وقتی پرچم ایران در قلب آمریکا بالا می‌رود؛ این طلاها فقط مدال نیستند، غرور یک ملت‌اند!
گروه ورزشی: در روزگاری که ملت ایران با فشارها، تهدیدها و دشواری‌های فراوان روبه‌روست، جوانان این سرزمین در آن سوی جهان حماسه‌ای از جنس غرور ملی آفریدند. دو مدال طلای کشتی آزاد در خاک آمریکا، سه نشان برنز و نخستین طلای تاریخی اسکیت سرعت ایران در رقابت‌های جهانی، بار دیگر نشان داد که نام ایران را نمی‌توان از قله‌های افتخار جهان کنار زد. اما این پیروزی‌ها تنها یک موفقیت ورزشی نیستند؛ یادآور مسئولیتی بزرگ برای مردم، مسئولان و متولیان ورزش کشورند: حفظ حرمت پرچمی که جوانان ایران برای برافراشتن آن سال‌ها رنج می‌کشند.
به گزارش بولتن نیوز، رقابت‌های کشتی آزاد امیدهای جهان در آمریکا با درخشش نمایندگان ایران همراه شد؛ جایی که ابوالفضل رحمانی و ابوالفضل محمدنژاد با پیروزی در دیدارهای نهایی، دو نشان طلای ارزشمند برای کشورمان به ارمغان آوردند و سه کشتی‌گیر دیگر ایران نیز بر سکوی سوم جهان ایستادند.
در وزن ۹۲ کیلوگرم، ابوالفضل رحمانی با نمایشی مقتدرانه، ارسلان باگایف از روسیه را با نتیجه ۵ بر ۲ شکست داد و قهرمان جهان شد.
در سنگین‌وزن نیز ابوالفضل محمدنژاد، جوان شایسته ایران، برابر آبرامیشویلی از گرجستان چنان قدرتمند ظاهر شد که با نتیجه قاطع ۱۰ بر صفر به پیروزی رسید و مدال طلای جهان را بر گردن آویخت.
اما شاید باشکوه‌ترین لحظه این رقابت‌ها، لحظه‌ای بود که پرچم سه‌رنگ جمهوری اسلامی ایران در خاک آمریکا به اهتزاز درآمد؛ پرچمی که برای میلیون‌ها ایرانی، نشانه تاریخ، هویت، استقلال و سربلندی یک ملت است.
قهرمانانی که کودکان میناب را فراموش نکردند
این افتخارآفرینی زمانی معنایی عمیق‌تر پیدا کرد که قهرمانان کشورمان مدال‌های خود را به یاد کودکان جان‌باخته میناب تقدیم کردند.
ابوالفضل محمدنژاد پس از قهرمانی گفت:
«خوشحالم که پرچم ایران را در آمریکا به اهتزاز درآوردم.»
او مدال طلای خود را به فرشته‌های بی‌گناه میناب تقدیم کرد.
ابوالفضل رحمانی نیز با سخنانی سرشار از احساس مسئولیت ملی گفت:
«مثل سرباز برای مردم ایران می‌جنگیم.»
رحمانی نیز مدالش را به کودکان میناب تقدیم کرد؛ کودکانی که به گفته او هیچ تقصیری نداشتند.
این سخنان نشان داد که برای این جوانان، قهرمانی تنها رسیدن به سکوی نخست نیست؛ آنان در کنار افتخار ورزشی، درد و خاطره مردم سرزمینشان را نیز با خود به میدان جهانی برده‌اند.
از تشک کشتی آمریکا تا پیست اسکیت پاراگوئه؛ ایران همچنان افتخار می‌آفریند
در سوی دیگر جهان، امیرمهدی یاحقی، ملی‌پوش ۱۷ ساله اسکیت سرعت ایران، موفق شد در ماده ۱۰۰ متر جوانان مسابقات قهرمانی جهان در پاراگوئه به مدال طلا دست پیدا کند.
این مدال، بنا بر گزارش منتشرشده، نخستین طلای تاریخ ایران در این رقابت‌هاست؛ افتخاری که اهمیت آن کمتر از قهرمانی کشتی‌گیران کشورمان نیست.
نوجوانی ۱۷ ساله با استعداد، پشتکار و تلاش توانست نام ایران را در رشته‌ای دیگر بر بلندای جهان بنشاند.
این موفقیت پیام روشنی برای مدیران ورزش کشور دارد: استعداد ایرانی تنها در فوتبال، کشتی و رشته‌های پرمخاطب خلاصه نمی‌شود. در گوشه‌وکنار این سرزمین جوانانی حضور دارند که اگر فرصت، امکانات و حمایت منصفانه در اختیارشان قرار گیرد، می‌توانند در رشته‌های کمتر دیده‌شده نیز تاریخ‌ساز شوند.
