واکاوی پشت‌پرده گزارش‌های اخیر نشریه «اسرائیل هیوم» و پیوند آن با پروپاگاندای رسانه‌ای در ایران

گروه بین‌الملل،طبق محتوای این گزارش‌ها، موساد واحدی را برای عملیات روانی و ایجاد بی‌ثباتی در ایران تأسیس کرده است. این واحد با بهره‌گیری از تکنیک‌های نوین جنگ سایبری، به دنبال حذف چهره‌های کلیدی حاکمیت نه از طریق ترور فیزیکی، بلکه از طریق ترور شخصیتی و بی‌اعتبار کردن آن‌هاست. نمونه بارز این رویکرد، افشای اطلاعاتی در مورد مقامات ارشد در مقاطع حساس بوده است که پیش‌تر در اختیار دستگاه‌های اطلاعاتی قرار داشت اما با هدف ایجاد تنفر عمومی منتشر شد.

به گزارش بولتن نیوز،آنچه در این میان اهمیت دارد، نقش رسانه‌های وابسته به اپوزیسیون خارج از کشور در بازنشر این اطلاعات است. از منظر نقد کنشگران مدنی، این هم‌افزایی میان «واحد نفوذ» و رسانه‌هایی نظیر «ایران اینترنشنال»، به جای تقویت جنبش مردمی، عملاً آن را به بازیچه‌ای در دستان نهادهای امنیتی خارجی تبدیل کرده است.

گزارش‌های مذکور، اعتراضات خیابانی مردم ایران را به عنوان «کاتالیزور» سیاست‌های خود برای فشار به تصمیم‌گیران بین‌المللی (از جمله دولت ترامپ) برای حملات هوایی یا اقدامات تهاجمی‌تر توصیف می‌کنند. این رویکرد دو پیامد خطرناک به همراه داشته است:

۱. بهانه برای سرکوب داخلی: جمهوری اسلامی با استفاده از این گزارش‌ها و ادعای وجود «نیروهای اجیر شده»، فضای امنیتی را برای صدور احکام سنگین و اعدام معترضین مشروعیت بخشیده است. در واقع، این گزارش‌ها به جای تضعیف رژیم، دست آن را برای برخورد خشن‌تر باز گذاشته است.

۲. سلب عاملیت از جنبش مدنی: ترسیمِ تصویری از یک اپوزیسیون که «منتظر» کمک خارجی یا حملات هوایی است، به‌طور مستقیم عاملیت و قدرتِ تغییر را از جامعه مدنی ایران سلب می‌کند. این گفتمان با نادیده گرفتن مطالبات واقعی مردم در کف خیابان، سعی دارد جنبش را به مجموعه‌ای از مهره‌های وابسته تقلیل دهد.

تحلیل‌گران هشدار می‌دهند که این «بازی در روایت‌ها» تنها به نفع دو طرفِ این تقابل (حاکمیت و قدرت‌های خارجی) تمام می‌شود. استفاده از شعارهای مربوط به جریان‌های اپوزیسیون در تجمعات حمایتی از اسرائیل در غرب، اگرچه برای بخشی از هواداران جذاب است، اما در سطح کلان، جمهوری اسلامی را قادر ساخته تا خود را به عنوان «قربانی تجاوز خارجی» بازتولید کرده و جنبش‌های صلح‌طلب جهانی را نیز نسبت به ماهیت جنبش اعتراضی ایران بدبین کند.

در نهایت، آنچه در این گزارش‌ها نادیده گرفته شده، «قدرتِ درون‌زای» جامعه ایران است. اتکا به سناریوهایی که در آن «کمک از راه می‌رسد»، نه‌تنها مسیرِ گذار دموکراتیک را هموار نمی‌کند، بلکه با طولانی کردن عمرِ بحران، هزینه‌های انسانی سنگینی را به معترضین داخلی تحمیل می‌کند. مقابله با این روایت‌ها، نخستین گام برای بازپس‌گیری «عاملیت» جنبش مدنی از دستِ بازیگرانِ سایه‌ای است که تنها به دنبال منافع ژئوپلیتیک خود هستند.