خصلت هاي مقام رضا در سلوك عارفان

کیهان نوشت:

(بدان اي عزيز سالك!) در حديث معراج خداوند (خطاب به پيامبرش(ص)) فرمود: «... هر كس به رضا و خشنودي من عمل كند، سه خصلت را ملازم حال او خواهم كرد: شكري به او بياموزم كه آلوده به جهل و ناداني نباشد، و ذكر و يادي كه فراموشي در آن راه نيابد، و دوستي و محبتي را به او بچشانم كه هيچ گاه مخلوقات را بر محبت من ترجيح ندهد و چون مرا دوست داشت من هم او را دوست خواهم داشت و خلق خودم را به دوستي او خواهم گماشت و چشم و دل او را به جلال و عظمت خود گشاده خواهم ساخت و از او علم بندگان خاصم را مخفي نخواهم داشت و در تاريكي هاي شب و روشنايي روز با او مناجات خواهم نمود تا از هم سخني و همنشيني با مخلوقات يكسره دست بكشد و منقطع و بريده گردد. و سخن خود و كلام فرشتگانم را به گوش او مي رسانم و راز و سر خودم را كه از خلقم پنهان داشته ام براوفاش و آشكار مي سازم». تا آنجا كه فرمود: «عقل و ادراكش را يكسره غرق در معرفت خود خواهم ساخت و خود به جاي عقل او بنشينم. سپس مرگ و شدت و حرارت و فزع آن را بر او سبك و آسان خواهم ساخت تا (به سرعت و سلامت) به بهشت برده شود، و چون فرشته مرگ و ملك الموت بر او فرود آيد به او مي گويد: آفرين برتو! خوشا به حال تو! خوشا به حال تو! همانا خداوند مشتاق توست»، تا آنكه گويد: «اين بهشت من است، در ميانه آن جاي گير و اين جوار من است، در آن آرام ياب (و منزل بگزين) سپس روح در پاسخ مي گويد! اي معبود من؟! خويشتن را به من شناساندي، پس من به تو از تمام خلقت بي نياز شدم، به عزت و جلالت سوگند اگر خشنودي تو در اين باشد كه قطعه قطعه شوم و به سخت ترين صورتي كه مردم را به آن مي كشند، هفتاد بار كشته شوم، اين خشنودي و رضاي تو در نزد من (از هر چيزي) محبوبتر است». تا آنجا كه فرمود: «... «به عزت و جلال خودم سوگند بين خودم وتو در هيچ وقتي از اوقات، مانع و حاجبي قرار نخواهم داد تا هرگاه بخواهي و اراده نمايي بر من آيي و اين همان رفتاري است كه با دوستانم مي كنم».(1)
ـــــــــــــــــــــــــــــ
1- ارشاد القلوب، ج 1، ص 230