ارزش پرچم ایران را باید در اشک و لبخند قهرمانان جست‌وجو کرد
پرچم ایران برای یک ورزشکار تنها پارچه‌ای سه‌رنگ نیست. پشت آن سال‌ها تمرین، شکست، آسیب‌دیدگی، دوری از خانواده، تحمل فشارهای روحی و امید به روزی نهفته است که سرود کشورش در یک میدان بین‌المللی نواخته شود.
وقتی جوان ایرانی در کشوری دیگر بر سکوی قهرمانی می‌ایستد، نه‌تنها خودش، بلکه میلیون‌ها ایرانی را در آن افتخار سهیم می‌کند.
این پرچم متعلق به همه ایرانیان است؛ از کشتی‌گیر و اسکیت‌باز گرفته تا کارگر و معلم، کشاورز و پرستار، دانشجو و سرباز.
هیچ اختلاف سیاسی، هیچ رقابت جناحی و هیچ سلیقه شخصی نباید ارزش چنین سرمایه مشترکی را کم‌رنگ کند.
مسئولان! قهرمان را فقط هنگام گرفتن مدال نبینید
اما این افتخارات بزرگ، یک مطالبه جدی نیز به همراه دارد.
آیا قهرمانانی که امروز با مدال‌هایشان دل مردم ایران را شاد کرده‌اند، فردا نیز از حمایت شایسته برخوردار خواهند بود؟
آیا استعدادهای نوجوان در شهرهای کوچک و مناطق محروم، امکانات لازم برای رسیدن به تیم ملی را دارند؟
آیا بودجه ورزش کشور متناسب با استعدادها، ظرفیت‌ها و افتخارات بین‌المللی توزیع می‌شود؟
آیا ورزشکاری که پرچم ایران را در جهان بالا می‌برد، برای اشتغال، درمان آسیب‌های ورزشی، ادامه تحصیل و تأمین آینده خود نیز مورد حمایت قرار می‌گیرد؟
اینها پرسش‌هایی است که وزارت ورزش و جوانان، فدراسیون‌ها، کمیته ملی المپیک و دیگر متولیان ورزش باید برای آنها پاسخ عملی داشته باشند.
تجلیل، اهدای گل، انتشار پیام تبریک و گرفتن عکس یادگاری ارزشمند است؛ اما کافی نیست.
حمایت واقعی از قهرمان، پیش از مدال آغاز می‌شود و پس از پایان دوران قهرمانی نیز باید ادامه داشته باشد.
مردم ایران؛ صاحبان اصلی این افتخار
این پیروزی‌ها در شرایطی رقم خورده که جامعه ایران بیش از هر زمان دیگری به امید، همبستگی و خبرهای خوب نیاز دارد.
هر مدال طلا می‌تواند لبخندی بر لب خانواده‌ای بنشاند، نوجوانی را به ورزش علاقه‌مند کند و به جوانی یادآوری کند که راه موفقیت، با وجود همه دشواری‌ها، همچنان باز است.
باید این لحظه‌ها را پاس داشت، قهرمانان را قدر دانست و اجازه نداد افتخارآفرینی آنان زیر سایه اختلافات و حاشیه‌های زودگذر فراموش شود.
سخن پایانی؛ مدال‌ها را می‌توان شمرد، اما ارزش سربلندی ایران را نه
دو طلای کشتی در آمریکا، سه برنز جهانی و یک طلای تاریخی اسکیت در پاراگوئه، فقط مجموعه‌ای از اعداد و مدال‌ها نیستند.
پشت هرکدام جوانی ایستاده که برای سربلندی ایران تلاش کرده است.
امروز نوبت مردم است که این جوانان را با تمام وجود تشویق کنند و نوبت مسئولان است که ثابت کنند قدر این سرمایه‌های ملی را می‌دانند.
قهرمانان ایران وظیفه خود را بر روی تشک کشتی و پیست مسابقه انجام دادند؛ اکنون نوبت متولیان ورزش است که وظیفه خود را در قبال آنان انجام دهند.
و چه تصویری باشکوه‌تر از اینکه در آن سوی جهان، پرچم ایران بالا می‌رود و جوان ایرانی با افتخار می‌گوید: برای مردم کشورم جنگیدم.
این پرچم باید بالا بماند؛ نه فقط بر فراز سکوهای قهرمانی، بلکه در دل و امید همه ایرانیان.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
