بی بی سی فارسی: سرنگونی جنگنده فانتوم به نفع سوریه تمام شد
بی بی سی فارسی می گوید: «سرنگونی جنگنده ی فانتوم نیروی هوایی ترکیه با آتش پدافند سوریه، ابهام هایی را در پرونده ی پیچیده ی مناقشه ی سوریه روشن ساخت، پرسش هایی را پاسخ داد و در مجموع می توان گفت به نفع سوریه تمام شد.»
به گزارش بولتن نیوز به نقل از رسانه ها، بی بی سی فارسی در پی ساقط شدن جنگنده ی فانتوم ترک به دست ارتش سوریه طی گزارشی تحلیلی ارائه کرده است که نکات قابل تاملی را در پی دارد. رسانه ایران در یادداشتی دیگر به شرح سیاست خبری این گزارش بی بی سی فارسی می پردازد.
بی بی سی فارسی می گوید: از زمانی که صف آرایی جهانی در برابر سوریه شکل گرفت و احتمال مداخله ی نظامی در این کشور مطرح شد، این فرضیه مطرح بود که جرقه ای می تواند حمله ی نظامی به سوریه را رقم بزند و دولت هایی که مخالف یا بی میل به این مداخله اند را در مقابل عمل انجام شده قرار دهد و وارد میدان کند.
شلیک به هواپیمای یکی از بزرگترین ارتش های پیمان ناتو می توانست همین جرقه باشد.
درست است که هواپیما بر فراز آب های سوریه هدف قرار گرفت و عملاً به حریم این کشور تجاوز کرده بود، اما به اعتراف ارتش سوریه، این هواپیما بیش از یک کیلومتر وارد آسمان سوریه نشده بود و یک کیلومتر برای هواپیمایی که می تواند تا 2 برابر سرعت صوت، شتاب بگیرد، مسافتی است که در چند ثانیه طی می شود قابل اغماض است. همان گونه هم که عبدالله گل، رئیس جمهور ترکیه گفته، چنین ورودهایی به حریم بیگانه، فراوان در مرزهای کشورها پیش می آید و امری عادی است که اعتراضی هم بر نمی انگیزد.
از سوی دیگر، به نظر نمی رسد پدافند سوریه بر اساس روند متعارف و معمول نظامی در این شرایط رفتار کرده باشد.
در شرایطی که دو کشور در حال جنگ با یکدیگر نیستند، وقتی هواپیمایی وارد آسمان دیگری می شود، نخست به آن اخطار می دهند، سپس تلاش می کنند وادار به ترک حریم هوایی یا فرود اجباری اش کنند و اگر خلبان بیگانه به همه این هشدارها بی توجهی کرد، به سویش شلیک می کنند.
باز هم به اعتراف خود ارتش سوریه، این هواپیما بلافاصله پس از ورود به آسمان این کشور هدف قرار گرفته و سپس در مورد هویتش تحقیق شده که همین نشان می دهد هشدارهای قبلی به آن داده نشده و رویه ی لازم اتخاذ نشده بوده است.
همه ی اینها می توانست حمله ی تلافی جویانه ای از جانب ترکیه را توجیه کند اما دولتمردان ترک، راه خویشتنداری را برگزیدند و حتی لحنی که در برابر سوریه اتخاذ کردند، نرم و منعطف بود؛ هم به ورود جنگنده ی خود به آسمان سوریه اذعان کردند و هم بر همکاری سوری ها در جستجو برای یافتن خلبانان فانتوم ساقط شده تأکید کردند، آن هم با بیانی مثبت.
اینکه رئیس جمهور ترکیه از "اقدامات لازم پس از روشن شدن قضیه" می گوید، هرچند برخی آن را به تهدید تعبیر کرده اند، اما در واقع به سخنان رهبر کشوری می ماند که با همسایه اش رابطه ای کاملاً عادی دارد و نه کشوری که پایگاه مخالفان دولت همسایه شده و انواع و اقسام فشارها و تحریم ها را بر آن اعمال می کند.
