دهم که با اینکه جوان هستیم اما کار خود را آنقدر بلدیم که اطمینان کنید و این را بار‌ها نیز اعلام کردم اما گویا باید با استفاده از بازیگران چهره این نکته برای دوستان ثابت می‌شد تا هم به من و هم به دیده شدن فیلم کمک کنند. یکی از راه‌های برون رفت سینما و تلویزیون از رخوت موجود، اعتماد به جوان‌ها است.

به فیلم هایی بهاء داده می‌شود که پز روشنفکری دارند

نقی نعمتی کارگردان و کارشناس سینما که یکی از پرکارترین افراد در تولید فیلم‌های کوتاه به حساب می‌آید با بیان اینکه واقعاً با عشق در این در جلسه حاضر شده‌ام، در باره دو فیلم به نمایش درآمده گفت: این دو فیلم را دوست دارم. این فیلم‌ها خیلی حرفه‌ای ساخته شده‌اند و به معنای کامل فیلم کوتاه هستند. از طرفی از فضای تو خالی روشنفکرنمایی که امروز وارد سینمای ما به ویژه فیلم کوتاه شده است فاصله دارد. اما متاسفانه در شرایط‌های مختلف توسط گروه‌ها و یا نهادهای مرتبط شاهد هستیم که به فیلم هایی که پز روشنفکری را گرفته‌اند و سراسر سیاه و بی محتوا هستند بهاء داده می‌شود.او همچنین گفت: جا دارد از بازیگران حرفه‌ای و مطرح که در این دو فیلم کوتاه حضور یافتند تشکر کنیم. متاسفانه در سینمای ایران دعوت از بازیگران برای بازی در یک اثر کوتاه نوعی کسرشان محسوب می‌شود اما در این دو فیلم شاهد حضور و بازی موفق این بازیگران بودیم. پذیرفتن بازی در این فیلم‌ها نشان از شعور بالای آن‌ها دارد.

ابتکار/بودجه وزارت فرهنگ به هدر می‌رود

«آیت پیمان»مدیرموسسه دین پژوهان کشور وازمدیران اسبق وزارت فرهنگ وارشاد اسلامی به تازگی میهمان موسسه هنرمندان پیشکسوت بود. وی دراین حضورازنزدیک بافعالیت هایی که برای هنرمندان پیشکسوت انجام می‌پذیرد آشنا شد ونظرات خودرا درباره این اقدامات وفعالیت‌ها اظهارکرد.

پیمان درگفتوگویی اختصاصی با سایت موسسه هنرمندان پیشکسوت، با اشاره به تجارب پیشین خود در وزارت ارشاد وعرصه هنرگفت: من در زمان مسئولیت مشاوراجرایی معاونت امورهنری کاملابرموضوع تصویب اساسنامه موسسه هنرمندان پیشکسوت درشورای عالی انقلاب فرهنگی واقدامات کارشناسی موضوع درقبل ازآن بوده‌ام، به عقیده من حفظ کرامت انسانی،تجلیل و رسیدگی به امور پیشکسوتان وسالمندان به ویژه کسانی که در عرصه هنر رنج و زحمت فراوان کشیده‌اند از جمله اموری به حساب می‌آید که هم از منظر دین مبین اسلام بسیار توصیه می‌شود و هم از منظر وظایفی که از پیش برای وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تعیین شده است حائز اهمیت است.این افراد نقش معلمی وآموزگاردرجامعه دارند ودر حقیقت ارج نهادن وتکریم به آن‌ها تکریم هنر است. وی ادامه داد :به عقیده من همه وظیفه تکریم هنرمندان پیشکسوت را برگردن دارند و مخصوص یک گروه یا تشکیلات خاص نیست،اماخوشحالم که امروز در یکی از موسساتی که دراین زمینه خوش درخشیده است واین وظیفه را به نحو احسن پایه گذاری ودرکمال حسن سلیقه طراحی واجرامی کندحضوریافته ام. البته فعالیت‌ها ی دیگرافراد و انجمن‌ها یی را که دراین زمینه کاری کرده‌اند را نمی توان نادیده گرفت اما اگر انصاف داشته باشیم،آنچه امروز با توجه به امکانات و بودجه اندک موسسه هنرمندان پیشکسوت انجام می‌گیرد بسیارتاثیرگزارتر از سایراقدامات که پیش ازاین انجام می‌شده است.

http://static.iqna.ir/1/news/201505/85877036843664460791856794828.jpg

مدیر موسسه دین پژوهان کشور همچنین گفت:من از نزدیک با میزان بودجه معاونت هنری وزارت فرهنگ وارشاد اسلامی آشنایی دارم.بخش عمده‌ای ازهزینه هایی که صرف می‌شود سودبخش و اثرگزار نیستند وبیشتر صرف کارهایی می‌شود که نباید شود یا به نوعی هدر می‌رود . این هنرمندان که اکثریت آنان دَین خودرابه دین ومیهن تمام وکمال اداکرده اند،لازم التکریم وواجب الاحترام.

هنرمند احترام،محبت،تواضع،صداقت،صمیمیت،لبخند تمجیدوبیان تکریم را مى خواهدواین‌ها اولین حقى است که به گردن جامعه و بخصوص مدیران فرهنگی وهنرى دارند. به عقیده من موسسه هنرمندان پیشکسوت بودجه اى بسیارکمترازهریک ازجشنواره هاى ٣۵ گانه هنرى سالانه راداشته است اما آن جشنواره‌ها ى پرپول وپرهزینه وعظیم الجثه ومستظهربه پشتیبانى هزار وچندصدحقوق بگیر ! ،همیشه خاطرهنرمندان حقیقى راآزرده وهنرمندنما یان راخوشحال کرده اند. ولى این موسسه ٨ نفره،رضایت وخوشنودى آنان رافراهم کرده ودل آنان رابدست آورده است. نه با پول،بلکه با عنصرکمیاب اخلاق وتواضع ومحبت! آرى ازمحبت خارها گُل مى شوند.

مدیرموسسه دین پژوهان کشوردرپایان تصریح کرد: به نشستگان برکرسى ریاست خاضعانه یادآورى مىکنم که رئیس مذهب ما امام صادق (ع) فرمود :هل الدین الاالحُبّ؟آنچه گفتم خود گویى نبود بلکه بازگویى قضاوت، وحرف دل هنرمندان پیشکسوت است که از زبان تعدادی از بزرگان آنها شنیدم. به سیدعباس عظیمى ومعدودکارکنانش تبریک مى گویم که همه آداب ارتباط و گفت وگوباهنرمندان پیشکسوت رابه خوبى واحسن وجه به عرصه عمل آورده اند. توفیقشان مستدام باد.

اعتماد/گفت‌وگو با عباس صفاري، شاعر ايراني مقيم امريكا

دوره‌اي فكر مي‌كردم آچار فرانسه شده‌ام

شعرم يك فضاي غربي دارد كه از صافي ذهن شرقي مي‌گذرد

زينب كاظم‌خواه- رضا رستمي/ عباس صفاري شاعري است كه سال‌هاست در امريكا زندگي مي‌كند. شاعر «كبريت خيس» وقتي ايران را ترك مي‌كند يكسره دور شعر و شاعري را خط مي‌كشد تا فقط درس بخواند، اما شعر دست از سر او بر نمي‌دارد و در برهه‌اي كه كارهاي مختلفي از نقاشي تا دكورسازي تئاتر مي‌كرد يك‌باره يادش مي‌آيد كه او شاعر است و بايد شعر را انتخاب كند. او شاعري را انتخاب كرد و اين انتخاب تا همين سال‌ها با او مانده است. هنرهاي تجسمي خوانده و علاوه بر نقاشي و طراحي، كار دكور هم كرده است. نخستين مجموعه شعر او با عنوان «در ملتقاي دست و سيب» بيست و سه سال پيش در كاليفرنيا چاپ شد. ابتداي شعر گفتنش به ترانه‌سرايي برمي‌گردد؛ روزهايي كه نوجوان بود و براي «فرهاد مهراد» و «گيتي پاشايي» ترانه مي‌نوشت. «دوربين قديمي و اشعار ديگر» نخستين مجموعه‌اي است كه از او در ايران منتشر شد و همان سال جايزه شعر امروز ايران (كارنامه) را گرفت. دفتر «كبريت خيس» يكي ديگر از مجموعه شعرهاي اين شاعر است كه به چاپ‌هاي متعدد رسيده است. اين گفت‌وگو چند سال پيش كه او به ايران آمده بود، انجام شد. با او بيشتر در مورد خود شعر حرف زديم تا آثاري كه او خلق كرده بود.

ترجيح ما اين است كه بيشتر در مورد خود شعر حرف بزنيم. براي آقاي صفاري شعر چطور اتفاق مي‌افتد، شعر براي شما تصوير است يا كلمه، به طور خلاصه مرحله خلق اثر چگونه است؟

هر فردي يك نوع عاداتي را در كار هنري‌اش دارد. من از كاغذ سفيد خط‌دار و خودكار مشكي بيك استفاده مي‌كنم، اگر كاغذ ديگري باشد ممكن است كه آنجا بنويسم ولي شعر اصلي را نمي‌توانم در آن بنويسم.

از اول اين‌طور بوده يا از يك مرحله‌اي به بعد اين عادت را پيدا كرديد؟

فكر مي‌كنم از مجموعه دومم به اين طرف اين عادت را پيدا كردم. كاغذ سفيد و خودكار سياه و دفتري دارم كه در آن جملات پراكنده‌اي نوشته شده است. اكثر اين جملات جمله‌هايي هستند كه خواسته‌ام به شعر تبديل‌ كنم؛ ولي نتوانستم يا جملاتي هستند كه از شعرهاي ديگر در آورده‌ام. ممكن است شعري بنويسيد و بعد موقع پاكنويس جملاتي را از آن دربياوريد، جملاتي را كه من از اشعارم در مي‌آورم دور نمي‌ريزم، بلكه در آن دفتر، يادداشت مي‌كنم و اين جمله‌ها، جملاتي مي‌شوند كه براي سرايش شعر تازه‌ام به آنها نگاه مي‌كنم و آنهايي كه به حال آن لحظه‌ام نزديك‌تر هستند انتخاب مي‌كنم. در واقع اين جمله‌ها را به عنوان اساس و پايه شعرم قرار مي‌دهم و سعي مي‌كنم با همان‌ها بازي كنم كه شعري از آن بيرون بيايد. اكثر مواقع كه شعر تمام مي‌شود دو، سه هفته بعد كه سراغش مي‌روم احساس مي‌كنم كه به درد آن شعر نمي‌خورد و بايد جمله‌اي را بردارم. معمولا جمله اول برايم حكم شروع‌كننده را دارد و حال و هوايم را عوض مي‌كند و به حال شعر مي‌برد. برايم بريدن از دنياي مادي و روزمره و وارد شدن به دنياي خلاقيت و آفرينش خيلي سخت است. بعضي‌ها اين كار را با خواندن كتاب انجام مي‌دهند؛ يعني يك صفحه كتاب مي‌خوانند و بعد شروع به شعر نوشتن مي‌كنند. جمله‌هايي كه در آن دفتر مي‌نويسم برايم چنين حكمي دارند و مرا به حال شعر گفتن مي‌برند.

http://media.isna.ir/content/089-4.jpg/4

آنها جمله‌هايي هستند كه در طول زندگي روزمره به ذهن‌تان مي‌آيد و در دفترتان مي‌نويسيد؟

خيلي‌هايش الهامات اوليه شعر است كه به ذهن مي‌رسد، اما نمي‌تواني ادامه‌اش دهي يا خود جمله بن‌بست است و نمي‌تواند جايي برود. گاهي هم اتفاق مي‌افتد كه در آن لحظه، فرصت نوشتن شعر را نداري، در نتيجه آن را يادداشت مي‌كني كه در فرصت مناسب بنويسي. يك مقدار از اين دست جمله‌ها هستند و مقداري هم جملاتي هستند كه در شعري اضافي بودند و آنها را درآورده‌ام. معمولا اين دفتر ضخيم‌تر و ضخيم‌تر مي‌شود، بدون اينكه جمله زيادي از آن برداشته و استفاده شود. به‌ندرت اتفاق مي‌افتد كه بعضي‌هايش استفاده شود و خط بخورد.

قبل از آن شعر چطور براي‌تان اتفاق مي‌افتاد؟

اينها عادت‌هاي دست‌وپاگيري هستند كه بهتر است آدم دچارش نشود. قبل از آن، عادت ويژه‌اي نداشتم. گاهي حس مي‌كردم مي‌خواهم شعر بنويسم و مي‌نشستم و مي‌نوشتم، ولي از زماني كه به شكل حرفه‌اي‌تر شروع به نوشتن كردم اگر ماهي مي‌گذشت و شعري نمي‌نوشتم احساس مي‌كردم كه كم‌كاري كرده‌ام، از آن لحظه به بعد اين دفترها و عادت‌ها آمد. هر چيزي كه باعث مي‌شد من راحت‌تر شعر بگويم، از آن‌ استفاده كردم. اين عادت‌ها هم بخشي از پروسه نوشتن شعر شد.

پس شما سراغ اين عادات رفتيد كه در كار شاعري‌تان وقفه‌اي نيفتد و شعر براي‌تان جدي‌تر شود؟

دقيقا همين‌طور است. اين عادت‌ها تسهيلاتي را ايجاد و كمك مي‌كرد كه وقفه‌اي در كارم نيفتد؛ اينها وسيله‌هايي هستند كه كمك مي‌كنند. يكي ديگر از اين عادات سيگار كشيدن بود كه ترك كردم؛ زيرا بيش از حد سيگار مي‌كشيدم. پاي ثابت برنامه‌ام بود كه تا دست به قلم مي‌بردم يك سيگار هم روشن مي‌كردم و مي‌گذاشتم پاي زير سيگاري.

