میلیاردها دلار پول عربی در راه صنعت کشتار اسرائیل

به گزارش بولتن نیوز به نقل از خبرگزاری فارس؛‌ جنگ چند جبهه‌ای رژیم صهیونیستی در غزه، لبنان، سوریه، یمن و ایران در حالی ادامه دارد که جدیدترین داده‌های اقتصادی نشان می‌دهد کشورهای عربیِ امضاکننده پیمان ابراهیم، با خرید میلیاردها دلار تسلیحات از تل‌آویو، عملاً به تأمین مالی غیرمستقیمِ عملیات‌های نظامی علیه همسایگان خود دامن زده‌اند.
این روند نه تنها به صلح در منطقه کمکی نکرده، بلکه به عاملی برای استمرار بحران‌های انسانی و نظامی تبدیل شده است.
رکورد صادرات تسلیحات؛ بازتاب وابستگی مالی کشورهای عربی
آمار منتشر شده از سوی اسرائیل نشان می‌دهد که صادرات دفاعی این رژیم در سال ۲۰۲۵ به رقم ۱۹.۲ میلیارد دلار رسیده که در مقایسه با سال ۲۰۲۲ که حدود ۱۲.۵ میلیارد دلار بود، رشد قابل توجهی داشته است.
آنچه در این ارقام جلب توجه می‌کند، سهم بالای کشورهای عربیِ عضو پیمان ابراهیم(سازشگران با تل‌آویو) از این بازار است. این کشورها در سال ۲۰۲۲ سهمی ۲۴ درصدی داشتند که با شروع جنگ غزه در سال ۲۰۲۳ به دلیل فشار افکار عمومی به ۳ درصد سقوط کرد، اما از سال ۲۰۲۴ مجدداً روند صعودی در پیش گرفت و در سال ۲۰۲۵ سهم آن‌ها در دسته‌بندی جدید «خاورمیانه و شمال آفریقا» به ۱۵ درصد از کل صادرات رسید.
نکته قابل تأمل اینکه بر اساس همین آمار، کشورهای عربیِ عضو این پیمان در سال ۲۰۲۵ بیش از آمریکا از اسرائیل سلاح خریداری کرده‌اند؛ به‌گونه‌ای که سهم آمریکا ۱۳ درصد و سهم کشورهای عربی ۱۵ درصد بوده است. این ارقام نشان می‌دهد که جریان سرمایه از جنوب خلیج‌فارس به سوی صنایع نظامی اسرائیل، نه تنها کاهش نیافته، بلکه در سایه تشدید جنگ‌ها، شتاب بیشتری گرفته است.
جنگ به مثابه ابزار تجاری
شرکت‌های تسلیحاتی اسرائیلی مانند «البیت سیستمز» به‌عنوان بزرگترین مجموعه دفاعی این رژیم، با بهره‌برداری از شرایط جنگی، درآمد سالانه خود را در سال ۲۰۲۵ به ۷.۹ میلیارد دلار رسانده‌اند. 
اظهارات مقامات این شرکت نشان می‌دهد که آن‌ها از «آزمایش سلاح‌های خود در میدان‌های نبرد غزه و لبنان» به‌عنوان یک برگ برنده برای جذب مشتریان عربی استفاده می‌کنند.
این رویکرد که می‌توان آن را «تبلیغ خونینِ کارایی تسلیحات» نامید، به این معناست که هر عملیات نظامی در منطقه، به فرصتی برای فروش محصولات جدید تبدیل می‌شود و کشورهای عربیِ مشتری، با خرید این سلاح‌ها، عملاً به این چرخه تجاریِ مبتنی بر جنایت، مشروعیت مالی می‌بخشند.
تغییر سبد صادراتی؛ تأمین نیازهای جنگی جدید
همزمان با گسترش جبهه‌های جنگ، ترکیب کالاهای صادراتی اسرائیل نیز تغییر محسوسی داشته است. در سال ۲۰۲۵، سامانه‌های موشکی و پدافندی با ۲۹ درصد، بیشترین سهم را در صادرات داشتند. سامانه‌های مراقبت و شناسایی نیز با جهش از ۶ درصد به ۲۲ درصد رسیده‌اند. 
همچنین رادارها و تجهیزات جنگ الکترونیک با ۱۱ درصد و جنگنده‌ها با ۱۱ درصد، دیگر اقلام اصلی صادراتی هستند. 
این تغییرات نشان می‌دهد که کشورهای عربی، در حال تجهیز خود به ابزارهایی هستند که در جنگ‌های اخیر علیه مردم غزه، لبنان و ایران به کار رفته است و این یعنی همان سلاح‌هایی که یک سو از آن برای کشتار ملت‌های منطقه استفاده می‌شود، سوی دیگر آن با پول عربی خریداری و تأمین مالی می‌گردد.
آنچه از بررسی این داده‌های اقتصادی برمی‌آید، این است که روند عادی‌سازی روابط با رژیم صهیونیستی برخلاف شعارهای اولیه، به مسیری برای انتقال سرمایه‌های عربی به صنعت تولید جنگ تبدیل شده‌اند. 
رژیم صهیونیستی با فروش سلاح به کشورهای عربی، نه تنها هزینه‌های نظامی خود را تأمین می‌کند، بلکه با ایجاد بازار مصرف‌گرا در همسایگی، به توسعه صنایع جنگی خود ادامه می‌دهد.
این جریان مالی، در نهایت به معنای تبدیل شدن پول عربی به سوخت بحران‌هایی است که دامن‌گیر منطقه شده است.
پرسش اساسی برای افکار عمومی کشورهای عربی این است که چگونه می‌توان با کشوری که سلاح‌هایش را بر روی پیکر مردم فلسطین و لبنان آزمایش می‌کند، وارد اتحاد استراتژیک شد و از عواقب آن برائت جست؟