چرا عجله ایران برای توافق، برگ برنده را به آمریکا میدهد؟

گروه بین الملل: سجادی پناه:در شرایط کنونی، برخی بر این باورند که ایران برای گریز از فشارها باید هرچه سریعتر به توافق با آمریکا تن دهد. اما واقعیت میدانی و محاسبات داخلی ایالات متحده نشان میدهد که ایران با عدم پذیرش توافق زودهنگام، نه‌ تنها فشار را بر خود افزایش نمی‌دهد، بلکه دقیقاً آمریکا را در تنگنای استراتژیک قرار می‌دهد.

به گزارش بولتن نیوز،دلیل اصلی این تحلیل، همزمانی بالقوهٔ ادامهٔ تنشها با دو رویداد حیاتی برای تصویر جهانی آمریکاست: 
جام جهانی ۲۰۲۶ (میزبانی مشترک آمریکا) و المپیک ۲۰۲۸ (لوس آنجلس). از منظر سیاست داخلی آمریکا و به‌ویژه دونالد ترامپ که همواره بر «آمریکای قدرتمند و امن» تأکید دارد، تداوم جنگ یا درگیری فعال با ایران پیش از این رویدادها یک کابوس تمام‌عیار است:

۱. آسیب به اعتبار میزبانی

امنیت ورزشکاران، تیم‌ها و گردشگران خارجی خط قرمز برگزارکنندگان است. ادامهٔ درگیری مستقیم، نگرانی‌های امنیتی را به اوج میرساند و چهرهٔ آمریکا را به عنوان کشوری ناامن و بحران‌زده نشان میدهد , چیزی که ترامپ به هیچوجه نمیخواهد پیش از این رویدادهای پرچمدار ثبت شود.

۲. شوک اقتصادی به میزبان

جام جهانی ۲۰۲۶ دهها میلیارد دلار گردش مالی و میلیونها بازدیدکننده دارد. هرگونه بحران نظامی:

· هشدارهای سفر را تشدید میکند.
· هزینه‌های امنیتی را سرسام‌آور میبرد.
· درآمد هتلها، رستورانها و مشاغل میزبان را نابود میکند.

  در آن شرایط، حتی «احتمال» عملیات تلافی‌جویانه علیه زیرساختهای آمریکا، سرمایه‌گذاران و گردشگران را فراری میدهد.

۳. خطر عملیات تلافی‌جویانه در خاک آمریکا

هرچه جنگ طولانی‌تر شود، ایران توان بیشتری برای نشان دادن واکنشهای خلاقانه و غیرمتعارف (از طریق نیابتها یا حملات سایبری) پیدا میکند. وقوع هرگونه حادثه امنیتی در آستانهٔ جام جهانی یا المپیک، برای تیم حاکم آمریکا فاجعهٔ سیاسی محض است.

۴. فرسایش پایگاه رأی ترامپ

ترامپ با شعار پایان «جنگهای بی‌پایان» به قدرت بازگشت. اگر درگیری با ایران گسترش یابد و تلفات یا هزینه‌های اقتصادی آن علنی شود، حتی هواداران سرسخت او نیز ناراضی خواهند شد. از نظر او، «صلح از موضع قدرت» یعنی دستیابی به آتش‌بس زودتر از آنکه جنگ به صندوق رأی ضربه بزند.

۵. سیاست داخلی بر سیاست خارجی اولویت دارد

ترامپ برای نمایش موفقیت سیاسی و داخلی خود پیش از رویدادهای جهانی، به شدت نیاز دارد که بحران ایران را «مدیریت‌شده» و «پایان‌یافته» معرفی کند، نه یک جنگ فرسایشی تمام‌نشدنی. به همین دلیل، هرچه ایران توافق را به تعویق بیندازد و به میزبان فشار زمان وارد شود، آمریکا مجبور به عقبنشینی از مواضع حداکثری و پذیرش شروط واقع‌بینانه‌تر خواهد شد.