منزل هشتم: «تاریخ حسینی» / وقتی عاشوراي سال 61 هجري، آغازگر تقویم جدیدی می‌شود

بولتن نيوز- سیدمجتبی نعیمی: دو روز دیگر آغاز سال جدیدی است، البته در تقویم حسینی. دو روز دیگر، یکِ 1373 حسینی‌ست. سالی که بنایش بر چرخش ماه و خورشید نیست. به میلادها و تولدها نیز کاری ندارد. آغاز این سال با خون است، با قیام و عطش. نه فصلی دارد این سال و نه ماه‌ی. اصلاً بنایی به تکه‌تکه کردن خودش ندارد این تقویم، از بس تکه‌تکه به خودش دید، آنهم در روز اول، در روز یکِ یکِ حسینی.

یکِ یکِ یکِ میلادی، تاریخ را به قبل از میلاد مسیح (ع) و بعد از آن تقسیم کرد. یکِ یکِ یکِ هجری قمری نیز تاریخ را به قبل از هجرت پیامبر (ص) و بعد از آن دو نیم کرد. اما حسین (ع) چی؟ خون او، عطش اصغر شش ماهه‌اش و غیرت اکبر بیست ساله‌اش، همه‌ی تاریخ را به قبل از حسین (ع) و بعد از او تقسیم کرد. تقسیمی بر مبنای آنهایی که با حسین (ع) هستند و آنهایی که با او نیستند.

و چه افرادی که قبل از عاشورای محرم 61، خودشان را وارد تقویم حسینی کردند و چه کسانی که تا حتی صدها سال پس از این روز، در قبل از یکِ یکِ حسینی ماندند و عقب مانده شدند. اصلاً منطق این تقویم یک جور دیگری‌ست. هدفش این نیست که زمان را تعیین کند، می‌خواهد آدم‌ها را تعیین کند. تا این آدم‌های تعیین شده، زمان را جلو برده و به تقویم مهدوی (عج) برسانند.

و همه‌ی این‌ها یعنی اینکه تقویم حسینی، نه از یکِ یکِ حسینی که از هبوط آدم بوده. شاید هم قبل از آن. بدیهی‌ست، تقویمی که منطق دیگری دارد، باید هم این شکلی باشد و دهان‌ها را از تعجب باز نگه‌ دارد. حتی حسین (ع) و یاران و اصحاب و علی‌هایش (ع) هم با شهادت‌شان، خودشان را وارد این تقویم کردند.

اما نه. این سال هم برای خودش پاییز و بهاری دارد. فصل‌هایی که شاید به اندازه‌‌ی چندین و چند سال کِش بیایند و شاید در یک لحظه، هم به اوج برسند و سپس به فرود. وقتی حسین (ع) در نظر و عمل ما معطل می‌ماند، برگ‌ریزان تاریخ حسینی‌ست و وقتی رگ غیرت مردی کلفت می‌شود، بهار می‌شود. گل‌ها می‌روید و با خون مردانگی آبش می‌دهند.

اما از آن عجیب‌تر اینکه تقویم حسینی، منطق جغرافیا را هم بهم ریخته است. مگر می‌شود که در تقویم شمسی، بگوییم جایی پاییز است و جای دیگر بهار، و یا در تقویم میلادی، مگر می‌شود یک سرزمین در ماه می بسر ببرد و در همان لحظه، سرزمین دیگر، در ماه جولای. ولی در تقویم حسینی از این خرق عادت‌ها داریم. می‌شود که در یک آن، یک نقطه از زمین در بهار حسینی باشد و یک نقطه‌ی دیگر نه در پاییز، که در قعر زمستان حسینی.

در این تقویم، حتی می‌شود در یک لحظه و در یک نقطه، هم بهار باشد و پاییز. وقتی دو دوست در مواجهه با یک ظلم قرار می‌گیرند، تقویم حسینی منتظر می‌ماند که در تن چه کسی بهار کند و در تن کدام یکی پاییز. وقتی یکی از آنها به ظلم می‌تازد و اهل هزینه دادن می‌شود و خون می‌دهد، این خون، گل‌های بهار حسینی را در فطرت او آب می‌دهد و بهار حسینی رخ می‌نماید. و زمانی که دیگری، نه اهل هزینه کردن که اهل هزینه-فایده کردن می‌شود، چه پاییزی شروع می‌شود. کران تا کران قلبش را برگ‌های زرد پُر می‌کند.

تقویم حسینی تنها یک مناسبت دارد، شهادت سیدالشهدا. اما عجیب اینکه این تنها مناسبت، دائم تکرار می‌شود، نو می‌شود و دوباره جان می‌گیرد. اصلاً بنا نبود که این مناسبت یکبار باشد و بس. بار اول که به وجود آمد، آمد که در مسیر زمان دوباره و چند باره و همواره، عین روز اول به وقوع بپیوندد. حتی این مناسبت، قبل از عاشورای محرم 61 هجری هم تکرار شده. وقتی عباس (س) عموی رسول خدا شهید شد، وقتی علی (ع) فرقش شکافت، وقتی ...

اما اینکه تقویم حسینی، زمان و آدم‌ها را به قبل از حسین (ع) و بعد از آن تقسیم می‌کند یعنی چی؟ یعنی حسین (ع) معیار است. یک معیار مطلق. وسط ندارد. بین ندارد. طیف نیست. از صفر تا صد نیست. یا صفر است یا صد. یا با حسینی یا بی حسین، که اگر بی حسین بودی، مهم نیست با یزدی یا پای سجاده. مهم این است که از قوم تقویم حسینی نیستی. مثل این روزهای غزه که کربلایی دیگر است:

«هر جائى كه احساس بشود كارى دارد انجام ميگيرد كه به نفع اسرائيل است، به نفع آمريكاست، آنجا بايد هوشيار باشيم؛ بدانيم اين حركت، حركت بيگانه است؛ حركت غريبه است؛ حركت خودى نيست. آنجائى كه حركت، يك حركت اسلامى و ضد صهيونيستى و ضد استكبارى و ضد استبدادى و ضد فساد است، آنجا حركت، حركت درستى است؛ آنجا همه با هم خودى هستيم؛ ديگر شيعه هستيم، سنى هستيم، از اين كشوريم، از آن كشوريم، تفاوت نميكند. بايد همه يك‌جور فكر كنيم.» (بیانات رهبر انقلاب در اجلاس جوانان و بیداری اسلامی-10/11/1390)

و آخر اینکه شاید خیلی از تقویم‌ها روزی تمام شوند، اما تقویم حسینی انتها ندارد. همان‌جور که تقویم شمسی و قمری با فطرت طبیعت همراه است و تا طبیعت هست، سال شمسی و قمری پابرجاست، تقویم حسینی نیز با فطرت آدمی همراه است و تا انسان وجود دارد، این تقویم هست. و مگر غیر از این است که روزی طبیعت تمام می‌شود، اما انسان تمام نشدنی‌ست، همانگونه که خدای کریم، در قرآن‌ش فرموده شما را برای نابود شدن نیافریدیم. حال، من و شما کجای این تقویم هستیم؟