الان در مقطعي هستيد كه مصرعي با الهام به ذهن شما مي‌آيد و شما ادامه مي‌دهيد؟

دقيقا همين طور است. اتفاق مي‌افتد كه يك شعر را در يك نشست بدون اينكه اين اداها را دربياورم ‌بنويسم و آن الهام كلاسيك سراغم بيايد. غربي‌ها به الهه شعر معتقد هستند و ما به الهام و نظركردگي. هر كدام اينها باشد گاهي يك حس و جرقه اوليه‌اي به وجود مي‌آيد و آن حس آنقدر قوي هست كه در يك نشست نوشته مي‌شود. بلندترين شعري كه من نوشتم شعر «حكايت ماست» كه گاهي به اسم «هبوط» چاپ مي‌شود كه اين يك نوع بازنويسي مدرن داستان آدم و حواست كه در يك نشست نوشتم و جالب اينجاست كه مترجم اين شعر هم آن را در يك نشست به انگليسي ترجمه كرد. اين اتفاقات هم مي‌افتد. اميدوار بودم كه بيشتر اتفاق بيفتد؛ چرا كه كم‌دردسرتر است ولي به‌ندرت اين طور اتفاق مي‌افتد، اما به معناي اين نيست كساني كه اين عادات را دارند شعر را به صورت مكانيكي مي‌نويسند؛ اينها همه وسايلي هستند كه شما را به آن الهام ببرند.

بنابراين بازگشت به آن دفتر، دوباره شما را در آن موقعيت حسي و عاطفي قرار مي‌دهد؟

دقيقا همين‌طور است.

چه لحظه‌اي احساس مي‌كنيد كه شعر دارد براي‌تان اتفاق مي‌افتد؟

اين سوال خيلي پرسيده مي‌شود و شايد قدري كليشه‌اي باشد. دليلي هم كه چنين سوالي پرسيده مي‌شود براي اين است كه پرسنده هيچ‌وقت پاسخ قانع‌كننده‌اي براي آن ندارد. نمي‌دانم مي‌توانم پاسخ قانع‌كننده‌اي بدهم يا نه. فكر مي‌كنم آن دو يا سه جمله اولي كه به ذهن مي‌رسد، جملات بن‌بستي نيستند اما ادامه آنها را در ذهن‌تان نداريد. فرضا در شعر كلاسيك همان بيت اول را داريد، ولي يك بيت يا يك جمله جوري در ذهن شما نويد ادامه‌اي مي‌دهد كه مي‌تواند آن را به يك شعر كامل تبديل كند. اين حس را شاعر دارد، اما اين حس از كجا مي‌آيد؟ كسي نمي‌داند كه شما چطور مي‌فهميد جمله‌اي كه الان به ذهن شما آمده بن‌بست است يا نه؟ اين را من هم نمي‌دانم ولي حس مي‌كنم كه اين تنها يك جمله نيست و اگر خودم را به كاغذ و دفتر برسانم مي‌تواند ادامه يابد و تبديل به يك شعر شود.

شما حتما بايد خود را به كاغذ و دفتر برسانيد تا شعر خلق شود يا ممكن است در موقعيتي باشيد و شعر در ذهن شما اتفاق بيفتد و حس و حالش را نگه داريد يا شروع كنيد در ذهن‌تان شعر بگوييد؟

حافظه‌ام خوب نيست و بايد حتما يادداشتش كنم. اين لحظات زياد اتفاق مي‌افتد كه در اتوبوس يا پشت رل باشم. البته اين اتفاق در گذشته خيلي مي‌افتاد، براي همين يك ضبط كوچك داشتم كه اگر چيزي به ذهنم مي‌رسيد آن ‌را ضبط مي‌كردم. در موقعيت‌هاي مختلف جملات برايت اتفاق مي‌افتد و ممكن است كه در هنگام رانندگي جمله‌اي به ذهنت برسد، اگر احساس كنم كه اين جمله از آن جملاتي است كه بن‌بست نيست، سعي مي‌كنم كنار بزنم كاغذ و دفتري پيدا كنم و بنويسمش؛ لااقل طرح اوليه‌اش را يادداشت كنم كه از دست نرود. بعضي وقت‌ها آن جملات گول‌زننده هم هستند، هيجاني در شاعر ايجاد مي‌كند كه او فكر مي‌كند اين جمله بي‌نظير است و به شعر ختم مي‌شود يا جملاتي كه در خواب مي‌بينيد هم خيلي گول‌زننده هستند. پيش خودم فكر مي‌كنم وقتي بيدار شوم اين جمله در خاطرم مي‌ماند، چون به تجربه ديده‌ام وقتي بيدار مي‌شوم يادم رفته است، بنابراين در تاريكي بلند مي‌شوم و سعي مي‌كنم كه كاغذ و دفتري پيدا كنم و آن جمله را يادداشت كنم. معمولا وقتي صبح آن جمله را مي‌بينم احساس مي‌كنم كه جمله ابلهانه‌اي نوشته‌ام و هيچ اميدي نيست كه بشود از آن استفاده كرد.

جملات گمراه‌كننده هم وارد دفترتان مي‌شود؟

اگر قابليت‌هايي در آن ببينم، يادداشتش مي‌كنم ولي معمولا آن نوع جملات خيلي زود دست‌شان را رو مي‌كنند و مي‌فهمي كه پشتش چيز زيادي نيست و احتمالا مورد استفاده قرار نخواهند گرفت، بنابراين مي‌گذاري‌شان كنار.

http://media.isna.ir/content/abdolvahedmirzazadeh-4.jpg/4

شعر براي شما از تصوير شروع مي‌شود يا كلمه؟ بعضي مي‌گويند ريتمي است كه در ذهن آدم شكل مي‌گيرد يا يك تصوير بي‌ربط است. براي شما چگونه است؟

بيشتر شعرهايي كه در گذشته مي‌نوشتم- تا دفتر دوم‌ام و قبل از انقلاب كه براي مدتي ترانه مي‌نوشتم- تصويرها بودند كه به ذهنم مي‌آمدند؛ هنوز هم كمابيش همين‌طور است. خيلي از شعرها با يك ايماژ و تصوير شروع مي‌شود كه خود را در يك جمله منعكس مي‌كند. يك مقدار از اين موضوع به خاطر علاقه من به نقاشي، سينما و به طور كلي تصوير از كودكي است. از بچگي به تصوير علاقه داشتم رشته تحصيلي‌ام هم هنرهاي تجسمي بود، به همين سبب شايد شعرهاي من در لحظه‌ اول با تصوير شروع مي‌شود و هنوز هم تصوير بخش عمده‌اي از شعرهايم هستند.

شما كي متوجه اين حس شاعرانه شديد كسي متوجه شد يا خودتان پي برديد كه از كلمه مي‌شود استفاده ديگري هم كرد و به خلق شعر پرداخت؟

پدرم مثل همه ايراني‌ها ارادت زيادي به شعر حافظ داشت، به همين دليل فال زياد مي‌گرفت و عملا اين موضوع بهانه‌اي بود كه شعر بشنود. من از سال‌هاي اول دبيرستان و قبل از آن براي پدرم زياد فال حافظ مي‌گرفتم. او دوست داشت كه از زبان بچه‌هايش شعر بشنود. شعرها را مي‌داد ما برايش بخوانيم، معمولا بچه‌هاي ديگر از زير كار در مي‌رفتند و اكثر مواقع ديوار من از همه كوتاه‌تر بود و اين كار را مي‌كردم، در نتيجه زياد غزل خوانده بودم. بسياري از شعرهاي حافظ را حفظ بودم. در واقع مشق اوليه، همين شعرها و چيزهايي بود كه دركتاب‌هاي درسي مي‌خواندم. سال‌هاي اوليه، دبيرستان بود كه با جواني آشنا شدم و او به من خيلي اظهار علاقه كرد؛ زيرا من نقاشي مي‌كشيدم و عكس يك هنرپيشه هندي كه او خيلي دوست داشت را كشيده بودم، او نقاشي را از من خريد و همين اساس آشنايي ما شد. بعد يك غزلي كه خودش نوشته بود را برايم خواند. اول باور نكردم كه خودش نوشته است، فكر مي‌كردم كه فقط حافظ بلد است غزل بگويد. از اين‌رو از روي حسادت گفتم من هم بلدم غزل بگويم. اين شد كه خيلي زوركي سعي كردم غزل بنويسم. يك يا دو سالي طول كشيد كه بيت‌هايي را توانستم بنويسم تا اينكه عاقبت سال آخر متوسطه بودم كه يك غزل پنج بيتي در مجله ادبي صبح امروز چاپ كردم و اين آغاز كار شاعري‌ام شد.

آن مقطع با ادبياتي‌هاي روز ايران هم ارتباط داشتيد يا اينكه فقط كلاسيك‌ها را مي‌خوانديد؟

قبل از دبيرستان خيلي شعر كلاسيك را نمي‌شناختم، چون رشته درسي‌ام ادبيات بود از آن طريق با شعر آشنا شدم. از سوي ديگر در خانه ما كتاب‌هايي بود كه شخصا نخريده بودم مثل كتاب‌هاي حافظ، سعدي و مولانا كه من هم همان‌ها را مي‌خواندم. تا ١٧ يا ١٨ سالگي مطالعاتم داستان بود و بيشتر داستان‌هاي كلاسيك غرب را خواندم. مي‌رفتم لاله‌زار و كتاب‌هاي نويسندگان غربي را كه آن زمان به شكل جيبي چاپ مي‌شد، مي‌خريدم. آغازش با «بلندي‌هاي بادگير» بود و همين‌طور با بالزاك، دوما، لامارتين و هوگو ادامه يافت.

آن موقع كدام يك از اين نويسندگان روي‌تان تاثير گذاشت؟

تاثير به آن صورت شايد هيچ‌كدام، چون من به آن صورت كار نوشتن نمي‌كردم. اما از لحاظ ذهني هنوز فكر مي‌كنم كه «بر بلندي‌هاي بادگير» هر چند نخستين كتابي است كه من خواندم اما زيباترين داستاني‌ است كه در ميان كتاب‌ها نوشته شده است. به غير از اين كتاب، آن موقع ويكتور هوگو را خيلي دوست داشتم؛ به‌خصوص «بينوايان» و «مردي كه مي‌خندد» كتاب‌هاي بسيار محبوب من بودند. هنوز هم دوست‌شان دارم. پيش آمده كه به زبان انگليسي اينها را دوباره‌خواني كنم و اكثر فيلم‌هايي را كه در موردشان ساخته شده ديده‌ام. ولي به صورت جدي به سمت ادبيات كلاسيك برنگشتم، يعني وقت آنچناني هم پيدا نكردم.

گفتيد در «صبح امروز» شعري از شما چاپ شد آيا همين موضوع باعث شد كه به شكل جدي به شعر سرودن بپردازيد؟

كار از همان‌جا خيلي سريع برايم آغاز شد و چون يك يا دو طرح هم زده بودم كه منتشر شدند، با چند تا از جوانان آن دوره آشنا شدم و به نوعي پايم به كافه‌هاي آن زمان باز شد.

از آن جمع كسي هم مشهور شد؟

متاسفانه آن نسل، نسل بسيار خودتخريبي بود. خيلي از بچه‌ها از شهرستان مي‌آمدند، خيلي سريع سروكله‌شان يا در كافه فيروز يا نادري پيدا مي‌شد. بيشتر كافه فيروز محل جمع شدن اينها بود چون يك مقدار ارزان‌تر از كافه نادري بود. محيط آلوده‌ آن روزها و نگاه عاطفي داشتن جوان‌هايي كه به شعر و ادبيات مي‌پرداختند خيلي سريع آنها را به سمت مواد مخدر سوق مي‌داد، براي همين گروهي از كساني كه من با آنها آشنايي و دوستي داشتم، هيچ‌كدام‌شان در قيد حيات نيستند و هيچ‌كدام حتي به كتاب اول‌شان هم نرسيدند. معروف‌ترين‌شان كه توانستند اسم و رسمي به هم بزنند چند نفري بودند كه ترانه‌سرايي مي‌كردند، يكي كريم محمودي بود كه خيلي از ترانه‌هاي پاپ آن دوره را سرود و تقريبا در ٢٢ يا ٢٣ سالگي كارش تمام شد و در جوان‌سالي در ٣٠ يا ٣٥ سالگي درگذشت. كسان ديگري كه همدوره او بودند دوام نياوردند و بعضي‌هاي‌شان هم خودكشي كردند. هوتن نجات يكي از اين شاعران بود كه يك كتاب هم چاپ كرده بود. اخيرا هم يكي از سايت‌ها تعدادي از شعرهاي او را پيدا و منتشر كرده است. او شاعر خوبي بود و شاملو هم خيلي به او اميدوار بود و فكر مي‌كرد كه به جايي مي‌رسد؛ استعدادش را هم داشت ولي او هم در ٢٢ سالگي خودكشي كرد. براي همين، دوره جالبي نبود و جواناني كه زود جذب جامعه روشنفكري شده بودند و پشتوانه محكمي هم نداشتند، زود به سمت خودتخريبي رفتند.