اینها را اگر در کنار سخنان فرماندهان ارتش آزاد سوریه بگذاریم که می گویند به چشم خود شاهد بوده اند که پیشتر نیز بارها نیروهای سوری به سوی هلیکوپترها و هواپیماهای آتش نشان و امدادرسان ترکیه در نواحی مرزی آتش گشوده اند، خویشتنداری ترک ها، دیگر نه تنها موضعی مقطعی، که تدبیری حساب شده و سیاستی از پیش اندیشیده به نظر می رسد.
متحدان غربی ترکیه هم این خویشتنداری را ستودند و مهر تأییدشان بر این تدبیر، مایه ی نومیدی مخالفان سوری شد که امیدوار بودند حادثه ای ناخواسته، سد چین و روسیه را بشکند و ارتش های خارجی را به یاری شان بفرستد.
حکومت سوریه هم دلگرم شد که هم توانسته با ساقط کردن هواپیمایی که جسارت ورود به آسمانش را کرده، قدرت نمایی کند و هم خیالش از اینکه حوادث مشابهی، آتش جنگ را شعله ور کند راحت شده است.
اما در آن سو، در ترکیه، دولت رجب طیب اردوغان آماج سرزنش قرار گرفته است.
با اینکه مطبوعات ترکیه تیترهایی همچون "بازی سوریه با آتش" زده اند اما چه مخالف و چه موافقشان، خواهان خویشتنداری شده اند و حتی حزب مخالف جمهوری خلق هم از سیاست خویشتنداری پشتیبانی کرده است. با این حال، مطبوعات آکنده از حملات منتقدان دولت است که می پرسند اصلاً هواپیمای ما در آسمان سوریه چه می کرد و چرا اردوغان دست به این ماجراجویی ها می زند؟
این حادثه، صدای مخالفان سیاست دولت ترکیه در قبال سوریه، صدای آنانی را که از آغاز می گفتند دولت اردوغان عجولانه وارد دعوای سوریه شد و کشور را جبهه ای در مقابل همسایه جنوبی کرد، بلندتر از پیش به گوش رساند و نشان داد که سیاستی که ترکیه تاکنون در قبال سوریه دنبال کرده، لزوماً اجماعی ملی را پشت سر ندارد.
بی بی سی فارسی می گوید: از زمانی که صف آرایی جهانی در برابر سوریه شکل گرفت و احتمال مداخله ی نظامی در این کشور مطرح شد، این فرضیه مطرح بود که جرقه ای می تواند حمله ی نظامی به سوریه را رقم بزند و دولت هایی که مخالف یا بی میل به این مداخله اند را در مقابل عمل انجام شده قرار دهد و وارد میدان کند.
شلیک به هواپیمای یکی از بزرگترین ارتش های پیمان ناتو می توانست همین جرقه باشد.
درست است که هواپیما بر فراز آب های سوریه هدف قرار گرفت و عملاً به حریم این کشور تجاوز کرده بود، اما به اعتراف ارتش سوریه، این هواپیما بیش از یک کیلومتر وارد آسمان سوریه نشده بود و یک کیلومتر برای هواپیمایی که می تواند تا 2 برابر سرعت صوت، شتاب بگیرد، مسافتی است که در چند ثانیه طی می شود قابل اغماض است. همان گونه هم که عبدالله گل، رئیس جمهور ترکیه گفته، چنین ورودهایی به حریم بیگانه، فراوان در مرزهای کشورها پیش می آید و امری عادی است که اعتراضی هم بر نمی انگیزد.
از سوی دیگر، به نظر نمی رسد پدافند سوریه بر اساس روند متعارف و معمول نظامی در این شرایط رفتار کرده باشد.
