"بسیج" مردمی، راهکار بحران امنیت عراق

سلسله حملات تروریستی به مردم مظلوم عراق که هر بار به دنبال موضع گیری رسمی دولت یا دستگاه قضائی این کشور بر علیه بعثی سابق و خونخوار سلفی امروز عرصه سیاست عراق "طارق الهاشمی" شکل می گیرد، گویای بسیاری از واقعیات پشت پرده است.

طارق الهاشمی ملعون همه اسناد و مدارک دولت مالکی مبنی بر دست داشتن وی در عملیات های تروریستی بر ضد شیعیان عراق را رد می کند اما روز فرار وی به ترکیه و هم چنین زمان صدور حکم اعدام برای او خون بارترین ایام تاریخ حملات تروریستی عراق نام می گیرد!

منافقین کثیف فرقه رجویه نیز مثل همیشه دستی در ماجرا دارند و از طارق الهاشمی به عنوان ناجی خود نام می برند. اگر عراق از یک دستگاه رسانه ای قوی برخوردار بود به راحتی می توانست با کنار هم گذاشتن نفرت مردم عراق اعم از شیعیان، اهل تسنن و کردها از سازمان تروریستی منافقین و علنی کردن حمایت جانانه شان از طارق الهاشمی وحدتی ملی برضد وی ایجاد کند. اما مهم ترین فرق قدرت های پوشالی ضد مردمی با دولت های مردمی فعلا در "قدرت رسانه" است!

ناآرامی های عراق بر خلاف مانور رسانه های غربی نه هدفمند است و نه بر ضد گروه مذهبی خاصی صورت می گیرد. چطور ممکن است بر عملیات بمب گذاری در بازار بغداد نام حمله تلافی جویانه سنی مذهبان طرفدار طارق الهاشمی بر ضد شیعیان حامی مالکی گذاشت؟! بمب؛ ترکش، گلوله، پیش از دریدن و خونریزی مذهب کسی را جویا نمی شود! سراغ از کرد یا عرب بودن نمی گیرد. بمب می درد، مثل گرگان صدامی لامذهب که امروز متحد با صهیونیسم و بلک واتر و منافقین هم کاسه شده اند برای یک هدف بزرگ؛ ناامنی عراق، دومین کشور قدرتمند منطقه غرب آسیا که امروز در حال تبدیل شدن به شیر بی یال و کوپال است.

اما چه کسی می تواند این شیر شرزه در بند را آزاد کند؟ قطعا این کار فقط از ملت عراق بر می آید. عراق "صدام" را پشت سر گذاشت اما حضور بلند مدت آمریکایی ها در این کشور مجالی برای تصفیه صدامیان و حامیان تروریسم باقی نگذاشت. اولین اقدام دولت مالکی برای آغاز مبارزه با تروریسم کمک گرفتن از مردم است. برای پایان خونریزی ها تشکیل "بسیج مردمی" واجب می نماید.

کمی به عقب بازگردیم... به محض این که انقلاب مردم ایران از بطن حوادث خونبار چندین ساله متولد شد، تروریسم رخ نمایاند. ابتدا "بسیج" در کار نبود، "کمیته" های مردمی در دفاتر مساجد معدود آن زمان شکل گرفتند. راه کسب اطلاعات پیرامون اعضاء هم تحقیقات محلی بود و رزومه گرفتن از پدر و مادر و خانواده یا هم محلی های داوطلبین برای حضور در کمیته های محلی که وظایف شان به واقع بی شمار بود. نه وزارت اطلاعاتی در کار بود و نه هنوز "سپاه" قدرت گرفته بود. این مردم بودند که به فرمان امام مارکسیست ها، هواداران کمونیسم و اغتشاشگران وابسته به ساواک را به کمیته محل معرفی می کردند. خسارت های دو سال اول انقلاب به واسطه جدا شدن سگان درنده مسعود رجوی و حملات گروهک هایی مثل فرقان زیاد بود اما اگر هزاران بمب گذار و منافق مسلح به عبارت مردمی "لو داده نمی شدند" قطعا کودک نوپای انقلاب در بدو تولد نابود می شد.

اکنون هم به عنوان برادر منطقه ای و هم کیش به عزیزان عراقی مان توصیه می کنیم "استخباراتی" جدید با نیروهای مخلص مردمی بنا کنند و با کمک گرفتن و پایه گذاری نهادهای مردمی مثل "بسیج" امنیت را نهادینه کنند.

نفوذ در گروه های مردمی شبه نظامی بسیار مشکل تر از خریدن یک "افسر بعثی" است که اصلا به بهانه جاگیر شدن در مناصب مهم امنیتی در سیستم باقی مانده است.

خانه های تیمی همین فرقه رجویه را مردم ایران به طرق بسیار ساده شناسایی می کردند. یک گروه 20 نفره که با پوشش یک زن و شوهر در یک خانه تیمی در تهران مشغول برنامه ریزی برای انجام اعمال تروریستی بودند از حجم "زباله شان" توسط همسایگان شناسایی می شدند. بسیاری از موارد توسط رفتگران شهرداری، بچه های محلات و زنان خانه دار لو رفتند. ایجاد امنیت پایدار قطعا زمان بر است اما برای حذف "ایست بازرسی" هایی که کامیون با بار تی ان تی از آن رد می شود می توان چاره اندیشی کرد.

"شناسایی" کار هر روزه مردم در محلاتی است که به صورت سنتی در کنار یکدیگر زندگی می کنند. خصوصا در کشوری مثل عراق که محلات بر اساس مشترکات مذهبی و بعضا قبیله ای شکل گرفته است. باید بر مشترکات تاکید کرد و اطمینان مردمی را به دولت مردمی عراق بازگرداند. "دستیابی به قدرت" اولین قدم استقلال است اما "اقتدار" زمانی به دست می آید که پیوندهای میان مردم چیزی بیشتر از تاکید بر هم زبانی و هم رنگی باشد. حتی ملیت واحد داشتن هم در عراق کارساز نیست چرا که تا اینجای کار استعمار موفق شده است به کمک دولت نادان ترکیه مناطق کردنشین را از سیطره دولت واحد عراق خارج کند.

تجزیه عراق، افغانستان، سوریه و بسیاری از کشورهای بزرگ اسلامی خواست صهیونیسم است که انگلیس و آمریکا با صدای بلند در مجامع سیاست گزاری اعلام کرده اند کمر بسته در خدمت چنین خواستی خواهند بود.

حضور مقتدرانه "جیش المهدی" در آینده عرصه تامین امنیت عراق خوب است اما قطعا کافی نیست. عراق نیازمند یک بسیج مردمی بدون تاکید بر ویژگی مذهبی یا قومی خاص است. مردم خسته از ترور و جنگ و خونریزی های هر روزه را درگیر تحلیل های سیاسی قومی نباید کرد. این ملت تشنه یک اندیشه وحدت آفرین هستند. بسیجی فراگیر به اندازه بزرگی ملت عراق لازم است برادران! به پاخیزید و عراق واحد به نام  نامی "الله"  نجات دهید.

نشر در وطن امروز