شما در آن مقطع بيشتر ترانه كار مي‌كرديد؟

كلا تعداد شعرهايي كه در آن دوره نوشتم خيلي انگشت‌شمار است، زيرا درآمدي برايم نداشت. البته در حال حاضر هم همين‌طور است، اما ترانه‌سرايي در آن دوره درآمد خوبي داشت. دستمزد يك ترانه كه در دو يا سه‌ساعت نوشته مي‌شد برابر بود با كتابي كه دو يا سه سال طول مي‌كشيد تا چاپ شود. الان هم همين‌طور است، به‌راحتي مي‌توان يك‌ترانه را هزار دلار فروخت هرچند كه در اين سال‌ها هيچ‌وقت اين كار را نكرده‌ام، اما اوايل كار، ترانه‌هايم را مي‌فروختم زيرا پول توجيبي كه از خانواده مي‌گرفتم كفاف خرجم را نمي‌داد.

http://media.isna.ir/content/2-58.JPG/4

چطور شد كه تصميم گرفتيد در خارج ادامه تحصيل دهيد؟

وقتي از ايران رفتم به كل كار ادبي را كنار گذاشته بودم. علاقه‌ام به رشته‌ ديگري بود و مي‌خواستم ادامه تحصيل دهم. اطرافيانم هم تشويقم مي‌كردند كه اين كار را انجام دهم چرا كه تفكر غالب اين بود كه شعر و شاعري آينده‌اي ندارد. حتي پرويز اتابكي كه يكي از آهنگسازان ترانه‌هاي من بود تشويقم كرد كه براي ادامه تحصيل از ايران بروم و حتي مقداري از هزينه تحصيلم را به طور غيرمستقيم تقبل كرد. شايد هم مي‌ترسيد من راهي كه دوستانم رفته‌اند بروم. بيست‌سالي گذشت تا مجددا به سمت ادبيات برگردم، وقتي برگشتم مسلم بود كه با زندگي‌ام در لس‌آنجلس، برايم غزل محلي از اعراب نداشت و ذهنيتم از اين حال و هوا فاصله گرفته بود، از اين رو شيوه‌اي را انتخاب كردم كه بتوانم حرفم را بزنم كه آن شعر سپيد بود.

طي اين مدتي كه وقفه‌ افتاد، شعر به ذهن‌تان مي‌آمد ولي جلويش را مي‌گرفتيد؟

گاهي ممكن بود شعري به ذهنم بيايد ولي نگه‌اش نمي‌داشتم، چون مصرفي برايش نداشتم. بيشتر در حوزه‌هاي نقاشي و مجسمه‌سازي كار مي‌كردم كه حس خلاقيت و آفرينش را ارضا مي‌كرد، در نتيجه نيازي نمي‌ديدم كه سراغ شعر بروم، به‌خصوص وقتي در خارج از ايران زندگي مي‌كني وقت زيادي هم نداري، از سوي ديگر بايد خرج زندگي را هم در بياوري.

چه اتفاقي افتاد كه دوباره شعر نوشتيد؟

در عمرت به لحظه‌هايي مي‌رسي و از كارهايي كه انجام داده‌اي جمع‌بندي مي‌كني. من در چنين مقطعي قرار گرفتم. نگاهي به زندگي و كارهايم انداختم؛ اصلا راضي نبودم و فكر كردم كه اين كارها را در ايران هم مي‌توانستم انجام دهم و در نتيجه به يك جمع‌بندي رسيدم كه بايد به نوعي راهي را انتخاب كنم و توليداتي در زندگي‌ام داشته باشم، تا جدا از كارهايي كه براي گذران امور انجام مي‌دهم ارضاكننده هم باشد. چون از كودكي خلاقيت، بخشي از زندگي من بود بايد آن را ادامه مي‌دادم، منتها كارهاي متفرقه زيادي مي‌كردم؛ مجسمه‌سازي برنز، نقاشي و طراحي مي‌كردم. طرح‌هايم در مجلات منتشر مي‌شد. چند فيلم كوتاه ساختم و براي چند تئاتر دكورسازي كردم، اما به مرحله‌اي رسيدم كه فكر كردم به آچار فرانسه تبديل شده‌ام، به مرحله‌اي رسيدم كه فكر كردم بايد يكي را انتخاب كنم و چون به شعر نزديك‌تر بودم آن‌ را برگزيدم و به اين مرحله رسيدم.

وقتي كار شعر را شروع كرديد چشم‌اندازي براي خود ترسيم كرديد يا حسي شروع كرديد به سرودن؟

چشم‌انداز به آن صورت نه. من در جوان‌سالي به سمت هنر رفتم و كمابيش اگر با معيارهاي امروز بسنجيم موفقيت‌هايي را هم به دست آوردم ولي بعد كاملا آن را رها كردم. اول نرفتم لندن بلكه رفتم بلوچستان و سال‌ها را آنجا گذراندم بنابراين خيلي شهرت و مقام برايم اهميت نداشت.

وقتي مجددا شروع كردم هدفم اين بود چيزي كه مي‌نويسم از نظر خودم بدون نقص باشد. اينكه چقدر قرار است رويش كار كنم و كجا قرار است كار شود برايم مهم نبود. هنوز هم به اين مساله فكر نمي‌كنم. گاهي مي‌بينم كه شعرم را در ژانر ساده‌نويسي قرار مي‌دهند، در حالي كه براي يك صفحه شعري كه ساده به نظر مي‌رسد، سي صفحه پاكنويس دارم و آنقدر مي‌نويسم كه خسته مي‌شوم، به جايي مي‌رسم كه راه اصلاحي ندارد، از اين رو نتيجه برايم اين است كه يك كار بدون نقص ارايه دهم. وقتي شروع كردم هدفم همين بوده كه هرچه مي‌نويسم يك چيز پاكيزه و بدون نقص باشد. براي همين نخستين مجموعه‌اي كه منتشر كردم «در ملتقاي دست و سيب» نام داشت، خيلي متواضع بود در ٢٠٠ نسخه با ماشين فتوكپي چاپ شد. سال بعد همين كتاب از انگلستان سر آورد و در دايره‌المعارف بريتانيكا در بخش ادبي جزو حوادث دنياي ادب فارسي از آن نام برده شد، اما اينكه چطور از ميان هزاران كتابي كه در ايران منتشر مي‌شود يك كتاب فتوكپي آنجا مي‌رود از خوش‌شانسي من و كتابم بود و شايد يك مقدار به تواضع و جديت من بازمي‌گشت كه در نهايت نشان مي‌دهد خيلي مهم نيست كتاب چگونه عرضه شود و كدام ناشر پشت سرش باشد؛ اگر كاري خوب باشد راه خود را پيدا مي‌كند.

اشاره كرديد كه در مقطع ميان‌سالي سعي كرديد اگر كار ادبي ارايه مي‌كنيد كار بي‌نقصي باشد. وقتي شعرهاي شما رامي‌خوانيم احساس مي‌كنيم كه پشتوانه غني پشت آنهاست. شما خودتان در سال‌هايي كه شعر نمي‌گفتيد به شكل جدي جريان شعري جهان و ايران را دنبال مي‌كرديد و باز با ادبيات كهن مانوس بوديد؟

شعر زياد مي‌خواندم، البته براي دو سال اولي كه انگلستان زندگي مي‌كردم خيلي دسترسي به شعر نداشتم. هنوز زبان‌ام آنقدر خوب نشده بود كه شعر انگليسي بخوانم شعر فارسي هم با خودم آنقدر نبرده بودم چون واقعا رفته بودم كه درس بخوانم و از ادبيات فاصله بگيرم. ادبيات را به نوعي عامل بازدارنده در هدفم مي‌دانستم، بنابراين دو كتاب بيشتر نبرده بودم، يكي حافظ و يكي «شعر نو از آغاز تا امروز» محمد حقوقي. هرازگاهي كه مي‌خواستم شعر بخوانم اين دو را مي‌خواندم. بعد كه به مرور زبان ياد گرفتم كتابفروشي‌هاي فارسي در آنجا باز شد و نشريات ايراني هم آمد، توانستم شعر بخوانم ولي همچنان چيزي نمي‌نوشتم.

شاعري كه با اين قدرت بعد از سال‌ها شروع به شعر گفتن مي‌كند احتمالا خيلي انتقادي با شعرها مواجه مي‌شده. پيشينه ادبي يا شعري كه در فضاي ادبي كشور توليد مي‌شد را مي‌خوانديد؟

خيلي ديد انتقادي به شعر نداشتم. به قابليت‌هاي خودم هم آگاه نبودم و فقط چيزي را كه در گذشته رويش كار كرده بودم مي‌دانستم. حتي نمي‌دانستم كه در آينده چه خواهم كرد، از اين رو بعضي از شعرها بيشتر مورد علاقه‌ام بود و آنها را مي‌خواندم. به مرور به خاطر آشنا شدن با فرهنگ غرب و تجربه زندگي در آنجا از نوعي شعر كه در ايران مي‌پسنديدم فاصله گرفتم؛ مثلا شعرهاي شعارگونه و سياسي كه در دوران نوجواني و جواني‌ام در ايران خيلي مطرح بود. طبعا من هم آنها را دوست داشتم ولي به مرور كنار گذاشتم. ديدن فرهنگ غرب و فيلم و همچني ن مطالعه، دريچه‌هاي ديگري به رويم باز كرد. فهميدم كه دنيا در مبارزه سياسي خلاصه نمي‌شود. بعد از آن به نقطه سازندگي باز گشتم. اينها درس‌هايي است كه زندگي و مطالعات به تو مي‌دهد.

در فرآيند خلق اثرتان خودتان مشوق خودتان بوديد كه كار را ادامه دهيد يا محافلي بود كه شما را تشويق به ادامه دادن مي‌كرد؟

من هميشه خودم مشوق خودم بودم. اين يك مقدار به خاطر نوع تربيتم يا شخصيتم بود كه تا حدودي گوشه‌گير هستم و در نوعي تنهايي اختياري بهتر كار مي‌كنم، خيلي منتظر تشويق ديگران يا منتظر بازتاب كارم نيستم. گاهي نقدهايي را كه نوشته مي‌شود مي‌خوانم، ولي معمولا درسي از آنها نمي‌گيرم؛ زيرا كمتر نقدي مي‌بينم كه به چيزي بپردازد كه در ذهنم بوده است. شايد نقد بايد همين طور باشد، هر كسي از ديد خود نگاه ‌كند و اثر را از ديد خود تجزيه و تحليل كند. اما من بيشتر خودم بودم كه ايراد كارم را گرفتم و جنبه‌هاي مثبت آن را درك كردم و به تقويت آنها پرداختم.

شما به بازنويسي شعر اشاره كرديد، معمولا شعري را كه مي‌نويسيد مدام به آن برمي‌گرديد و حك و اصلاحش مي‌كنيد؟

تا وقتي كه در كتاب نيامده بله، ولي وقتي وارد كتاب شد ديگر كاري به آن ندارم، حتي اگر در مجله هم چاپ شود برايم نسخه نهايي نيست. براي همين خيلي از شعرهايم كه در مجلات منتشر شده با آنچه در كتاب آمده فرق دارد. در واقع برايم نسخه نهايي، كتاب است. در غرب حتي نسخه نهايي شعر در كتاب چاپ شود باز هم آن را نهايي نمي‌دانند. براي همين در چاپ‌هاي بعدي مي‌شود آن را تغيير داد و تغيير بايد تا ابد ادامه داشته باشد. از منوچهر آتشي شنيدم كتابي را كه قبلا چاپ كرده بود مي‌خواست شعرهايش را عوض كند و به اسم ديگري چاپ كند، براي همين برخوردها متفاوت است. براي من وقتي شعرم در كتابم چاپ شد از تغييرش دست برمي‌دارم.

بعضي مي‌گويند كه حك و اصلاح بيش از حد شعر، ممكن است آن را از جوهره اصلي‌اش خارج كند شما فكر مي‌كنيد به جوهره اصلي‌اش كمك مي‌كند؟

من معتقدم كه كمك مي‌كند. نمونه‌هاي تاريخي هم زياد داريم. غربي‌ها عادت خوبي دارند كه همه‌چيز را حفظ مي‌كنند و چيزي را دور نمي‌ريزند. فكر كنم جايي خواندم كه «پيرمرد و دريا» همينگوي بيش از ٦٠ پاكنويس دارد. براي همين شعرهايم را بارها پاكنويس مي‌كنم. دانشگاه هاروارد نسخه‌ ديگري از «سرزمين هرز» اليوت پيدا و چاپ كرد. اين شعر را ازرا پاوند تصحيح كرده بود و صفحه‌اي نيست كه خط نزده باشد، چيزهايي را حذف و چيزهايي را اضافه كرده است و هفت يا هشت صفحه اول را هم كاملا خط زده است. شعر از جايي آغاز مي‌شود كه «آوريل بي‌رحم‌ترين ماه‌هاست» كه اين بيت به ضرب‌المثلي در زبان انگليسي تبديل شده است. براي همين بازنويسي و حك و اصلاح اثر را بهتر مي‌كند. شاعر بعد از گذشت زمان، وقتي كه مي‌گذارد شعر بيات شود، با برگشتن به آن از حس سانتيمانتالي كه در لحظه سرودن شعر بر او غالب شده بود، فاصله گرفته است. در آن لحظه هرچه مي‌نويسد به نظرش خوب است، اما بعدش مي‌تواند به عنوان منتقد به شعرش نگاه كند، چون جوهره اصلي در ذهن او بوده و از آنجا شعرش نشات گرفته خيلي راحت مي‌تواند به الهام اوليه وفادار بماند.

http://media.isna.ir/content/5-27.JPG/4

شما در تصحيح‌هاي خودتان اين را لحاظ مي‌كنيد؟

بله كاملا. اما بعضي اوقات اتفاق مي‌افتد كه از مسير اوليه فاصله بگيريد، در نتيجه تصميم مي‌گيريد كه آن شعر را تبديل به دو شعر جداگانه كنيد يا اصلا بگذاريدش كنار، اين اتفاقات كمك مي‌كند كه شعر به سمت ديگري برود و اتفاقات ديگري بيفتد.

الان به خودتان اجازه مي‌دهيد يك هفته بگذرد و شعري نگفته باشيد؟

شده در اين سال‌ها دو سالي گذشته باشد كه شعري نگفته باشم يا يكي، دو شعر نوشته باشم.

