فتنه عمیق در آغاز دهه چهارم انقلاب (از وبلاگ سدید)

دهمين دوره انتخابات رياست جمهوري در سي‌امين سالگرد پيروزي انقلاب اسلامي شاهد پرشورترين حضور مردمي در چند انتخابات كشور پس از رفراندوم جمهوري اسلامي ايران (در 12 فروردين ماه سال 1358) بود. حضور 85 درصدي مردم پاي صندوق‌هاي رأي كه در تمام كشورها كم نظير و در كشورهاي منطقه نظيري اينچنين نداشت، به مذاق بدخواهان نظام اسلامي خوش نيامد. چه اين كه آنها تمام تلاش‌هاي خود را در طول عمر نظام اسلامي بر باد رفته مي‌ديدند. از همين رو بود كه بنا بر اسناد و شواهد غير قابل انكار تمام تلاش خود را به كار بستند تا شيريني اين پيروزي بزرگ را بر كام ملت ايران تلخ نمايند.

دشمنان انقلاب اسلامي با به ميدان آوردن عناصري در گروه‌هاي سياسي داخلي وابسته به خود كه به تناوب از آنها نام برده و حمايت صريح خود را از آنها اعلام كرده و مي‌كنند، بر آن شدند كه از عظمت اين رخداد عظيم بكاهند. در همين راستا با مطرح كردن بحث «تقلب در انتخابات» - ادعايي كه علي‌رغم مهلت‌هاي چندين باره شوراي نگهبان، هيچ گاه از سوي مدعيان، دليلي مستند برايش اقامه نشد - نظام جمهوري اسلامي ايران را با كودتايي مخملي به مخاطره انداختند. اين ادعا به كرات از سوي كانديداهاي اصلاح‌طلب شكست خورده در انتخابات و گروه‌هاي حامي اين دو مطرح شد. «تقلب» به اذعان محمدعلي ابطحي از متهمان حوادث پس از انتخابات به اسم رمز آشوب تبديل شد و با ادعاي آن امكان اردوكشي خياباني به بهترين شكل پديد آمد. همسر‌ يكي از چهره‌هاي سياسي هم كه كمتر در رسانه‌ها ديده شده است، روز انتخابات در پاي صندوق رأي در پاسخ به اين سؤال كه اگر در انتخابات تقلب شود چه اتفاقي مي‌افتد، گفت: اگر تقلب شود، از مردم مي‌خواهم با حضور در خيابان‌ها واكنش نشان دهند. اما در صورتي كه تقلب انجام نشود، مطمئن هستم كه ميرحسين موسوي رأي خواهد آورد. ميرحسين موسوي، كانديداي اصلاح‌طلبان در حالي كه هنوز انتخابات پايان نيافته و مردم پاي صندوق‌هاي رأي حضور داشتند، حدود ساعت 23 همان شب خبرنگاران را جمع كرد و اعلام كرد كه فرد برگزيده ملت است.

آن روز که موسوي در فرداي انتخابات فرمان آشوبها را صادر نمود و اعلام کرد که تسليم راي ملت نخواهد شد و تا ابطال انتخابات پيش خواهد رفت, وارد بازي خطرناکي شد که معلوم بود نخواهد توانست آن را مهار نمايد. موسوي کوچکتر و ناتوان‌تراز آن بود که بتواند مديريت اين فتنه عميق را به عهده گيرد و کروبي ساده لوح‌تر از آن که بدنه فتنه‌گران وي را جدي بگيرند و گوش به حرفش باشند و خاتمي عافيت‌طلب‌تر از آن که ياراي ايستادگي در معرکه‌هاي سخت را داشته باشد. بدين سان بود که طيف‌هاي مختلفي از ضدانقلاب و دستگاههاي جاسوسي نظام سلطه با اهداف و اغراض متفاوت در گستره فتنه سبز از بدنه تا راس آن نفوذ کرده و کار را از دست نامزدهاي کم اقبال انتخابات دهم خارج ساختند!

در جريان عمليات فروپاشي ايدئولوژيك، نظريه پردازان جريان اصلاح طلب كه خاتمي به عنوان رئيس جمهور در رأس آنان قرار داشت راهبرد «فتح سنگر به سنگر قدرت» در چارچوب نظريه «فشار از پايين و چانه زني در بالا» را مطرح كردند. اين كار نياز به سناريوسازي داشت.

نخستين سناريو در كوي دانشگاه در تاريخ18/4/78 اجرا شد. نويسندگان اين سناريو به بهانه ضرب و شتم دانشجويان تلاش كردند تا مردم را به كف خيابان ها كشانده و عليه حاكميت به حركت درآورند و توسط آنها مطالبات خود را از نظام درخواست كنند. تبليغات سنگين به نفع غائله آفرينان از سوي غربي ها و رسانه هاي شان انجام شد.

