راهزنان دیروز حرمت زن را نگه می‌داشتند؛ قاتلان امروز به مادران هم رحم نمی‌کنند!

گروه بین الملل: مولوی عبدالحمید در خطبه نماز جمعه ۲۴ مهرماه، با یادآوری یکی از سنت‌های ریشه‌دار فرهنگی منطقه، سخنانی بیان کرد که فراتر از یک توصیه اخلاقی، هشداری جدی درباره گسترش خشونت علیه زنان است.

به گزارش بولتن نیوز، او یادآور شد که در گذشته، حتی اگر فردی برای گرفتن انتقام خون پدرش به دنبال قاتل می‌رفت، هنگامی که زنی را همراه او می‌دید، به احترام آن زن از انتقام صرف‌نظر می‌کرد.

به گفته وی، حتی راهزنان نیز اگر زنی در کاروان حضور داشت، از دستبرد به آن کاروان چشم می‌پوشیدند.

اما این سخنان در روزهایی مطرح می‌شود که افسانه عقیلا، فرمانده حوزه بسیج خواهران مهرستان، در مقابل منزلش هدف تیراندازی قرار گرفت و جان باخت؛ مادری که فرزندش از مشاهده صحنه تیراندازی به او سخن گفته است.

روایت این کودک، با جمله دردناک «هرچه گفتم مامانم را نزنید، بیشتر زدند»، تصویری تلخ از خشونتی است که نه‌تنها جان یک مادر، بلکه آرامش و امنیت روانی فرزندش را نیز هدف قرار داده است.

چند روز پیش از این حادثه نیز نصرت افتخاری، معاون فرهنگی و اجتماعی فرماندهی انتظامی سیستان‌وبلوچستان، در انفجار بمب کنار جاده‌ای جان خود را از دست داده بود.

اینجاست که سخنان مولوی عبدالحمید معنایی فراتر پیدا می‌کند.

وقتی در فرهنگ دیرینه این سرزمین، حضور یک زن می‌توانست شمشیر انتقام را به غلاف بازگرداند، امروز چه منطقی می‌تواند تیراندازی به یک مادر یا خشونت علیه زنان را توجیه کند؟

مولوی عبدالحمید تأکید کرده است که حرمت زنان، صرف‌نظر از لباس، وابستگی و جایگاه سازمانی آنان، باید حفظ شود.

این سخن، معیاری روشن برای همه جریان‌ها و گروه‌هایی است که در سیستان‌وبلوچستان فعالیت می‌کنند: زن، پیش از هر عنوان و وابستگی، انسانی است که جان و کرامت او باید محترم شمرده شود.

هیچ اختلاف سیاسی، قومی، مذهبی یا امنیتی نمی‌تواند مجوز تعرض به زنان و سلب جان آنان باشد.

مردم شریف بلوچ و اهل‌سنت سیستان‌وبلوچستان، میراث‌دار فرهنگی هستند که احترام به مادر، خواهر و دختر در آن جایگاهی ریشه‌دار دارد. جنایت علیه زنان نه نماینده این فرهنگ است و نه می‌تواند به نام آن توجیه شود.

اکنون انتظار می‌رود بزرگان طوایف، علمای شیعه و اهل‌سنت، معتمدان محلی و همه شخصیت‌های اثرگذار منطقه، با صدایی واحد خشونت علیه زنان را محکوم کنند و اجازه ندهند عاملان چنین اقداماتی، چهره انسانی و اصیل مردم این سرزمین را مخدوش سازند.

پرسش پایانی ساده است:

اگر راهزنان دیروز در برابر حرمت یک زن از غارت می‌گذشتند، قاتلان امروز چگونه می‌خواهند در برابر نگاه کودکی پاسخ دهند که التماس می‌کرد مادرش را نکشند؟

حرمت مادر، نه شیعه می‌شناسد و نه سنی؛ نه لباس نظامی می‌شناسد و نه لباس غیرنظامی.

حرمت مادر، حرمت انسانیت است.