واکاوی اظهارات اخیر غلامحسین کرباسچی و سکوت تامل‌برانگیز نهادهای قضایی و امنیتی در قبال وارونه‌نمایی واقعیت‌ها

به گزارش بولتن نیوز  در روزهایی که جبهه مقاومت و ملت ایران اسلامی در برابر شدیدترین هجمه‌های نظام سلطه و رژیم صهیونیستی ایستاده‌اند، شنیدن برخی اظهارات از سوی چهره‌های سیاسی داخلی، بیش از آنکه نشانه ساده‌اندیشی باشد، بوی خیانت و تسلیم‌طلبی می‌دهد. غلامحسین کرباسچی در تازه‌ترین اظهارات خود با طرح این پرسش که «فرض کنید بجنگیم؛ تا کی بجنگیم؟» و ادعای اینکه نمی‌توان ۹۰ میلیون نفر را به شهادت رساند، سعی در القای این باور دارد که ادامه مقاومت، یک انتخاب ویرانگر است و باید به هر قیمتی با دشمنی که به هیچ پیمانی پایبند نیست، سازش کرد. این در حالی است که در تصویری دیگر، وی آشکارا از پذیرش تحقیر از سوی ترامپ و دیدار با او «به خاطر مردم» سخن می‌گوید.

منطق وارونه؛ ما آغازگر جنگ نبودیم که به دنبال پایان آن باشیم

پاسخ به این اظهارات ساده‌ترین و در عین حال بنیادی‌ترین اصل ممکن است: نادان مگر ما جنگ را شروع کرده‌ایم که بخواهیم پایانش را مشخص کنیم؟ ما در یک جنگ تحمیلی و ناخواسته، داریم از خودمان در مقابل دشمن مهاجم دفاع می‌کنیم. دشمنی که نه تنها به هیچ تفاهمنامه و امضایی پایبند نیست، بلکه تمامیت ارضی، هویت و امنیت ملی ما را هدف قرار داده است. در چنین شرایطی، طرح پرسش «تا کی بجنگیم؟» به معنای آن است که تسلیم شویم تا جنگ هم تمام شود. این دقیقاً همان خواسته‌ای است که دشمن جنگ‌طلب دنبال می‌کند.

از جهل تا خیانت؛ پشت پرده صلح‌طلبی‌های دروغین

این جماعت از سر جهل و ناآگاهی این حرف‌ها را نمی‌زنند، چرا که صحنه برای همه روشن است. آن‌ها از سر خیانت، بدنبال تسلیم کشور مقابل دشمن جنگ‌طلب هستند. کرباسچی و همفکرانش به خوبی می‌دانند که دشمنی که به تعهدات خود پایبند نیست، با عقب‌نشینی و سازش، نه تنها دست از سر ملت ایران برنمی‌دارد، بلکه بر طمع و تجاوز خود می‌افزاید. آن‌ها با فضاسازی رسانه‌ای و القای ناامیدی، تلاش می‌کنند افکار عمومی را برای یک تسلیم مفتضحانه آماده کنند؛ تسلیمی که نتیجه‌اش جز ذلت و نابودی دستاوردهای چندین دهه مقاومت نخواهد بود.

سکوت مرگبار در برابر فتنه‌انگیزی

تعجب و سوال اصلی اینجاست: چرا دستگاه‌های قضایی و امنیتی مقابل این فتنه‌انگیزی، تفرقه‌افکنی و خیانت آشکار، سکوت محض کرده‌اند؟ مگر نه اینکه پاسداری از امنیت ملی و مقابله با خیانت، از بدیهی‌ترین وظایف این نهادهاست؟ سکوت در برابر کسانی که آشکارا مردم را به تسلیم در برابر دشمن دعوت می‌کنند و مقاومت را بی‌فایده نشان می‌دهند، نه تنها به معنای تأیید ضمنی آن‌هاست، بلکه اعتماد عمومی به نظام را نیز خدشه‌دار می‌کند. اگر امروز در برابر این اظهارات خائنانه سکوت شود، فردا باید شاهد فروپاشی جبهه داخلی در برابر دشمن باشیم.

نتیجه‌گیری

ملت ایران به خوبی می‌داند که راه رهایی از توطئه‌های دشمن، نه در سازش و تسلیم، بلکه در ایستادگی و مقاومت است. تجربه سال‌های اخیر نشان داده است که هرگونه عقب‌نشینی، دشمن را جسورتر کرده است. وظیفه نهادهای نظارتی و قضایی است که در برابر این موج فتنه‌انگیزی و خیانت آشکار بایستند و نگذارند عده‌ای با سوءاستفاده از تریبون‌ها، امنیت و آینده کشور را به بازی بگیرند. ما مدافعان این خاک، تا پای جان ایستاده‌ایم و اجازه نخواهیم داد صدای تسلیم‌طلبان، بر صدای مقاومت ملت ایران غلبه کند.