دومين سناريو، تحصن نمايندگان مجلس ششم- وابسته به اصلاح طلبان و دوم خردادي ها- بود. اين تحصن به ظاهر در اعتراض به رد صلاحيت ها از سوي شوراي نگهبان صورت گرفت و نمايندگان متحصن با رسانه ها مصاحبه كرده و بيانيه صادر كردند. تحصن نمايندگان بازتاب گسترده اي در غرب داشت تا حدي كه اتحاديه اروپا، پارلمان آلمان، كنگره آمريكا و رئيس جمهوري آن كشور به نفع سناريوي تحصن در مجلس ايران موضع گيري كردند.

از شواهد و قراين چنين برمي آيد كه در هر دو سناريوي تحصن نمايندگان و حادثه كوي دانشگاه، براي راه اندازي كودتاي مخملي يا به اصطلاح انقلاب مخملي برنامه ريزي شده بود و در پشت صحنه هر دو سناريو سازمان مجاهدين انقلاب و جبهه مشاركت قرار داشتند. اما اين كودتاها هريك به دلايلي به پيروزي نرسيد و برعكس زمينه شكست اصلاح طلبان را در شوراي شهر و مجلس هفتم فراهم ساخت.

1- سياه نمايي و تخريب گسترده دولت، ماه ها قبل از برگزاري انتخابات.

2- طرح موضوع صيانت از آرا و ضرورت تضمين سلامت انتخابات به منظور ايجاد شبهه و فضاسازي براي بي اعتماد كردن مردم.

3- القاي پيروزي كانديداي مورد نظر قبل از برگزاري انتخابات و منوط ساختن آن با برگزاري انتخابات سالم.
4- استفاده از رنگ سبز و اعلام جنبشي به نام «موج سبز» كه در واقع همان نام ايراني انقلاب مخملي بود.
5-  در سخنراني ها و مناظرات تلويزيوني، متهم كردن رئيس جمهور و كانديداي رقيب به دروغگويي، قانون گريزي و خرافه پرستي.

در مرحله دوم و پس از انتخابات كارهاي زير انجام شد:

1-  بلافاصله بعد از انتخابات و قبل از شمارش آرا و اعلام نتايج، ميرحسين موسوي پيروز اعلام شد و قبل از همه خاتمي و علي لاريجاني به او تبريك گفتند. همان طوري كه اعلام پيروزي غيرقانوني و مغرضانه بود، اعلام تبريك نيز مغرضانه و غيرقانوني بود8.

2- با شمارش آرا و مشخص شدن كانديداي پيروز، كودتاچيان كه از قبل فضاسازي كرده بودند موج سنگيني از اعتراض ها را در خيابان هاي تهران سازمان دهي كردند و مسئله تقلب در انتخابات را مطرح كرده و خواستار ابطال آن شدند. همان طوري كه قبلا گفته شد در اين موج همه گروه ها و عناصر ضدانقلاب و تمام كساني كه منافع شخصي خود را در خطر مي ديدند دست در دست هم دادند تا حاكميت را مجبور به عقب نشيني نموده و خواسته هاي خود را تحميل كنند. اما اين غائله با وجودي كه ابعاد وسيع داخلي و خارجي داشته و خسارات سنگين مادي و معنوي به وجود آورد، نتوانست حاكميت اسلامي ايران را از پا درآورد. كودتاي مخملي يا موج سبز در اين مرحله شكست خورد و ماهيت و چهره هاي گروه هاي اغتشاشگر براي عموم مردم روشن شد.

 جبهه استكبار با خطاي محاسبه بوي كباب استشمام كرده بود و هزينه اش را پرداخت ، آنها البته دير رسيده اند. واقعيت اين است كه آشوب پس از انتخابات، براي فلج كردن جمهوري اسلامي تدارك شد. اما مثل تزريق يك ميكرب ضعيف شده (واكسيناسيون) عمل كرد و نظام جمهوري اسلامي تا سال ها از تهديدهاي مشابه بيمه شد. جمهوري اسلامي در آبان 88، همان جمهوري اسلامي ارديبهشت و خرداد نيست. ملت و دولت ايران در اين 4، 5 ماه به اندازه 50-40 سال تجربه عملي اندوخت و دشمن، 20ساله خود را سوزاند و خاكسترش را برباد داد. اين يك رزم جدي بود تا كشور ما قوت ها و ضعف ها و آسيب ها را بشناسد. فتنه سبز، يك واكسيناسيون ملي سلامت بود، با وجود همه تب و التهاب و ناگواري هايش. بله اوضاع بحراني است اما براي آفرينندگان بحران نه كشور و نظام.

و اما دلايل شكست كودتاي مخملي در اين مرحله را مي توان چنين برشمرد: