گداپروری سرمایه‌گذاران فولاد و به تاراج گذاشتن سرمایه‌های مادی و معنوی کشور

گروه اقتصادی - رضا شریفی ـ کارشناس صنعت و معدن: شرکت‌های بزرگ و شاخص در حوزه معدن و فولاد، با عدم تعهد مالی نسبت به پروژه‌های صنعتی که به منظور گسترش نفوذ خود در این صنعت سهامدار آنها شده‌اند، علاوه بر دامن زدن به رفتار گداپرورانه در این زیرمجموعه‌ها، سرمایه‌های مادی، اجتماعی و معنوی کشور را به تاراج می‌برند تا در چنین روزهایی شاهد تبعات بسیار سنگین این رفتار بیمارگونه‌ی بیمار کننده باشیم. 

به گزارش بولتن نیوز، شرکت‌های مذکور که نیازی به نام بردن از آن‌ها نیست و حتماً نامشان به صورت ناخودآگاه در ذهن مخاطب نقش می‌بندد، سال‌هاست در کشور در حال افزایش زیرمجموعه‌های خود هستند و در این حوزه با یکدیگر رقابت می‌کنند. این شرکت‌ها به گونه‌ای عمل می‌کنند که تنها عنوان سهامدار، روی پروژه‌های تازه تأسیس بگذارند و پس از صرف هزینه‌های هنگفت از منابع طبیعی و ثروت‌های خدادادی کشور، این پروژه‌ها را رها کرده و در نهایت به عنوان اهرمی در راستای منافع سیاسی ـ اقتصادی مدیران ارشد خود، به نمایندگان مجلس و دولتمردان فشار می‌آورند.

اکنون که بسیاری از پروژه‌های فولادی و معدنی کشور به صورت نیمه‌تمام به حال خود رها شده‌اند، علاوه بر از بین رفتن تمام هزینه‌هایی که پیش‌تر بابت خرید تجهیزات، زمین و زیرساخت این پروژه‌ها صرف شده، بیکاری کارگران، ایجاد معضلات اجتماعی در جامعه محل احداث پروژه، بدبینی نسبت به حاکمیت و ایجاد گسست‌های مادی و معنوی در زنجیره ارزش صنعت معدن و فولاد و صنایع پایین‌دستی، به وضوح نمایان است. این وضعیت تبعاتی از جمله ایجاد تورم‌های افسارگسیخته و چالش‌های بزرگ اقتصادی در صنایع مرتبط را به همراه دارد.

از سوی دیگر، ادامه این رفتار شرکت‌های مذکور، به سرمایه‌گذاران خصوصی و کاربلدی که در نهایت به تولید و نتیجه نهایی سرمایه‌گذاری خود می‌اندیشند، اجازه ورود نمی‌دهد و این چرخه معیوب مکرراً تکرار می‌شود. صنعت کشور هر سال نسبت به سال گذشته در باتلاقی از بلاتکلیفی فرو می‌رود. مجموعه‌ شرکت‌ ـ پروژه نیز سال‌ها به امید واریز حق‌السهم و رفع مشکلات اقتصادی برای پیشرفت بیشتر، هر روزه سفره گدایی خود را برای سهامداران گسترده‌اند و منفعلانه منتظر اخذ تصمیمات مدیران بالادستی در راستای تأمین منافع سیاسی، اقتصادی و شخصی آن‌ها هستند.

حال چاره کار چیست؟ متولی حاکمیتی این صنایع، سازمان توسعه و نوسازی معادن و صنایع معدنی ایران (ایمیدرو) است که با نظارت بر پروژه‌های مذکور و رفتار سهامدارانش باید مانع از آسیب‌های مرتبط آن باشد.

تکیه بر پرداخت حق‌السهم و تعهدات گذشته، ممانعت از تداوم نقش منفعلانه این سهامداران در صنعت فولاد و معدن کشور و همچنین اجازه ورود به شرکت‌های خصوصی و واگذاری این پروژه‌ها به آن‌ها به شرط تسریع در ساخت و کوتاه کردن زمان بهره‌برداری، می‌تواند از جمله راهکارهای ایمیدرو برای کاهش تبعات این رفتار بیمارگونه در این صنعت و صنایع مرتبط پایین‌دستی باشد. این اقدامات می‌تواند به بهبود شرایط در رفع نیازهای مردم، از جمله در صنایع خودرویی و مقاطع فولادی مرتبط با ساخت و سازهای عمرانی، کمک کند. آیا ایمیدرو اهتمامی به این امر مهم دارد؟