در اين فاصله‌ها به دفتري كه داريد مراجعه مي‌كنيد يا نه؟

گاهي رجوع مي‌كنم، ولي گاهي هم برايم بيگانه است. همينگوي جمله‌اي دارد كه مي‌گويد از چاله آب تا فنجان آخر را بر‌ندار، هميشه مقداري را بگذار تا جمع شود. من هم سعي مي‌كنم مقداري را نگه دارم كه به دوره شاعري‌ام كاملا پايان ندهم؛ هميشه چيزهايي را نگه مي‌دارم و عجله‌اي ندارم مي‌گذارم براي ادامه راه.

همين سبك و سياق را براي شاعري ادامه خواهيد داد؟

نمي‌دانم. اين سبك يك مقدار حوصله‌ام را سر برده است، شايد كار ديگري بكنم. خيلي هم آسان نيست. خيلي شاعران تمام زندگي‌شان يك نوع شعر مي‌نويسند، اينكه زبان را عوض كني و جانب شعري‌ات را عوض كني بسيار دشوار است. اگر خودت از كاري كه مي‌كني خسته شده باشي مي‌تواني كار ديگري انجام دهي، اينكه به نتيجه برسي يا نه را ديگر نمي‌داني. مثلا بين نقاشان رنه مگريت بيشتر كارهاي سوررئال مي‌كرد، در سال‌هاي آخر سراغ كارهاي نقطه‌چيني رفت كه به زيبايي كارهاي سوررئال‌اش نيست. براي همين ممكن است كاري كني اما موفق هم نباشي، ولي چاره‌اي نيست.

ولي شما اهل ريسك هستيد؟

انگيزه‌اش هست و دلم مي‌خواهد فرم ديگري را هم تجربه كنم.

يكي از چيزهايي كه در مورد شعرهاي شما مي‌گويند اين است كه آقاي صفاري شاعر غربي است ولي وقتي شعرهاي شما را مي‌خوانيم احساس مي‌كنيم كه او به‌شدت شاعر شرقي است، شايد اتفاقات در غرب باشد ولي حس پشت شعر شما حس و حال شرقي است.

فكر مي‌كنم همين است. استنباط خودم اين است در شعرم يك فضاي غربي است كه از صافي يك ذهن شرقي مي‌گذرد و تنها چيزي كه براي خواننده ايراني جذاب است- به جز مضمون و زبان شعر- احتمالا همين است كه از شعرهاي ديگران متفاوتش مي‌كند، براي همين حس مي‌كني اگر خودت هم آنجا بودي اين حس به تو دست مي‌داد، بنابراين اين حرف درست است.

برش ١

متاسفانه نسل ما نسل بسيار خودتخريبي بود. خيلي از بچه‌ها از شهرستان مي‌آمدند، خيلي سريع سروكله‌شان يا در كافه فيروز يا نادري پيدا مي‌شد. بيشتر كافه فيروز محل جمع شدن اينها بود چون يك مقدار ارزان‌تر از كافه نادري بود. محيط آلوده‌ آن روزها و نگاه عاطفي داشتن جوان‌هايي كه به شعر و ادبيات مي‌پرداختند خيلي سريع آنها را به سمت مواد مخدر سوق مي‌داد، براي همين گروهي از كساني كه من با آنها آشنايي و دوستي داشتم، هيچ‌كدام‌شان در قيد حيات نيستند و هيچ‌كدام حتي به كتاب اول‌شان هم نرسيدند.

برش ٢

در عمرت به لحظه‌هايي مي‌رسي و از كارهايي كه انجام داده‌اي جمع‌بندي مي‌كني. من در چنين مقطعي قرار گرفتم. نگاهي به زندگي و كارهايم انداختم؛ اصلا راضي نبودم و فكر كردم كه اين كارها را در ايران هم مي‌توانستم انجام دهم و در نتيجه به يك جمع‌بندي رسيدم كه بايد به نوعي راهي را انتخاب كنم و توليداتي در زندگي‌ام داشته باشم، تا جدا از كارهايي كه براي گذران امور انجام مي‌دهم ارضاكننده هم باشد. به مرحله‌اي رسيدم كه فكر كردم بايد يكي را انتخاب كنم و چون به شعر نزديك‌تر بودم آن‌ را برگزيدم.

اعتماد/محل برگزاري نمايشگاه كتاب هنوز معلوم نيست

وزير ارشاد منتظر پاسخ قاليباف است

http://media.farsnews.com/media/Uploaded/Files/Images/1393/03/22/13930322130130629_PhotoL.jpg

زينب كاظم‌خواه / چند ماهي به برگزاري نمايشگاه كتاب نمانده است و با آنكه شهردار تهران سال گذشته در اختتاميه نمايشگاه به صورت تلويحي به وزير ارشاد قول داد تا نمايشگاه بعدي در باغ كتاب برگزار شود، اما اين موضوع با نزديك شدن به برگزاري اين رويداد بين‌المللي هنوز در هاله‌اي از ابهام قرار دارد.

از هشت سال پيش كه نمايشگاه كتاب به مصلاي تهران نقل مكان كرد، اين مكان قرار بود تنها جايي موقت براي آن باشد و هر سال مسوولان وقت درباره جابه‌جايي اين مكان سخن راندند، مكان‌هايي چون شهر آفتاب و باغ كتاب براي برگزاري نمايشگاه مطرح شدند اما راه به جايي نبردند. يك بار دوري راه بهانه شد و يك بار كوچكي مكان. اما انگار وزير ارشاد مصمم است هر طور شده نمايشگاه كتاب را در خانه جديدي برگزار كند. خانه‌اي كه مي‌تواند نمايشگاه را از

خانه‌ به دوشي سال‌هاي گذشته‌اش رها كند.

علي جنتي روي حرف‌هاي آقاي شهردار حساب باز كرده است، در نمايشگاه قرآن نيز به قول محمدباقر قاليباف براي برگزاري نمايشگاه در باغ كتاب استناد كرد و قول داد كه با توجه به حرف‌هاي شهردار نمايشگاه سال آتي در باغ كتاب برگزار شود. پروژ‌ه‌اي كه سال‌ها ساخت آن طول كشيده و با آنكه علي‌اكبر اشعري مدير اين پروژه گفته بود كه اين مكان وسعت كافي براي برگزاري نمايشگاه كتاب را ندارد، اما مسوولان مصر هستند كه اين رويداد را در اين مكان برگزار كنند. مكاني كه در سال‌هاي گذشته نيز موضوع برگزاري نمايشگاه كتاب در آنجا مطرح شده بود اما هر بار با بررسي نقص‌هايي كه اين فضا دارد برگزاري اين نمايشگاه در آن رد شد.

البته آنچه قاليباف در آن مراسم گفت به اين معنا بود كه تا زمان آماده‌سازي شهر آفتاب فعلا نمايشگاه را در تپه‌هاي عباس آباد برگزار كنند و به وزير ارشاد قول داد كه نمايشگاه آينده در باغ كتاب برگزار شود. وزير ارشاد اين را هم گفت كه: «مصلاي تهران واقعا جاي برگزاري نمايشگاه نيست و ان‌شاءالله در فضاي مناسبي در منطقه عباس‌آباد بتوانيم آن را برگزار كنيم و همچنين براي سال‌هاي بعد هم ما از آقاي قاليباف انتظار داريم كه بتوانند با همياري مجموعه‌هاي ديگر مثل وزارت صنعت، معدن و تجارت و موسسه نمايشگاه‌هاي بين‌المللي، مجموعه شهر آفتاب را به عنوان مكاني آبرومند براي نمايشگاه بين‌المللي كتاب تهران و درخور نام جمهوري اسلامي ايران تكميل و تجهيز كنند.»

چندي پيش علي‌اكبر اشعري در گفت‌وگو با «اعتماد» تصريح كرده بود كه حتي اگر باغ كتاب آماده باشد نمايشگاه كتاب آينده قطعا در اين مكان برگزار نخواهد شد. او در اين گفت‌وگو حرف‌هاي آقاي وزير را براي برگزاري نمايشگاه كتاب در باغ كتاب نوعي تسامح دانسته بود و با تفسير حرف‌هاي جنتي گفته بود كه شايد منظور او فضاي باز باغ كتاب بوده است كه اين موضوع هم عملي نيست چرا كه اين روزها عمليات گودبرداري در آنجا در حال انجام است. اشعري تاكيد كرده بود كه باغ كتاب هنوز آماده نيست و مبلمان آن هنوز چيده نشده است. به گفته او «اين طور ساختمان‌ها را وقتي مي‌سازند يك گروه ناظر هست كه عيوب را بايد برطرف كنند كه اين اتفاق هنوز نيفتاده است.» او البته تاكيد كرده بود كه من چيزي نشنيده‌ام كه بخواهند نمايشگاه كتاب را آنجا برگزار كنند. از سوي ديگر در شوراي سياستگذاري تاجايي كه مي‌دانم بين شهر آفتاب و مصلي يكي را در نظر دارند. اشعري در همان گفت‌وگو تاكيد كرده بود كه فضاي باغ كتاب سي‌هزار متر است و اگر وزير اين حرف را زده باشد به نظرم با تسامح زده است.

حالا با گذشت چند ماه از حرف‌هايي كه بين شهردار و وزير ارشاد رد و بدل شده است، اشعري به مهر گفته كه شهرداري تهران براي برگزاري نمايشگاه كتاب تهران در دو مكان اعلام آمادگي كرده است؛ يكي شهر آفتاب و يكي تپه‌هاي عباس‌آباد.

او خبر داده است كه جنتي نامه‌اي خطاب به قاليباف نوشته و منتظر پاسخ نهايي است و تا اين لحظه پاسخي از طرف شهرداري مشخصا داده نشده است. از طرف ديگر كارهاي كارشناسي براي ارزيابي اين مكان‌ها در حال انجام است. از آنجا كه مشخص نيست آيا مي‌توان نمايشگاه كتاب تهران را با كيفيتي مطلوب در اين دو مكان پيشنهادي برگزار كرد، لذا هنوز مكان برگزاري نمايشگاه كتاب تهران قطعي نشده است. ضمن اينكه همزمان وزارت ارشاد هم برگزاري نمايشگاه سال آينده را در مصلي، تا اين لحظه رد نكرده است. آقاي وزير حالا منتظر جواب آقاي قاليباف به نامه‌اش كه هنوز هيچ پاسخي به اين نامه داده نشده است.

اعتماد/اقتباس اكتاي براهني از «جنايت و مكافات»

به سينماي مستقل كه با مخاطب ارتباط برقرار كند علاقه‌مندم

بيتا موسوي / «پل خواب» نخستين فيلم بلند سينمايي اكتاي براهني پسر رضا براهني نويسنده، شاعر و منتقد ادبي است. شنيده‌ها حاكي از اين است كه اين فيلم جزو آثار قابل توجه اين دوره از جشنواره است كه در آن ساعد سهيلي، آناهيتا افشار و هومن سيدي به ايفاي نقش مي‌پردازند. اين فيلم يك اقتباس ادبي از «جنايت و مكافات» داستايوفسكي است كه قطعا مي‌تواند براي هر مخاطبي جذابيت‌هاي خود را داشته باشد. از اين رو با كارگردان اين اثر به گفت‌وگو پرداختيم.

http://media.mehrnews.com/d/2015/07/01/3/1754510.jpg

«پل خواب» نخستين فيلم سينمايي بلند شما محسوب مي‌شود كه امسال قرار است در جشنواره فيلم فجر به نمايش در‌آيد. گويا فيلم يك اقتباس ادبي است و شما فضاي متفاوتي را در آن تجربه كرديد.

بله «پل خواب» اقتباسي از «جنايت و مكافات» داستايوفسكي است و به نظرم كم و بيش به فضا و جهان رمان وفادار است اما وفاداري به معناي ساخت مو به مو نيست و در عين حال اصل وفاداري در اقتباس براي سينما، خود زير سوال است. همه اينها بايد در اثر جديد خود را به رخ بكشد و در خدمت قصه و سينما دربيايد.

من تقريبا سال‌هاي طولاني براي ساخت فيلم اولم معطل ماندم. چرا كه بخشي از فيلمنامه‌هايم در طول اين سال‌ها از ارشاد مجوز نگرفتند. من ١٠ سال پيش، بعد از اتمام تحصيلم از كانادا به ايران بازگشتم و ١٠ سال با دقت به سينماي ايران نگاه كردم و هرچند سال يك‌بار سعي كردم فيلم بسازم و نشد و به‌مرور علاقه‌ام را به گونه‌اي خاصي كه بسيار رواج پيدا كرد، از دست دادم. فكر مي‌كنم همين باعث شد كه كمي در «پل خواب» از مدل كليشه شده رئاليسم- مستند آپارتماني يا قصه‌هايي با گره‌هاي عادي در روابط آدم‌ها فاصله بگيرم، حتي شايد در گذشته خودم، فيلمنامه‌هايي در اين گونه‌ها نوشتم ولي امروز فاصله‌ام با اين نوع فيلم‌ها بيشتر شده است. «جنايت و مكافات» كه اسكلت اصلي فيلمنامه «پل خواب» بود اين امكان را داشت كه به سوي چيز جديدي در ذهنم بروم.

