چرا مسئولان فرهنگي با هنرمندان ديدار مي كنند؟

اقدامات فرهنگي دولت مردان و تعامل آنان با بدنه فرهنگ ساز جامعه هنري كه در دولت هاي گذشته به عنوان اصلي ترين مطالبه از مقامات دولتي انتظار مي رفت در اين دولت و در چرخشي آشكار اين نقطه قوت دولت و مقامات فرهنگي اش به نقطه ضعف و سستي آن تبديل شده است.

به گزارش بولتن: همگان سال هاي آغازين انقلاب را به ياد دارند كه بسياري از هنرمندان طاغوتي در جهت همراهي با عُمّال رژيم شاهنشاهي فرار را بر قرار ترجيح دادند و تنها معدودي از اين هنرمندان با ابراز ندامت از گذشته خود در كشور ماندند. فردين، ايرج قادري،چند خواننده و بازيگر زن، بسياري از بازيرگان مرد و ... از اين نمونه بودند. در همان سالها بنا بر استعلاماتي كه از بزرگان انقلاب شد راي به اجراي رافت اسلامي و پذيرش ندامت اين افراد داده شده و آنان سالهاي سال در آغوش ملت جاي گرفته و بدون كمترين مشكلي به زندگي شخصي و حتي مانند قادري به زندگي حرفه اي خود ادامه دادند.

در دولت نهم و دهم نيز يكي از اصلي ترين برنامه هاي فرهنگي جداسازي هنرمندان داخلي و خارجي سياست زده از سياست پيشگان هنري و نيز جذب آنان در راستاي جذب حداكثري و تعريفشان در مسير خطوط قرمز نظام بوده است. از همين رو، ديدار هنرمندان و بازيگران و اهالي موسيقي با مسئولان فرهنگي دولت در همين راستا ارزيابي مي شود.

اما دريغ و صد دريغ كه بسياري از مخالفان كه به هيچ عنوان نمي توانند چشم بر اين موفقيت بربندند با بهانه هاي بني اسرائيلي قلم به تخطئه اين اقدامات زدند.

اين در حالي است كه به موازات اين انتقادات در آن سوي مرزها نيز هنرمندان سياست پيشه طي مصاحبه هاي مختلف مدعي شده اند كه در ايران آزادي عمل براي هنرمندان وجود ندارد و شكاف بزرگي ميان حاكميت و هنرمندان پديد آمده است . اما كيست كه نداند ملاقات حتي خوانندگاني كه از آن سوي مرزها آمده اند با مقامات عالي رتبه فرهنگي مانند دبير كميسيون فرهنگي دولت و شنيدن مشكلات و دردهاي آنان يعني خلاف آنچه كه ادعا مي شود و همين ديدارها سند محكمي است بر ارتباط حاكميت با طبقه حساس هنرمند.

شايد بهتر باشد اين مخالفان اندكي به اين نكته بيانديشند كه وقتي خواننده اي پس از 30 سال فعاليت در خارج از مرزها و با وجود تبليغات شديد مبني بر پديد آمدن تنگناهاي بسيار براي هنرمندان به ايران بازگشته و با ابراز ندامت از گذشته خود درخواست ماندن در وطن مي كند ، پذيرش اين مسئله از سوي دولتمردان چه صدمه بزرگي بر بنيان هاي تبليغاتي غرب وارد مي آورد. و اين پاسخ عملي بهتر از هزاران نوشته و ادعاي رسانه ها و مقامات درباره وضعيت مناسب براي زندگي هنرمندان در كشور است.

هر چند به نظر مي رسد كه مخالفان فراموش كرده اند كه تا كنون از دو دهه قبل تا كنون بارها به هنرمنداني كه مشكل سياسي با كشور نداشته اند اجازه بازگشت به كشور داده شده است.

تجربه تلخ اغتشاشات پس از انتخابات گذشته نشان داد كه در صورتي كه حاكميت توجه رئوفانه اي به جماعت هنري از خود نشان ندهد ، سياست مداران هستند كه با لطايف الحيل از اين طبقه سوء‌استفاده كرده و آنان را در خدمت اهداف خود مي گيرند.