در شرایطی که دو کشور در حال جنگ با یکدیگر نیستند، وقتی هواپیمایی وارد آسمان دیگری می شود، نخست به آن اخطار می دهند، سپس تلاش می کنند وادار به ترک حریم هوایی یا فرود اجباری اش کنند و اگر خلبان بیگانه به همه این هشدارها بی توجهی کرد، به سویش شلیک می کنند.
باز هم به اعتراف خود ارتش سوریه، این هواپیما بلافاصله پس از ورود به آسمان این کشور هدف قرار گرفته و سپس در مورد هویتش تحقیق شده که همین نشان می دهد هشدارهای قبلی به آن داده نشده و رویه ی لازم اتخاذ نشده بوده است.
همه ی اینها می توانست حمله ی تلافی جویانه ای از جانب ترکیه را توجیه کند اما دولتمردان ترک، راه خویشتنداری را برگزیدند و حتی لحنی که در برابر سوریه اتخاذ کردند، نرم و منعطف بود؛ هم به ورود جنگنده ی خود به آسمان سوریه اذعان کردند و هم بر همکاری سوری ها در جستجو برای یافتن خلبانان فانتوم ساقط شده تأکید کردند، آن هم با بیانی مثبت.
اینکه رئیس جمهور ترکیه از "اقدامات لازم پس از روشن شدن قضیه" می گوید، هرچند برخی آن را به تهدید تعبیر کرده اند، اما در واقع به سخنان رهبر کشوری می ماند که با همسایه اش رابطه ای کاملاً عادی دارد و نه کشوری که پایگاه مخالفان دولت همسایه شده و انواع و اقسام فشارها و تحریم ها را بر آن اعمال می کند.
اینها را اگر در کنار سخنان فرماندهان ارتش آزاد سوریه بگذاریم که می گویند به چشم خود شاهد بوده اند که پیشتر نیز بارها نیروهای سوری به سوی هلیکوپترها و هواپیماهای آتش نشان و امدادرسان ترکیه در نواحی مرزی آتش گشوده اند، خویشتنداری ترک ها، دیگر نه تنها موضعی مقطعی، که تدبیری حساب شده و سیاستی از پیش اندیشیده به نظر می رسد.
متحدان غربی ترکیه هم این خویشتنداری را ستودند و مهر تأییدشان بر این تدبیر، مایه ی نومیدی مخالفان سوری شد که امیدوار بودند حادثه ای ناخواسته، سد چین و روسیه را بشکند و ارتش های خارجی را به یاری شان بفرستد.
حکومت سوریه هم دلگرم شد که هم توانسته با ساقط کردن هواپیمایی که جسارت ورود به آسمانش را کرده، قدرت نمایی کند و هم خیالش از اینکه حوادث مشابهی، آتش جنگ را شعله ور کند راحت شده است.
اما در آن سو، در ترکیه، دولت رجب طیب اردوغان آماج سرزنش قرار گرفته است.
با اینکه مطبوعات ترکیه تیترهایی همچون "بازی سوریه با آتش" زده اند اما چه مخالف و چه موافقشان، خواهان خویشتنداری شده اند و حتی حزب مخالف جمهوری خلق هم از سیاست خویشتنداری پشتیبانی کرده است. با این حال، مطبوعات آکنده از حملات منتقدان دولت است که می پرسند اصلاً هواپیمای ما در آسمان سوریه چه می کرد و چرا اردوغان دست به این ماجراجویی ها می زند؟
این حادثه، صدای مخالفان سیاست دولت ترکیه در قبال سوریه، صدای آنانی را که از آغاز می گفتند دولت اردوغان عجولانه وارد دعوای سوریه شد و کشور را جبهه ای در مقابل همسایه جنوبی کرد، بلندتر از پیش به گوش رساند و نشان داد که سیاستی که ترکیه تاکنون در قبال سوریه دنبال کرده، لزوماً اجماعی ملی را پشت سر ندارد.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