در سينماي ايران كمتر فيلمسازي به سراغ اقتباس ادبي مي‌رود. چقدر انتخاب اين تجربه براي شما شخصي است و چقدر به فضايي برمي‌گردد كه به واسطه پدرتان و خانواده‌اي كه در آن بزرگ شده‌ايد، از كودكي تجربه كرديد؟

اين انگيزه گاهي خودآگاه و گاهي ناخودآگاه بوده است. فكر مي‌كنم در يك خانواده هنري حتي ممكن است كه فرزندان در دوره‌اي عليه هنر قيام كنند. جدا از قضيه اقتباس، بخش اعظم قصه‌اي كه شما در «پل خواب» مي‌بينيد، از زندگي خودم يا اطرافيان و دوستانم الهام گرفته شده و قصه شده است. اگر اسكلت فيلمنامه از اقتباس ادبي آمده است، به نوعي بن‌مايه آن به خاطرات و تجربيات شخصي و ذهني من برمي‌گردد. من خيلي از كاراكترهاي فيلم را از نزديك مي‌شناختم. شايد به طور شخصي چيزي را تجربه نكرده باشم ولي با اين نوع آدم‌ها زندگي كردم. اين موضوع شايد در تضاد با زندگي خانوادگي من باشد. البته حتي بخشي از شغل من به فضايي برمي‌گردد كه در آن بزرگ شدم. تربيت پدر و مادرم به شكلي بوده كه از‌‌ همان ابتدا ما را به اين سمت‌وسو سوق دادند. قصه كاملا به صورت كلاسيك روايت مي‌شود. در اصل فيلم يك كاراكتر اصلي دارد كه بار اصلي داستان به دوش اوست.

به نظر مي‌رسد در بخش انتخاب بازيگر تلاش كرديد بيشتر روي حضور بازيگراني تمركز كنيد كه با شخصيت‌هاي اصلي قصه نزديكي داشته باشند. به همين دليل خيلي به سمت ستارگان سينما نرفتيد يا حتي اصراري به حضور آنها نداشتيد.

من به سينماي مستقلي علاقه‌مندم كه با مخاطب ارتباط برقرار مي‌كند. فيلمنامه سه سال پيش نوشته شد. در ابتدا صحبت از كار با حامد بهداد بود و يكي، دو گزينه ديگر نيز مطرح مي‌شدند. در طول مرحله سخت پروانه ساخت افراد مختلف نظر مي‌دادند و من هم در مورد آن فكر مي‌كردم. چند ماه قبل از پروانه ساخت تصميم گرفتم چند بازيگر جديد و جوان سينماي ايران را از نزديك ببينم. در اين ميان بود كه ساعد سهيلي فيلمنامه را خواند و در ذهنم تبديل به يكي از گزينه‌هاي اصلي شد. در زمان پيش‌توليد با افراد ديگري هم صحبت كرديم و حتي تا پاي قرارداد هم رفتيم. راه پرپيچ و خمي را طي كرديم و در ‌‌نهايت، در تمرين‌ها به اين نتيجه رسيديم كه دنبال بازيگري باشيم كه شرايطي كاملا منطبق با نقش داشته باشد. اين شد كه با اطمينان بيشتر به ساعد سهيلي برگشتيم. در مورد اكبر زنجانپور هم هميشه دوست داشتم با او كار كنم و اين شانس من بود كه بعد از ٢٠ سال در فيلمم بازي كرد. آناهيتا افشار را هم از فيلم «برف روي كاج‌ها» و از دفتر بشرا فيلم مي‌شناختم و بعد‌ها تجربه همكاري در فيلم كوتاه داشتيم. به نظرم بازيگر بسيار خوب و توانايي است. در اصل به نوعي از‌‌ همان ابتدا نقش دختر فيلم را شبيه او نوشته بودم. حالا كه كار را مي‌بينم، از انتخاب بازيگران بسيار راضي هستم و فكر مي‌كنم اين بازيگران به آن چيزي كه در ذهن من بود نزديك‌ترند. بازيگران معروف و گمنام ديگري را هم دوست دارم. ولي اصل قصه است و كاراكتر.

به نظر مي‌رسد بخش فيلم‌هاي اول جشنواره فجر امسال، بخش جذابي باشد چراكه امسال فيلم‌هاي اولي ساخته شده كه كارگردانان آنها سابقه فعاليت‌هاي مختلف در سينما يا تجربه ساخت فيلم‌هاي كوتاه خوبي دارند. فكر مي‌كنم رقابت سختي در پيش داشته باشيد.

بله، فكر مي‌كنم رقابت سخت و پيچيده‌اي در پيش داشته باشيم. من هم شنيده‌ام كارگردانان اين بخش تلاش كردند در آثارشان از فضاي عمومي آثار سينماي بدنه ايران پرهيز كنند. اين اتفاق خوبي است اگر منجر به ارتباط بهتر با مخاطب شود، نتيجه خوبي به بار مي‌آورد. فكر مي‌كنم مخاطب ايراني با سينمايي مثل موج نوي سينماي ايران، يا دهه ٧٠ امريكا، ارتباط خوبي دارد. سينماي مستقل و آلترناتيو، اجتماعي و قصه‌گو، اما با اندكي تخيل و البته بومي.

«پل خواب» هم‌اكنون در چه مرحله‌اي است؟

فيلم به زودي آماده نمايش مي‌شود و در آخرين مراحل فني قرار دارد.

اطلاعات/جایزه فیزیک بنیادی سرن به دانشجوی ایرانی رسید

دانشجوی پژوهشگاه دانش‌های بنیادی، برنده جایزه فیزیک بنیادی آشکارساز CMSشتابگر بزرگ هادرونی مرکز تحقیقات هسته‌یی اروپا (سرن) شد.

http://cdn.fararu.com/files/fa/news/1394/9/21/237386_626.jpg

به گزارش ایسنا، جایزه فیزیک بنیادی آزمایشگر CMSکه از سال ۲۰۱۳ اعطا می‌شود شامل یک بورس تحقیقاتی و تعدادی جایزه است که جایزه «شناسایی استعدادهای برتر فیزیک بنیادی سی ام اس» ( Special Recognition Awards CMS FundamentalPhysics Scholars) در سال ۲۰۱۵ به اسماعیل اسکندری، دانشجوی پژوهشکده ذرات پژوهشگاه دانش های بنیادی و محققانی از دانشگاه‌های دهلی هند و پرینستون آمریکا اعطا شده است.

عنوان طرح این محقق ایرانی، «‌Search for Resonant and Non-ResonantHiggs Pair Production in bbVV Decay Channel through Semi-Letonic Final States» است.

دو سال پیش هم رضا گلدوزیان، دانشجوی دکتری فیزیک ذرات تجربی پژوهشکده ذرات و شتابگرهای پژوهشگاه دانش‌های بنیادی موفق به کسب این جایزه شده بود.

ایران/معرفی نامزدهای خرس طلای جشنواره بین‌المللی فیلم برلین

فهرستی از پنج فیلم رقابتی و سه فیلم بخش نمایش‌های ویژه، شصت و ششمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین اعلام شد.

فیلم‌ «نابغه» نخستین تجربه بلند سینمایی «مایکل گرندج» کارگردان سرشناس تئاتر انگلیس با بازی «کالین فرث»، «جود لا»، «نیکول کیدمن»، «گای پیرس»، «لائورا لینی» و «دومنیک وست»، بر اساس فیلمنامه اقتباسی نوشته «جان لوگان» نویسنده فیلمنامه «سقوط آسمانی»، روایتگر داستان رابطه میان «توماس وولف» چهره‌سرشناس ادبی با بازی «جود لاو» و «مکس پرکینز» دبیر معروف انتشارات «اسکرایبنر» با بازی «کالین فرث»، نخستین نامزد این دوره است. فیلم «ویژه نیمه شب» ساخته «جف نیکلز» یکی دیگر از فیلم‌های بخش رقابتی جشنواره برلین 2016 خواهد بود که داستان پدر و پسری است که پس از پی بردن به قدرت‌های ویژه پسر فرار می‌کنند. در این فیلم «مایکل شنون»، «جوئل ادگارتون»، «کریستین دانست»، «آدام درایور» و «سم شپرد» ایفای نقش کرده‌اند.

«الکس گیبنی» سازنده مستندهای جنجالی «دروغ آرمسترانگ» و «پاک شدن: ساینتالوژی و زندان یک عقیده»، با نخستین نمایش فیلم جدیدش با عنوان «روزهای صفر» در بخش رقابتی جشنواره برلین حضور خواهد داشت. «تنها در برلین» ساخته «وینسنت پرز» کارگردان فرانسوی با بازی «برندون گلیسون»، «اما تامپسون» و «دنیل برول» دیگر فیلم رقابتی برلین 2016 است که اقتباسی از رمان کلاسیک نوشته «هانس فالادا» در سال 1974 و روایتگر داستان واقعی زوجی است که مجموعه‌ای از اعتراض‌های ناشناس را در جریان جنگ جهانی دوم علیه نازی‌ها ترتیب می‌دهند.

پنجمین و آخرین فیلمی که تاکنون در فهرست نامزدهای خرس طلای برلین قرار گرفته است، درام کانادایی «بوریس بدون بئاتریس» ساخته «دنیس کوته» است.

جام جم/اولین کنسرت پاپ مجازی در ایران برگزار می‌شود

روزبه نعمت‌اللهی با اعلام اینکه دیگر در شهر تهران کنسرتی را برگزار نمی‌کند، به طرفدارانش از برپایی یک برنامه زنده ویژه و متفاوت در فضای مجازی خبر داده است.

http://media.mehrnews.com/d/2015/12/13/3/1937101.jpg

اشکان آزادبخت مدیر رسانه ای روزبه نعمت‌اللهی خواننده موسیقی پاپ کشور ضمن اعلام این خبر توضیح داد: متاسفانه طی ماه های گذشته تلاش های زیادی برای رزرو تالار برپایی کنسرت انجام گرفته شد اما این تلاش ها تا به امروز نتیجه ای نداشته و طبق تصمیماتی که خود روزبه گرفته بنا شده که این خواننده به زودی اولین کنسرت مجازی خود را برگزار کند. این کنسرت به احتمال فراوان در یکی از وب سایت های معتبر به صورت زنده برگزار می شود که اطلاعات جزیی تر طی روزهای آینده به طرفداران اعلام خواهد شد.

وی ادامه داد: طی ماه های گذشته رفتارهایی با روزبه شده که وی همان طور که قبلا هم اعلام کرده بود، ترجیح می دهد دیگر در تهران هیچ کنسرتی را برگزار نکند و با تمام مشکلاتی که وجود دارد وی ترجیح می دهد این بار از طریق فضای مجازی در کنار هواداران خود باشد، این در حالی است که گروه اجرایی کنسرت در این مدت نهایت تلاش خود را کرده تا بتواند به بهترین شکل ممکن این کنسرت مجازی را که برای اولین بار اتفاق می افتد، برگزار کند.

به گزارش مهر ، مدیر رسانه ای روزبه نعمت اللهی در پاسخ به پرسشی مبنی بر جزییات این برنامه زنده بیان کرد: هنوز زمان این اجرا مشخص نشده اما در روزهای آینده اطلاعات کامل این اتفاق هیجان انگیز از طریق رسانه ها منتشر خواهد شد.

جام جم/سینمای مستند؛ چشم بینای جامعه

سینمای مستند، سینمایی آگاهی‌بخش است و هر جامعه‌ای که میل به توسعه و پیشرفت در آن به چشم می‌خورد، توجه گسترده‌تر و فراگیرتری به سینمای مستند دارد.

تصویر سینمای مستند؛ چشم بینای جامعه

جامعه هرچقدر فرهنگی‌تر و فرهیخته‌تر باشد، به تبع سینمای مستند پویاتری هم خواهد داشت، چون امکان طرح مسائل مختلف و انتقادهای سازنده در زمینه‌های گوناگون در آن وجود دارد. ما هم اگر بخواهیم جامعه‌ای فرهیخته روبه رشد، بالنده و توانمند داشته باشیم، باید بیش از اینها به فیلمسازان مستند مجال فعالیت بدهیم.

این مجال دادن با حمایت مادی و معنوی هرچه بیشتر از مستندسازان اتفاق می‌افتد و همه تلاش ما در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی و جشنواره سینماحقیقت هم همین است.

جشنواره بین‌المللی سینماحقیقت (فیلم مستند ایران) که از امروز نهمین دوره خود را آغاز می‌کند، در هشت دوره گذشته به جایگاه مقبولی دست پیدا کرده و مورد توجه جدی مخاطبان خاص، فعالان عرصه سینمای مستند و مخاطبان عام قرار گرفته است.

سال گذشته بسیاری از مخاطبان فیلم‌ها، علاقه‌مندان مردمی بودند و مطمئن هستم که امسال هم به دلیل وجود فیلم‌هایی شاخص و جذاب، باز هم به طور گسترده شاهد حضور عموم مردم به عنوان مخاطب خواهیم بود.

جشنواره سینماحقیقت از دوره نخست، فعالیت خود را با شعار «مستند برای همه» آغاز کرد که این رویکرد کماکان در دستور کار ما قرار دارد و برای این‌که فهم جامعه را با ابزار کارآمد مستند ارتقا دهیم و آن را به مقبول عموم بدل کنیم، همچنان به این وجه مردمی توجه داریم.

http://media.mehrnews.com/d/2015/11/19/3/1909332.jpg

خوشبختانه مردم ما پابه‌پای جوامع پیشرفته دنیا، هر روز اقبال بیشتری به فیلم مستند نشان می‌دهند و این مهم را در زمان‌های برگزاری این جشنواره، اکران فیلم‌های مستند در گروه هنر و تجربه و نمایش‌های تلویزیونی نشان داده‌اند.

جشنواره سینماحقیقت هم با وجود نوپا بودن، توانسته جایگاه خوبی میان جشنواره‌های مستند دنیا به دست آورد و در هر دوره تلاش کرده با انتخاب و نمایش برترین آثار مستند ایرانی و خارجی، سهم به سزایی در ارتباط بیشتر با مردم داشته باشد.

از این فرصت استفاده می‌کنم و از مردم عزیزمان دعوت می‌کنم به تماشای فیلم‌های این دوره جشنواره بیایند و مطمئن باشند که از وقتی که به دیدن این آثار اختصاص می‌دهند، پشیمان نخواهند شد.

