حقیقت تلخ این است که وقتی هوی‌های نفس، جاه‌طلبی و میل به مال حرام بر تصمیم‌گیران چیره شود، چشم آنان از دیدن واقعیت‌های زندگی مردم بسته می‌گردد. در چنین شرایطی، سیاست‌های اقتصادی دیگر ابزاری برای تأمین معیشت و خدمت به ملت نیستند، بلکه به ابزاری برای تثبیت قدرتِ شخصی و فراهم کردن زمینه برای طمع دشمنان تبدیل می‌شوند.