سناریوی تل‌آویو برای آتش‌بازی در کردستان؛ وقتی سایه «جنگ نیابتی دوبل» بر ایران سنگین می‌شود

گروه بین الملل: در میانه تدابیر گسترده امنیتی و آمادگی ملی برای برگزاری مراسم تشییع پیکر رهبر انقلاب، سخنانی که به بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی نسبت داده می‌شود، نه یک رجزخوانی تبلیغاتی، که پرده از یک طراحی پیچیده و چندلایه اطلاعاتی-نظامی برداشته است. هشداری که از «آغاز حملات جنگجویان کُرد به غرب و شمال غرب ایران در همین امشب یا شب‌های آتی» حکایت دارد، بیش از آنکه یک تهدید متعارف باشد، نقشه راه یک فتنه مرکب است که هم‌زمان دو بحران امنیتی و روانی را نشانه رفته است.

به گزارش بولتن نیوز،تحلیل محتوای این تهدید، نشان‌دهنده گذار دشمن از جنگ سخت به «جنگ شناختی نامتقارن» است. هدف اولیه، ایجاد رعب و ناامنی فیزیکی در مناطق مرزی نیست، بلکه تزریق نوعی اضطراب فلج‌کننده در ساختار امنیتی و اجتماعی کشور است. اینکه نتانیاهو با لحنی آمرانه و حاوی جزئیات زمانی، از عملیات گروهک‌های ضدانقلاب سخن می‌گوید، یک عملیات روانی تمام‌عیار برای دیکته کردن دستور کار امنیتی به تهران است. او می‌خواهد ذهن فرماندهان نظامی و امنیتی ایران را در یک دوگانه ویرانگر گرفتار کند: «آرامش مراسم ملی تشییع» یا «مقابله با ناامنی مرزی»؟

اما این سناریو لایه‌های پنهان‌تری نیز دارد. اشاره مستقیم به «گروهک‌های تجزیه‌طلب تحت هدایت آمریکایی و صهیونیستی»، حقیقت تلخ «جنگ نیابتی دوبل» را عیان می‌سازد. در این مدل جدید، رژیم صهیونیستی و آمریکا مستقیماً از مهره‌هایی هزینه می‌کنند که پیشتر در حاشیه منازعات منطقه‌ای تعریف می‌شدند. اکنون این گروهک‌ها نه به عنوان ابزار فشار، که به مثابه دکمه یک انفجار کنترل‌شونده در جغرافیای ایران عمل می‌کنند. هدف، ایجاد یک بحران هویتی-امنیتی در استان‌های غربی و شمال غربی است؛ بحرانی که بتواند میان اقوام کرد و ملت ایران، شکاف ایجاد کند. دشمن با این طراحی می‌کوشد حماسه تشییع میلیونی را که نماد انسجام ملی است، با تصاویر اغتشاش و خشونت در مرزها پوشش دهد و روایت «ایران متلاطم» را به جهان مخابره کند.

هشدار ضرورت «توجه ویژه نیروهای نظامی و امنیتی» به این موضوع، دقیقاً ناظر بر همین نقطه کور است. تجربه تاریخی نشان داده که بزرگترین ضربات امنیتی، نه از قدرت عملیاتی دشمن، که از غفلت نیروهای خودی در لحظات حساس ناشی می‌شود. هفته پیش رو، قلب تپنده نظام در تهران می‌تپد و انحراف تمرکز امنیتی از مرزها به پایتخت، دقیقاً همان فرصتی است که اتاق فکر دشمن برای عملیات برق‌آسای تروریستی خود طراحی کرده است. این یک تاکتیک کلاسیک «انحراف و انهدام» است؛ حمله به حاشیه، برای متلاشی کردن مرکز.

در این هندسه تهدید، اما یک مؤلفه راهبردی و تعیین‌کننده وجود دارد که می‌تواند تمام محاسبات دشمن را بر هم زند: «مردم». فراخوان به «پررنگ‌تر شدن تجمعات شبانه نسبت به همیشه»، یک نسخه امنیتی صرف نیست، بلکه دکترین دفاعی جمهوری اسلامی در برابر فتنه‌های پیچیده است. حضور میدانی و هوشمندانه مردم در عرصه عمومی، مانند یک سامانه پدافندی غیرعامل و در عین حال کشنده عمل می‌کند. این حضور، کار را برای تیم‌های تروریستی که در جستجوی خلأهای امنیتی برای ضربه زدن هستند، دشوار می‌کند و پیام روشنی به اتاق فرماندهی دشمن می‌فرستد: «ملت ایران فریب عملیات روانی شما را نخورده و صحنه را ترک نخواهد کرد، بلکه آگاهانه‌تر به میدان آمده است.»

این تجمعات شبانه، در واقع پادزهر جنگ شناختی دشمن است. نتانیاهو می‌خواهد مردم را با تزریق ترس به خانه‌ها بفرستد تا خیابان‌ها برای اجرای نقشه‌های شومش خلوت شود، اما ملت فهیم ایران با تبدیل تهدید به فرصت، این تجمعات را به نمایش اقتدار ملی بدل خواهد کرد.

پیام نهایی این هشدار پرمغز، فراتر از یک ابلاغیه امنیتی است. این یک فراخوان ملی برای درک یک حقیقت راهبردی است: ما وارد میدان نبردی شده‌ایم که خط مقدم آن نه فقط در مرزهای جغرافیایی، که در عمق ذهن و روان جامعه کشیده شده است. فتنه پیش رو، آزمونی برای سنجش بلوغ امنیتی و انسجام ملی است. کانون این آزمون، از پایگاه‌های نظامی تا تجمعات شبانه مردم، از هوشیاری مرزبانان تا آگاهی توده‌ها در خیابان‌ها امتداد دارد. شکست این سناریوی شوم، پیش از آنکه به شلیک گلوله‌ای وابسته باشد، به این آگاهی گره خورده است که دشمن این بار با نقشه‌ای برای «تجزیه ذهن» و سپس «تجزیه خاک» به میدان آمده است، اما با چشمانی بیدار و صفوفی به هم فشرده، این تیر آخر نیز همچون گذشته به سنگ خواهد خورد.