سید محمدمهدی طباطبایی‌نژاد - دبیر جشنواره سینماحقیقت

جام جم/جام‌جم از عزم رسانه ملی در ترویج فرهنگ اقتصاد مقاومتی گزارش می‌دهد

اقتصاد مقاومتی، اقتصادی مردم‌محور

حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر معظم انقلاب در بهمن سال 92 با ابلاغ سیاست‌های کلی «اقتصاد مقاومتی» تأکید کردند که عملیاتی شدن و اجرای این سیاست‌‌ها خواهد توانست در بحران‌های روبه افزایش جهانی، الگویی الهام‌بخش از نظام اقتصادی اسلام را عینیت بخشد و زمینه و فرصت مناسب را برای نقش‌آفرینی مردم و فعالان اقتصادی در تحقق حماسه اقتصادی فراهم کند.

تصویر اقتصاد مقاومتی، اقتصادی مردم‌محور

سازمان صداوسیما نیز همچون سایر دستگا‌ه‌ها و نهادها با اولویت قرار دادن این مهم در رئوس فعالیت‌ها و وظایفش در ابتدا با تشکیل ستاد مدیریت و راهبری و سپس تبدیل آن به ستاد فرماندهی اقتصاد مقاومتی عزم خود را برای معرفی و ترویج فرهنگ اقتصاد مقاومتی به مخاطبان، بینندگان و شنوندگانش جزم کرد.

جهش بلند در پرداخت به اقتصاد مقاومتی

به باور رئیس شورای اقتصاد صدا و سیما و مدیر شبکه پنج این سازمان، مقایسه آمارهای شش ماهه نخست سال 94 در قیاس با یکساله 93 نشان می‌دهد که پردازش به مساله اقتصاد مقاومتی با برنامه‌ریزی منسجم و منظم‌تری انجام شده و جهش زیادی داشته است.

مجید زین‌العابدین با بیان این مطلب به جام‌جم گفت: در حال حاضر شبکه‌های پنج و بازار در معاونت سیما و شبکه رادیو اقتصاد در معاونت صدا به موضوعات اقتصادی کشور و در راس آن به اقتصاد مقاومتی می‌پردازند و در عین حال سیار شبکه‌ها نیز بنا به ماموریت‌ها و وظایفی که برایشان تعریف شده است این مهم را مورد توجه ویژه خود قرار می‌دهند. برای مثال، شبکه سه در سال گذشته 59 ساعت برنامه درباره اقتصاد مقاومتی تولید کرده بود که این مقدار در تنها شش ماهه نخست سال 94 به 589 ساعت رسیده و یک جهش ده برابری را نشان می‌دهد.

http://www.rajanews.com/sites/default/files/content/images/story/93-12/16/11126.jpg

پرداخت به حوزه‌های مغفول اقتصاد مقاومتی

وی افزود: جدای از رشد کمی که شاخص‌های اندازه‌گیری را فراهم می‌آورد، از منظر کیفی هم برنامه‌ریزی مدون‌تر و منسجم‌تری برای پرداختن به اقتصاد مقاومتی و معرفی الزامات و شاخص‌های رسانه‌‌ای آن در دستور کار رسانه ملی قرار گرفته است. سعی شده به نقش مردم در حوزه تولید بیشتر پرداخته شود و از کارآفرینان موفق و خلاق دعوت به عمل آید.

در عین حال تلاش کرده‌ایم به مزیت‌های نسبی اقلیم‌ها و استان‌های مختلف کشور بیشتر توجه شود. برای مثال، همین اواخر شبکه پنج به موضوع اقتصاد دریا به عنوان یکی از شاخصه‌های اقتصادی برای توسعه مناطق مرزی توجه ویژه‌ای نشان داده است. یک سوم مرزهای کشور ما آبی است و 90 درصد صادرات و واردات کشور از این مسیر انجام می‌شود، اما حوزه اقتصاد دریا مغفول مانده است. در همین بستر اقتصاد مقاومتی سعی شده به حوزه‌های مغفول پرداخته شود. موضوع ارتباط صنعت و دانشگاه و نسبت آن با چرخه اقتصادی از دیگر مسائلی است که در حوزه اقتصاد مقاومتی مغفول مانده و سعی شده در شبکه‌های مختلف به آن پرداخته شود.

زین‌العابدین با اشاره به این‌که علاوه بر سه شبکه تخصصی اقتصاد، سایر شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی نیز به مقوله اقتصاد مقاومتی توجه ویژه دارند، خاطرنشان کرد: در شبکه مستند، مستندهای اقتصادی خوبی مانند «خسته نباشید» ساخته شده است.

شبکه چهارهم به ارتباطات صنعت و دانشگاه در برنامه «اسطرلاب» می‌‌‌پردازد. شبکه نسیم نیز در قالب بسته «نسیم دانش» شرکت‌های دانش‌بنیان را مورد توجه قرار می‌دهد. در سیمای استان‌ها هم مستندات خوبی ساخته شده است و در بخش‌های خبری هم شاهد رشد در پرداخت به حوزه اقتصاد مقاومتی هستیم.

عزم دو چندان در پرداختن به اقتصاد مقاومتی

رئیس شورای اقتصاد صدا و سیما با تاکید بر ایجاد عزم دو چندان در رسانه ملی برای پرداختن به اقتصاد مقاومتی بیان کرد: اخیرا با تبدیل ستاد مدیریت و راهبری به ستاد فرماندهی اقتصاد مقاومتی که دکتر محمد سرافراز، رئیس سازمان هم عضو آن است، برنامه‌ریزی مضاعفی در این خصوص انجام شده است.

در واقع رسانه ملی به دنبال این است که با گفتمان و فرهنگ‌سازی، اقتصاد مقاومتی را از یک مقوله دولتی و تکلیفی به یک مساله عمومی و باورپذیر تبدیل کند.

مدیر شبکه پنج درباره برنامه‌های این شبکه حول محور اقتصاد مقاومتی هم توضیح داد: شبکه پنج به عنوان یک شبکه اقتصادمحور، برنامه‌ریزی منسجمی را در دستور کار خود قرار داده تا الگوها، مصادیق و شاخص‌های اقتصاد مقاومتی را معرفی کند. تولید و پخش برنامه‌های «روزآمد»، «ایران‌شهر»، «مثبت و منفی پنج»، «توقف ممنوع» و «اقتصاد مقاومتی» از جمله این اقدامات است.

نقش رسانه ملی در اصلاح الگوی مصرف

دکتر مهدی صادقی‌شاهدانی نیز معتقد است که رسانه ملی می‌تواند در تبیین و تشریح اصلاح الگوی مصرف به عنوان یکی از بندهای اصلی اقتصاد مقاومتی نقش بی‌‌بدیل و ممتازی ایفا کند.

رئیس دانشکده اقتصاد دانشگاه امام صادق ادامه داد: عملیاتی کردن اصلاح الگوی مصرف مستلزم این است که تاثیرات لازم روی رفتار مصرف‌کنندگان صورت بگیرد. زمانی هم که صحبت از الگوی مصرف می‌شود بیشترین تاکید روی خانواده‌هاست و از آن‌جا که بخش عمده‌ای از مخاطبان رسانه ملی را خانواده‌ها تشکیل می‌دهند نقش این رسانه در فرهنگ‌سازی پررنگ و متمایز می‌شود. رسانه ملی در اصلاح و بازسازی اذهان و رفتارها در حوزه الگوی مصرف نقش ویژه‌ای دارد و می‌تواند یک الگوی مناسب را به مخاطبان خود ارائه و القا کند.

رسانه ملی و مردمی کردن اقتصاد

این اقتصاددان، مردمی کردن اقتصاد را از دیگر بندهای مهم اقتصاد مقاومتی ذکر کرد که رسانه ملی در عملیاتی کردن آن نقش عمده و به‌سزایی دارد و افزود: بخشی از امور اقتصاد در دست دولت و حاکمیت است، اما مجموعه تصدیگری‌ها باید به بخش خصوصی و مردم واگذار شود. این موضوع در اقتصاد مقاومتی به مردمی کردن اقتصاد تعبیر می‌شود. مردمی کردن اقتصاد هم باید با مدیریت مناسب و خوب اذهان عامه همراه باشد که در اینجا نقش رسانه ملی در مدیریت افکار، بارز و برجسته است.

دکتر صادقی شاهدانی تصریح کرد: رسانه ملی می‌تواند به مخاطبان خود این آموزه‌ها را ارائه کند که چگونه می‌توانند در فرآیند تولید، سرمایه‌گذاری و توزیع نقش ایفا کنند.

جام جم/دکتر سرافراز تاکید کرد:

ارتقای کیفیت برنامه‌ها اولویت رسانه ملی

رئیس سازمان صدا و سیما با تأکید بر افزایش تولیدات رسانه‌ای داخلی، گفت: تأمین برنامه خارجی دیگر از اولویت‌های سازمان صدا و سیما نیست.

http://jamejamonline.ir/Media/Image/1394/08/23/635831028545897815.jpg

دکتر محمد سرافراز در بازدید از بخش‌های تأمین برنامه خارجی و مونیتورینگ رسانه ملی به خبرنگار جام‌جم گفت: با توجه به تأکیدات مقام معظم رهبری در خصوص هشیاری در برابر جنگ نرم دشمن و همچنین افزایش روزافزون شبکه‌های خارجی به‌ویژه شبکه‌های فارسی زبان، رویکرد سازمان صدا و سیما افزایش کیفی و کمی تولیدات رسانه‌ای داخلی است.

وی افزود: ما وظیفه داریم تأمین برنامه شبکه‌های رسانه ملی را داخلی انجام دهیم نه خارجی، لذا کیفیت تولیدات داخلی باید ارتقا یابد تا بتوان مخاطب خود را حفظ کرد.

دکتر سرافراز در این بازدید با تأکید بر استفاده بهینه از منابع و ظرفیت‌های موجود در بخش مونیتورینگ سازمان، تصریح کرد: شبکه‌هایی که به طور مستقیم، مخاطب فارسی‌زبان را چه در داخل و چه خارج ازکشور هدف گرفته و برنامه‌سازی می‌کنند باید تحت رصد هوشمند و دائمی قرار گیرند.

رئیس رسانه ملی یادآورشد: شبکه‌های رقیب باید فهرست شوند و خط کاری و برنامه‌سازی آنها، به عنوان مثال در موضوع انتخابات مجلس آینده، مورد بررسی و تحلیل محتوایی قرار گیرد.

جوان/پایان زمان ثبت‌نام فیلم‌ها در سي‌و‌چهارمين جشنواره فيلم فجر

«آشغال‌ها» هم در شلوغی ثبت‌نام كرد!

با پايان زمان ثبت‌نام در جشنواره فيلم فجر، هيئت انتخاب جشنواره آغاز به كار خواهد كرد تا از ميان بيش از 60 فيلمي كه درخواست حضور در جشنواره را دادند ليست نهايي سي‌و‌چهارمين جشنواره فيلم فجر را مشخص كنند...

نویسنده : محمد‌صادق عابديني

با پايان زمان ثبت‌نام در جشنواره فيلم فجر، هيئت انتخاب جشنواره آغاز به كار خواهد كرد تا از ميان بيش از 60 فيلمي كه درخواست حضور در جشنواره را دادند ليست نهايي سي‌و‌چهارمين جشنواره فيلم فجر را مشخص كنند؛ جايي كه ممكن است «آشغال‌هاي دوست داشتني» هم حضور داشته باشد!

محمد حيدري، دبير سي و چهارمين جشنواره فيلم فجر طي پيامي كه در اينستاگرام منتشر كرد از آغاز به كار هيئت انتخاب جشنواره طي روزهاي آتي خبر داد. اين ويدئو با اينكه خلاقيتي غير‌عرف در روند اطلاع‌رساني جشنواره به شمار مي‌رفت، تنها مشخص مي‌كرد كه ديگر فيلمي نمي‌تواند فرم جشنواره را پر كند و اسامي غايب به احتمال زياد پشت در‌هاي بسته دبيرخانه باقي خواهند ماند. از سوي ديگر فيلم هايي كه فرم حضور در جشنواره را پر كرده‌اند نيز لزوماً به جشنواره راه پيدا نخواهند كرد، بسياري از فيلم‌ها هنوز در حال توليد هستند و فقط چند فيلم را مي‌توان پيدا كرد كه آماده نمايش هستند و مي‌توانند در صورت پذيرفته شدن توسط هيئت انتخاب به راحتي در جشنواره حضور داشته باشند. البته فرصت حدود دو ماهه تا جشنواره زمان خوبي است كه پروژه‌هاي سينمايي متقاضي بتوانند نسخه نهايي را تحويل دبيرخانه دهند.

همان طور كه پيش از اين نيز انتظار مي‌رفت امسال تراكم نام‌هاي بزرگ در جشنواره به چشم مي‌آيد. شلوغ‌ترين جشنواره چند سال اخير سينماي ايران كه كارگردان‌هاي بزرگ آن آثار خود را آماده حضور در جشنواره و بسياري از آنها نيز فرم حضور در جشنواره را پر كرده‌اند. همين موضوع باعث مي‌شود هيئت انتخاب دوره سي‌وچهارم كار سخت‌تري نسبت به دوره‌هاي پيشين داشته باشد. انتظار حضور آثار برتر سينماي ايران و ظرفيت محدود جشنواره براي پذيرش آثار بر دامنه اين دشواري مي‌افزايد. با نزديك شدن به زمان آغاز كار هيئت انتخاب، احتمال اينكه هيئت تحت فشار فيلمساز‌ها قرار بگيرد زياد مي‌شود.

http://javanonline.ir/files/fa/news/1394/9/21/195273_724.jpg

خبرگزاري«فارس» در اين باره مي‌نويسد: حراست از هيئت انتخاب مهم‌ترين وظيفه‌اي است كه در مقطع فعلي، ستاد جشنواره بر عهده دارد و هيچ لزومي هم ندارد اعضاي ستاد (دبير، مدير روابط عمومي و...) در مقابل فشارهاي رسانه‌اي نام اعضاي هيئت انتخاب را اعلام كنند، چراكه معمولاً جشنواره‌هاي معتبر دنيا نيز اسامي هيئت انتخاب خود را اعلام نمي‌كنند و به جاي آن براي روشن شدن اذهان عمومي، نام اعضاي هيئت داوران خود را رسانه‌اي مي‌كنند؛ تجربه‌اي كه تا به حال با موفقيت همراه نبوده و معمولاً اسامي هيئت انتخاب به صورت غير‌رسمي لو مي‌رود و ملاحظات غير‌كاري باعث مي‌شود مسير انتخاب فيلم‌ها را تحت تأثير قرار دهد.

تجربه رد كردن فيلم تحسين شده «شيار 143» كه توسط هيئت انتخاب جشنواره سي و دوم كنار گذاشته شد و با اعتراض شديد رسانه‌ها به جشنواره راه يافت و به موفقيت چشمگيري نيز دست يافت، نقطه مقابل روابط دوستانه ميان هيئت انتخاب و فيلمسازان است. در دوره سي و دوم هيئت انتخاب به راحتي اين فيلم را رد كرد اما با حضور «شيار 143» مشخص شد كه هيئت آن دوره چه اشتباه فاحشي در رد كردن فيلمي شاخص داشته‌ است. اين اقدام اعتراضات زيادي را در پي داشت كه جنجال برانگيز‌ترين آن حضور ابراهيم حاتمي كيا در نشست رسانه‌اي «شيار143» و سخنان تند وي عليه جشنواره بود.

در ميان فيلم‌هاي ثبت نام شده براي جشنواره فيلم فجر نام يك فيلم خاص نيز به چشم مي‌خورد. «آشغال‌هاي دوست داشتني» كه چند سال پيش عدم انتخابش براي جشنواره فجر خبرساز شد، جهت حضور در دوره آتي جشنواره فرم پر كرده است. فيلمي از محسن امير يوسفي كه خواستار حضور در بخش «هنر و تجربه» جشنواره فيلم فجر شده است.

اين فيلم به دليل نگاه خاصي كه به حوادث سال 88 دارد، از حضور در جشنواره سي و دوم كنار گذشته شد. اين فيلم محصول فارابي است كه در دولت قبل ساخته شده است. مديران وقت فارابي معتقدند «آشغال‌هاي دوست داشتني» برخلاف فيلمنامه مصوب ساخته شده و مورد تأييد آنها نبوده است. اما محسن امير‌يوسفي از تلاش براي ديده شدن آن دست برنداشته است. گفته مي‌شود طبق مقررات فجر فيلمي كه يك بار توسط هيئت انتخاب فجر رد شده باشد نمي‌تواند در دوره بعدي جشنواره حضور پيدا كند. امير يوسفي امسال توانست فيلم «خواب تلخ» را توسط گروه هنر و تجربه اكران كند. اين فيلم حدود 10 سال توقيف بوده است و شايد دليل درخواست اين كارگردان براي حضور «آشغال‌هاي دوست داشتني» در بخش «هنر و تجربه» سي‌وچهارمين جشنواره فيلم فجر، نيز مميزي كم رنگ «هنر و تجربه» است. حجت اله ايوبي رئيس سازمان سينمايي كه در ماه‌هاي اخير از سوي سينماگران طيف خاص سینما به شدت نقد شده شاید برای جلب رضایت آنان به «آشغال‌هاي دوست داشتني» متوسل شده است.

البته موضوع چالش برانگيز «آشغال‌هاي دوست داشتني» و تجربه رد شدن حضور آن در جشنواره سي و دوم، پيش فرض‌هايي است كه هيئت انتخاب فجر سي و چهار با آن روبه‌رو است و نمي‌تواند به سادگي از كنار آن عبور كند.

جوان/چرا مستند «33 سال سكوت» از جشنواره كنار گذاشته شد

حقيقتي كه در «سينما حقيقت» ديده نشد

نهمين جشنواره سينما حقيقت در حالي آغاز به كار كرد كه هيئت انتخاب و مسئولان آن يكي از پرمخاطب‌ترين مستندهاي اخير كشور را كه يك حقيقت دردآور را روايت مي‌كند، به جشنواره راه ندادند!

نویسنده : مصطفي شاه‌كرمي

نهمين جشنواره سينما حقيقت در حالي آغاز به كار كرد كه هيئت انتخاب و مسئولان آن يكي از پرمخاطب‌ترين مستندهاي اخير كشور را كه يك حقيقت دردآور را روايت مي‌كند، به جشنواره راه ندادند!

جشنواره سينما حقيقت يك جشنواره كاملاً دولتي است كه هر ساله توسط مركز گسترش سينماي مستند و تجربي برگزار مي‌گردد. در طول چند سال اخير اقدامات و تحركات مسئولان و مديران ارشد اين مركز و جشنواره‌اي كه هر ساله برگزار مي‌كنند كمترين تناسبي با عنوان جشنواره يعني «سينما حقيقت» كه وام گرفته شده و منبعث از روح مستند‌سازي و حقيقت گويي است نداشته است. طرح اين مدعا با شاهد مثال‌هاي زيادي قابل تأييد و تصديق است و فقط يك نقد احساسي يا برآمده از جنبه زاويه داشتن اين قلم با تفكرات حاكم در مركز گسترش و مديران چند ساله آن نيست. چه اينكه در اين جشنواره صد در صد دولتي كه توسط مركز گسترش سينماي مستند و تجربي برپا مي‌شود بايستي بخش قابل‌توجهي از آثار شركت‌كننده در آن به نوعي خروجي و نتيجه تلاش «حقيقت‌آموزي» و «حقيقت‌نگاري» مربيان و مسئولان اين مركز به متربيان، هنرجويان و فيلمسازان تربيت شده در اين مركز و البته در خدمت اهداف نظام و انقلاب و انعكاس موضوعات تلخ و شيرين به صورت توأمان و صد‌البته به شرط «امانت‌داري» و «حقيقت‌گويي» باشد. اما در عين ناباوري و حيرت هرساله تعدادي فيلم و اثر مستند و غير‌مستند از سوي برخي هنرجويان تربيت شده توسط اين مركز ساخته مي‌شوند كه نه تنها ارتباطي با اهداف و ارزش‌هاي نظام و انقلاب ندارند بلكه گاه تا حدود زيادي شبيه به تفكرات، نوع نگاه و گاه منويات شبكه‌هاي مختلف ضد‌نظام هستند.

http://javanonline.ir/files/fa/news/1394/9/21/195285_239.jpg

وقتي هم با مديران و مسئولان ارشد اين مركز درباره چرايي چنين خروجي از يك مركز دولتي كه بايد مدافع انقلاب و نظام باشد پرسشي طرح مي‌شود معمولاً اين دوستان كه سال‌هاي سال است خودشان را با شرايط دولت‌هاي مختلف از طيف اصولگرا، اصلاح‌طلب و مدعي اعتدال به شكل خارق‌العاده‌اي وفق داده و به رغم رفت و آمد دولت‌هايي با رويكردهاي سياسي و فرهنگي متفاوت همچنان به مديريت و فعاليت هايشان ادامه مي‌دهند؛ شروع به خطبه خواني‌هاي گاه بي‌ربط و با ربط مي‌نمايند. در بين استدلال اين آقايان مدعاي دفاع غير ملموس و زير‌پوستي‌شان از انقلاب و نظام كه گاهي به شكل پچ‌پچ‌گونه آرام و يواشكي براي نشنيدن حرف‌هايشان از جانب گوش‌هاي نامحرم همراه است تا ابراز معتقدات آزادي گرايانه و آوانگارد و شبه روشنفكريشان با بالا بردن صداي‌شان به طوري كه اطرافيان جملگي متوجه آزادي منشي و بي‌پروايي‌شان در گفتن حرف‌هاي آنچناني، مخاطب را دچار حيرت مي‌كند. مدعي هستند كه در دفاع از نظام و انقلاب هزينه‌هاي زيادي داده‌اند اما هرگز حاضر به فرياد زدن آنها نيستند و طريق مظلوميت و كم نام نشاني را با روحيه‌اي عارفانه برگزيده‌اند!

اما در مقام عمل اثري از آنچه را كه دفاع بي‌نام و نشان از انقلاب جهت ريا نشدن پچ‌پچ گونه مي‌گفتند، ديده نمي‌شود و در عوض فريادهاي آوانگار و آزاديخواهانه شان را با تربيت و حمايت از برخي مستندسازاني كه انگار مسئوليت و وظيفه‌اي غير از ساختن آثار ضد‌نظام و انقلاب ندارند و البته تخطئه و ناديده انگاشتن فيلمسازان جناح جوانان مؤمن و انقلابي كه در جبهه نظام فعاليت و فيلمسازي مي‌كنند؛ به اثبات مي‌رسانند!

بهترين و تازه‌ترين شاهد مثال در سفيد گفتن و سياه انگاشتن اين آقايان در هجمه، تخطئه و ميدان ندادن به فيلمسازان دغدغه مند جناح مؤمن و انقلابي راه ندادن مستند «33 سال سكوت» است كه توسط موسسه فرهنگي آرمان مديا ساخته شده و داستان جانبازي از مجروحان جنگ تحميلي را روايت مي‌كند كه براي درمان، به آلمان فرستاده مي‌شود اما در ميانه راه، تصميم به پناهندگي به آن كشور مي‌گيرد. در عين ناباوري اين مستند، به رغم آنكه مي‌توانست يكي از فيلم‌هاي پراميد بخش مسابقه ملي جشنواره باشد، حتي اين اثر براي شركت در بخش جايزه «شهيد آويني» كه ويژه نمايش فيلم‌هاي مستند حوزه‌ انقلاب اسلامي و دفاع مقدس است نيز از جانب هيئت انتخاب جشنواره حائز شرايط و صلاحيت حضور در اين جشنواره تشخيص داده نشد! «33 سال سكوت» پس از رونمايي‌اش در ارديبهشت 1394، تاكنون توانسته است رقم فروش قابل توجهي را از طريق فروش اينترنتي و اكران‌هاي عمومي نظير دانشگاهي و... كسب كرده و با فروش 20 ميليون نسخه در اشكال مختلف، براي يك اثر مستند اگر نگوييم بي‌سابقه، يك اتفاق كم‌سابقه بوده است كه نشان‌دهنده اقبال عجيب عموم مخاطبان نسبت به آن بوده است.

جوان/رمان برگزيده جايزه جلال در دام تكرار و سستي در روايت

شهريار عباسي، نويسنده كتاب «دختر لوتي» است، كتابي كه در هشتمين جايزه جلال‌آل‌احمد موفق به كسب رتبه برتر شد، اين كتاب، چهارمين كتاب عباسي بعد از كتاب‌هاي «هتل گمو»، «مي‌خواهم يك نامه كوتاه بنويسم» و «زني پنهان در ميان واژه‌ها» است؛ انتشارات مرواريد در 140 صفحه اين كتاب را چاپ و روانه‌ بازار نشر كرده است.

نویسنده : دانيال محمدي

شهريار عباسي، نويسنده كتاب «دختر لوتي» است، كتابي كه در هشتمين جايزه جلال‌آل‌احمد موفق به كسب رتبه برتر شد، اين كتاب، چهارمين كتاب عباسي بعد از كتاب‌هاي «هتل گمو»، «مي‌خواهم يك نامه كوتاه بنويسم» و «زني پنهان در ميان واژه‌ها» است؛ انتشارات مرواريد در 140 صفحه اين كتاب را چاپ و روانه‌ بازار نشر كرده است.

عباسي در اين رمان به روايت بخشي از زندگي يك معلم فيزيك جوان مي‌پردازد كه در بحبوحه‌ جنگ و براي امتناع از اعزام به سربازي و حضور در جبهه‌هاي جنگ، شغل معلمي را انتخاب كرده و روانه‌ شهر كوچكي در جنوب لرستان مي‌شود و به دنبال هويتش مي‌گردد؛ هويتي كه او را به پلدختر مي‌رساند؛ شهري كوچك و محقر كه گاه و بيگاه مورد هجوم هوايي و بمباران ارتش بعث قرار مي‌گيرد؛ معلم، در شهر كوچك پلدختر، كم و بيش با فرهنگ مردمان آن شهر آشنا مي‌شود. او در منزلي سكونت مي‌كند كه در همسايگي‌اش يك خانواده‌ «لوتي» زندگي مي‌كنند.

شانه‌ام را رها كرد و گفت: پس دنبال هويت به اينجا آمده‌اي!

واقعيت را كه گفتم براي حرف زدن جرئت بيشتري گرفتم؛ گفتم: اشكالي دارد؟

سر تكان داد و گفت: نه! همه براي پيدا كردن هويت‌شان به اينجا مي‌آيند.

http://javanonline.ir/files/fa/news/1394/9/21/195230_985.jpg

تا آن لحظه به موضوع هويت فكر نكرده بودم. فكر مي‌كردم در پي ديدن آن شبح، يك كنجكاوي مرا به دو كوهه كشانده است. كلمه‌ هويت را براي خودم تكرار كردم و گفتم: اينجوري بهش فكر نكرده بودم. به نظرم انسان زماني دنبال هويت است كه چيزي كم داشته باشد. من فقط كنجكاوم كه خانواده‌ مادربزرگم را ببينم و اگر بشود پدرم را خوشحال كنم.

پيدايشان هم نكنم چيزي كم ندارم.

چشم‌هايش را جمع كرد، خيره نگاهم كرد و گفت: مطمئني چيزي كم نداري؟

فكر كه كردم پاسخ روشني نداشتم.

گفت: آنطور كه تو دويدي حتماً آنها را كم داري...

شهريار عباسي در اين رمان به روايت بخشي از زندگي يك معلم فيزيك جوان مي‌پردازد كه در بحبوحه‌ جنگ و براي امتناع از اعزام به سربازي و حضور در جبهه‌هاي جنگ، شغل معلمي را انتخاب كرده و روانه‌ شهر كوچكي در جنوب لرستان مي‌شود.

پلدختر، شهري كوچك و محقر كه گاه و بيگاه مورد هجوم هوايي و بمباران ارتش بعث قرار مي‌گيرد. معلم، در شهر كوچك پلدختر، كم و بيش با فرهنگ مردمان آن شهر آشنا مي‌شود. او در منزلي سكونت مي‌كند كه در همسايگي‌اش يك خانواده‌ «لوتي» زندگي مي‌كنند. لوتي‌ها از اقوام دوره‌گردي هستند كه در نواحي مختلف ايران پراكنده‌اند. بيشتر به مشاغلي مانند مطربي، آوازه‌خواني، كف‌بيني، رمالي و آهنگري اشتغال دارند، متأسفانه اغلب در نزد اقوام ديگر وجهه‌ خوبي نداشته و مورد طرد و بي‌مهري ديگران واقع مي‌شوند. معلم جوان مجذوب خانواده‌ همسايه و به طور مشخص دختر جوان خانواده مي‌شود كه از قضا در دبيرستان دخترانه‌ شهر، شاگرد اوست. در گير و دار اين شيفتگي، آشنايي و مراوده با خانواده‌ همسايه، معلم جوان به صرافت شناخت خود و بخشي از هويت گم شده‌اش مي‌افتد و دست به سفري كوتاه به مقصد پادگان دو كوهه در انديمشك مي‌زند...

روايت «دختر لوتي» بسيار ساده، سر‌راست و فاقد هرگونه تعليق و گره‌افكني است. شروع داستان اندكي اميدواركننده‌تر است، خواننده را جذب مي‌كند و كشش بيشتري دارد.

ايده و خط اصلي رمان تا حدودي مستعد و مناسب است براي تبديل شدن به يك اثر خوب و طراز اول. بعد از اين جذب اوليه، مخاطب با بن‌بست روبه‌رو مي‌شود و هرچه داستان پيش مي‌رود در هاله‌اي از كليشه قرار مي‌گيرد و در دام تكرار، روزمرگي و بي‌مايگي مي‌افتد. شخصيت‌هاي داستان هيچكدام به درستي ساخته و پرداخته نشده‌اند و نمود چشمگيري در داستان ندارند. شخصيت‌پردازي دقيق‌تر و عميق‌تر و مواجهه دادن جدي‌تر آنها با يكديگر مي‌توانست اساس و موتور حركت داستان شود اما متأسفانه اين مهم مورد غفلت واقع شده است. توصيفات و ذكر جزئيات دقيق و درخشان در هيچ جاي داستان به چشم نمي‌آيد و در سراسر داستان با ديالوگ‌ها و فضاسازي‌هاي دم دستي و خالي از هرگونه جذابيت و گيرايي مواجه هستيم. هيچ كدام از مؤلفه‌هاي داستاني - اعم از نثر، نظرگاه روايت، پيرنگ، فرم و... - به درستي درنيامده و جايي براي دفاع از اثر باقي نگذاشته‌اند. شايد تنها وجه قابل دفاع و نقطه‌ روشن در اين داستان، اشارات جسته و گريخته‌ درست و به جاي نويسنده به آداب، رسوم، خُلق و خو و فرهنگ بومي و عشايري مردمان منطقه‌ جنوب لرستان و فضاي حاكم بر آن در دوران دفاع مقدس است كه به نظر مي‌رسد حاكي از شناخت صحيح و دقت نظر كافي نويسنده‌ در اين زمينه باشد.

«دختر لوتي» رماني فاقد روح و جهان داستاني منحصر به فرد، خام‌‌دستانه، پيش پا افتاده با جذابيتي گذرا و كهنه‌شونده، بدون هيچ ويژگي خاص و قابل ذكر است.

به طور كلي مي‌شود اين رمان را اثري ناموفق در كارنامه‌ داستاني شهريار عباسي ثبت كرد. جاي سؤال و شگفتي بسيار دارد كه مسئولان محترم وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي و دست‌‌اندركاران برگزاري جايزه‌ دولتي و گرانقيمت جلال آل‌احمد با چه معيار و سنجه‌اي اين رمان را به عنوان يكي از برگزيدگان امسال خود معرفي كرده‌اند!

جوان/نگاهي به فيلم «خواب تلخ»

از دلبري‌هاي خلاف عرف تا شوخي با «عزرائيل»!

فيلم «خواب تلخ» با ساختاري شبه‌مستند سعي مي‌كند روايتي درباره‌ آقا اسفنديار، مرده‌شور قبرستاني در شهر سده، داشته باشد.

نویسنده : ايمان فراهاني صفرآبادي

فيلم «خواب تلخ» با ساختاري شبه‌مستند سعي مي‌كند روايتي درباره‌ آقا اسفنديار، مرده‌شور قبرستاني در شهر سده، داشته باشد. روايتي در 19 اپيزود و دو پايان درباره‌ مرگ اسفنديار و ارتباط او با مرگ! اتفاقات هم در واقعيت اتفاق مي‌افتد و هم در ذهن او. مرز واقعيت و خيال هم بسيار باريك است و در طول فيلم آنقدر اين مرز جابه‌جا مي‌شود كه مخاطب در بسياري از صحنه‌ها مي‌تواند انتخاب كند كدام خيال است و كدام واقعيت. كه اين البته هم نقطه قوت فيلم است و هم نقطه ضعف آن. همه چيز هم حول مرگ اسفنديار مي‌چرخد. اسفنديار، مرده‌شوري با عقايدي راجع به مرگ كه در طول ساليان از اين و آن شنيده و به آنها معتقد است و دين عرفي به همين عقايد دارد.

http://avinyfilm.ir/sites/default/files/content/images/story/94-09/22/56309705af8a13.90684915.jpg

فيلم ابتدا مي‌خواهد با بيننده بازي كند و اسفنديار را تبديل به شخصيت مرموز و همه‌كاره‌ قبرستاني كند كه همه از او سخن مي‌گويند اما در صحنه نيست. دوربين تلويزيون به دنبال او مي‌گردد. همه‌كاره‌ قبرستان كه خبري از او نيست! بعد به يكباره به صحنه مي‌آيد و همه چيز را توضيح مي‌دهد. توضيحي طولاني، مستندگونه و البته به شدت كسالت‌آور. اين يعني 30 دقيقه‌ ابتدايي فيلم. از همين‌جا مي‌شود فهميد كه ريتم فيلم نامتوازن است. داستان با حواشي كش آمده تا فيلمي 90 دقيقه‌اي ساخته شود. داستاني كه مي‌شد فيلم كوتاه بهتري باشد.

شخصيت‌هاي فيلم به جز اسفنديار اصلاً پرداخته نمي‌شوند و در حد توضيحاتي كه خود اسفنديار در ديالوگ‌ها راجع به آنها مي‌دهد، باقي مي‌مانند. از همه بدتر شخصيت ديوانه است كه اصلاً معلوم نيست چه كاره‌ فيلم است و چرا بايد از اسفنديار حساب ببرد. بازي اين شخصيت هم اصلاً خارج از فرم فيلم است و مانند صداي جيغ وسط گروه كر با بقيه فيلم اصلاً همخواني ندارد. اتفاقاً به نظر مي‌رسد اين يكي نابازيگر نيست و بازيگري نيمه‌حرفه‌اي باشد كه كارگردان خوب نتوانسته از او بازي بگيرد و بيشتر ناتواني كارگردان از بازي‌گرفتن از بازيگران حرفه‌اي را به رخ مي‌كشد.

دلبر هم معلوم نيست چه‌كاره است. صبح تا شب سر قبر شوهرش نشسته و مردكي مي‌آيد از گزهايش برمي‌دارد و معلوم نيست چرا اسفنديار او را مي‌پايد؟ به او علاقه دارد؟ به او علاقه ندارد؟ اگر علاقه ندارد چرا گل‌ها را بر سر مردك مي‌كوبد و اگر علاقه دارد چرا از دلبر براي يك تلفن كلي پول طلب مي‌كند در حالي كه دلبر براي او غذا هم آورده؟! اصلاً فيلم به ما در اين موارد چيزي نمي‌گويد. اسفنديار بين علاقه داشتن و علاقه نداشتن به دلبر بي‌دليل و بي‌هدف در رفت و آمد است!

فيلمنامه هم در بعضي از صحنه‌ها دچار ضعف است. اسفنديار براي دلبر و حلاليت طلبيدن از او چيزي از ديوانه مي‌گيرد كه هيچ جا به دلبر نميدهد و حتي اقدامي هم نمي‌كند. در صحنه‌اي ديگر اسفنديار رفته براي دلبر لباس بخرد كه نميخرد. چرا؟ چون دلبر با او خوب رفتار نكرده! بالاخره معلوم نيست اسفنديار براي چه از دلبر حلاليت نمي‌طلبد.

دلبر هم معلوم نيست چرا نمي‌خواهد ديوانه شاگرد اسفنديار بشود. مي‌گويد جوان است و زندگي‌اش هدر مي‌رود و معلوم نيست لباس سوزاندن چه چيزش از مرده‌شوري بهتر است. چندجا هم كارگردان از اين خواسته‌ بي‌دليل دلبر براي پيش برد فيلمش استفاده مي‌كند و خانه بر آب مي‌سازد. يكي صحنه‌اي كه اسفنديار فكر مي‌كند عزرائيل پشت در است و در واقع دلبر است كه آمده تا خواسته بي‌معني‌اش را بگويد. صبح را از او گرفته بودند!؟ دلبر بايد به شكلي غيرمنطقي بيايد در خانه اسفنديار و ما به شكلي غيرمنطقي به ترسيدن و ادا درآوردن اسفنديار بخنديم. همين! در جاي ديگر هم كارگردان باز خواسته دلبر را ملعبه مي‌كند تا اسفنديار در گوش دلبر بزند و به فكر حلاليت طلبيدن از او بيفتد! دلبر حتي در شخصيت زني روستايي يا شهرستاني هم ناموزون و نامتوازن است. زني كه همه‌جوره ‌زني با اخلاق عرفي اسلامي نشان داده مي‌شود به يكباره اسفنديار را به شام دو نفره به خانه‌اش دعوت مي‌كند! اين با كجاي شخصيت دلبر همخواني دارد؟ دلبر چرا چنين حركت خلاف عرفي را انجام مي‌دهد؟ فيلم هيچ نمي‌گويد و هيچ منطقي براي اين حركت خلاف تيپ دلبر ارائه نمي‌دهد.

روحاني فيلم هم مانند ديگر شخصيت‌ها رفتارش بي‌منطق است و با هم همخواني ندارد. به حجاب دلبر سر قبر شوهرش بي‌دليل گير مي‌دهد بعد خودش همانجا به ديدن دلبر مي‌رود و چه مي‌گويد؟ تعيين تكليف مي‌كند و نقشه مي‌كشد تا مشخص كند ارث و ميراث اسفنديار به چه كسي برسد! اين كار روحاني چه معنايي دارد؟ روحاني چرا بايد براي مال و اموال بي‌وارث اسفنديار نقشه بكشد؟ فيلم هيچ جوابي ندارد!

شخصيت‌ها همگي (حتي همان اسفنديار كه فيلم در حول او است و به او مي‌پردازد) به همين دليل يعني بي‌معنايي رفتارها و كنش‌ها تبديل به كاريكاتور مي‌شوند. همه‌ اين بي‌معنايي كنش‌ها به دليل كش‌آمدن فيلم از يك فيلم كوتاه خوب به فيلم بلند بد است. آنچه فيلم را معنا مي‌دهد نه در تمام اين موارد اشاره شده و روابط بين آدم‌ها بلكه در جايي ديگر است.

آنچه به فيلم قوت مي‌دهد ارتباط عمو اسفنديار و عمو عزرائيل است. ارتباطي كه در ابتدا شراكت است، بعد معامله‌ مي‌شود و به دشمني ميانجامد و در نهايت يكي از دو طرف پيروز ميدان است. همه‌ و همه‌ اين ارتباط شكل‌دهنده‌ نقاط قوت فيلم و همان تقاطع واقعيت و خيال در فيلم است. واقعيت و خيالي كه در تلويزيون نمودار مي‌شود و اين جام جهان‌نما نمودار واقعيت و خيال اسفنديار مي‌شود. حتي آن مصاحبه‌هاي ابتداي فيلم كه اسفنديار در تلويزيون مي‌بيند و همه‌ آنچه بعد از آن اسفنديار در تلويزيون مي‌بيند بين واقعيت و خيال و مرز آن نامشخص است و اين هم از نقاط قوت فيلم است. ارتباط اسفنديار و عزرائيل در پايان فيلم با دو پايان كمدي و درام خيلي خوب تمام مي‌شود. يك بار اسفنديار عزرائيل را مي‌كشد و انتقام همه را مي‌گيرد (كمدي) و يك بار دل گرفته از ديگران و دنيا (كه البته اين دل گرفتگي به درستي در فيلم درنيامده) خودش را تسليم مي‌كند و مي‌شورد و كفن مي‌پوشد و آماده مرگ مي‌شود. ‌اي كاش محسن اميريوسفي به همين ارتباط بين اسفنديار و شريك ديرينش اكتفا مي‌كرد و بقيه ارتباطات را يا باز نمي‌كرد يا به درستي تشريح مي‌كرد. اما اميريوسفي در اولين فيلم بلندش، با اضافه كردن ارتباطاتي ناقص و نتراشيده به اصل داستان، فيلم كوتاه كش آمده‌اي ساخته كه نمي‌تواند، به عنوان يك فيلم بلند، نمره قبولي بگيرد.

جوان/«کیمیا» بیشتر از «ملیحه» دیده شد

بی‌اعتمادی 73 درصدی مردم به اخبار شبکه‌های